Advies gevraagd

[Free@Last]

Hoi allemaal,

Een vraag aan andere afvalligen: hoe hebben jullie het destijds aangepakt met jullie ouders?

Ik ben vers-van-de-pers ex-christen en ga dit binnenkort aan mijn ouders vertellen. Die er kapot van gaan zijn. Ik zie er tegenop maar vind het wel belangrijk om te vertellen dat ik nu anders in het leven sta.

Ik kom uit een fijn, onbezorgd christelijk nest. Tot een jaar geleden had ik een goede, vertrouwelijke relatie met mijn ouders. Sinds mijn twijfel en onderzoek heb ik moeite me open op te stellen, omdat ik weet dat het mijn ouders veel pijn doet en omdat ik weet welke 'antwoorden' ik van ze krijg.
Vader is heel liefdevol én fundamentalistisch. Zijn levensmissie (en baan) is om er aan bij te dragen dat iedereen het goede nieuws hoort. De bijbel is Gods onfeilbare woord. Moeder is heel warm en liefdevol. Zeheeft haar portie twijfel gehad, ik kan niet goed peilen hoe ze er nu in staat. Met haar twijfels kon ze niet bij mijn vader terecht, die snapte er niks van.

Mijn man heeft een klein jaar geleden 'het nieuws' vertelt dat hij niet meer gelooft en dat heeft voor verwijdering gezorgd. Goedbedoelde 'vragen' (rechtlijnige opvattingen) en een poging tot 'helpen' (overtuigen) van mijn vader die behoorlijk pijnlijk waren voor mijn man.

Mijn angst is dat mijn man de zwarte piet krijgt toegespeeld, dat hij er de 'schuld' van krijgt dat ik nu ook niet meer geloof.
Verder ben ik bang dat de band met mijn ouders voorgoed afstandelijker is omdat we met zo'n andere bril naar het leven kijken.
Ik irriteer me aan de kortzichtigheid, krijg jeuk van de braafheid en beheerstheid en vind het lastig 'mezelf' te zijn.
Tegelijkertijd hoop ik op wederzijds begrip en respect en wil ik de band niet kwijt.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en zou graag wat wijze raad ontvangen!

Alvast bedankt.

[iznogoodh]

Opgegroeid in een Rooms-Katholiek nest waar de band met elkaar belangrijker was dan de band met God was mijn openlijke afvalligheid geen probleem waar mijn ouders wakker van lagen.

[Maria]

Moeilijk, altijd.

Een vraag:
Weten ze al dat je zwaar twijfelde?
En dat je niet over één nacht ijs bent gegaan en dat je veel hebt "gezocht" en onderzocht?
Weet jezelf waar je moeilijkste punt ligt voor wat betreft hetgeen je niet kunt geloven?

Een tip.
Misschien eerst met je moeder praten.
Hoe jij je voelt
En hoe zij er mee om is gegaan.
Misschien heeft ze nog steeds haar twijfels, maar kiest ze ervoor hier verder over te zwijgen.
Misschien is ze terug bij haar geloof, al lijkt me dat moeilijk.
Ik zelf heb dat meermaals meegemaakt, maar elke keer terug naar Jezus was dat met behoorlijk wat "persoonlijke" aanpassingen in interpretaties.

Dat jij wel afvallig bent geworden oiv. van je man, zal zeker ter sprake komen.
En waarschijnlijk zal ontkenning daarvan, geen zin hebben.
Of het nu wel zo is of niet.
Bij grote problemen is er meestal een schuldvraag, misschien om het beter te kunnen hanteren.
Laat dat geen punt van discussie worden, dat leidt alleen maar af van een eerlijk gesprek.
Het gaat om jouw overtuiging van nu en niet om hoe dat zo gekomen is.

Probeer te vertellen hoe je nu in het geloof staat en ben eerlijk over je angst je ouders te kwetsen.
Inhoudelijkheid zullen oa. je onbeantwoorde vragen over de Bijbel moeten zijn.
Het zal van de rest van het verloop en de gesprekken afhangen of er een terug respect zal zijn of komen van jullie eigen manier van staan in het leven.

Eén ding tot schrale troost.
Het is bij meerdere families tot grote problemen gekomen, soms een breuk, maar bij volhouden en trouw zijn aan eigen meningen, zonder verwijten naar de ander, komt dat bijna altijd weer goed voor wat betreft de andere verhoudingen.
Zeker in een liefdevolle respectvolle omgeving.
Natuurlijk geldt dat voor wederzijdse argumenten, dus geloofsinhoudelijke discussies met je ouders zullen niet positief bijdragen.

Maar praten over intieme geloofskwesties zal dan wel voorbij zijn.
Daarvoor heb je dan elkaar en je vrienden
En hier natuurlijk.

[Maria]

Voor wat betreft mezelf.
Dat is niet te vergelijken met jouw situaties.
Ik ben opgegroeid in een klimaat van:
Als je het niet eens bent met je vader dan kun je beter zwijgen.
Dat is ook wat mijn moeder deed.
Maar dan ook bij alle soorten onderwerpen, die problemen zouden kunnen geven.
Als ze ergens verdriet van had heeft ze dat zelden laten zien.

Wat ik heb ervaren kwam vooral van mijn schoonfamilie.
Nu ex familie.
Die weten alles, wat er aan niet zo leuke dingen gebeurde aan onze afvalligheid.
Ook hier zelden inhoudelijke gesprekken.

[writer]

Voor mijn moeder was het zeker dat ik naar de hel zou gaan en daar heeft ze haar hele leven verdriet om gehouden.
Daarom heb ik later meer dan eens gedacht of het niet beter was geweest niets te zeggen.
Maar dan was het voor mij een dubbel leven geworden, voor mezelf was ik toen eerlijk.
Met mijn ongelovige vriendin kon ze toevallig goed overweg, haar kon ze ook niets kwalijk nemen vond ze, die wist niet beter, ik wel.
Mijn vader was zo goeiig dat je met hem nooit ruzie kreeg, nergens over.
Maar niet alle ouders reageren hetzelfde, je moet zelf inschatten wat het beste is.
Sterkte.

[Rereformed]

Het is in deze zaak niet mogelijk om de kloof die ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen te vermijden. Het is iets waar ik vaak boos om ben geworden. Ik zie het als de grootste zonde van het christelijk geloof de wereld in te delen in 'zij die erbij horen' en 'zij die verloren gaan'.
Ga geen toneel spelen. Het is goed dat je je eerlijke gedachten deelt. Enkel het woordje 'atheïst' zou ik vermijden (mocht je dat nu zijn). De meeste gelovigen kunnen goed overweg met woordjes als 'twijfel' , 'kan ik niet meer geloven', 'spreekt me niet meer aan', 'moeilijk te begrijpen', 'kan ik niet meer onderschrijven' enz. Maar wanneer je zegt dat je nu atheïst bent slaan de stoppen vaak door.
Vertel ze ook dat het niet hun schuld is. Ik denk dat menig christen-ouder met een schuldvraag zit wanneer hun kinderen niet meer gelovig zijn.
Voorkom hun gedachte je man te gaan beschuldigen door hun te zeggen dat je via boeken en wat op het internet allemaal te lezen is op andere gedachten gekomen bent.
En onderga het gesprek niet passief, maar vraag ze of ze zelf ooit wel eens geloofskritische boeken gelezen hebben, en zeg dat je dat niet vraagt om ze tot dezelfde opinies te laten komen, maar omdat ze dan jouw beweegredenen beter zouden kunnen begrijpen. Zolang je geloof niet uitgedaagd wordt is het gemakkelijk om te geloven.

[Peter van Velzen]

Mijn vader was al dood toen ik eindelijk toegaf dat er geen goede reden is om te veronderstellen dat er een god is. Ik maakte het voor het eerst bekend in een ingezonden brief in het weekblad de Tijd. Mijn moeder zat er niet mee. Mochten jouw ouders er wel mee zitten dan kun je het echter misschien inleiden met te vertellen dat je niet je vader en moeder eert omdat god dat van je vraagt, maar omdat het jouw ouders zijn die je liefhebt. Het besef dat naastenliefde alsmede moreel denken, door de meeste mensen vrijwillig geschiedt en niet als een verplichting ten opzichte van een hogere macht wordt gezien, is misschien wel belangrijker dan de vraag of men in een god gelooft. Dus wellicht een goede reden om dat éérst ter sprake te brengen.

[PietV.]

Mijn moeder was ooit christelijk gereformeerd maar is op een gegeven moment afvallig geworden en daar heb ik dus geen moeite aan hoeven te spenderen. Mijn vader die is nog wel gelovig maar is uitzonderlijk pragmatisch en heeft er nog nooit een woord aan gespendeerd om deze keuze te betwisten. Het enige dat er veranderde is dat ze niet meer gingen bidden voor het eten als wij er waren. Een simpel maar veelzeggend gebaar.

[worteltje]

Erg lastig, ben blij dat het bij mij achter de rug is.
Hoe graag wil je ze uitleggen dat er niks aan de hand is, dat de hel niet bestaat. Maar dat gaat niet.
Wees in ieder geval duidelijk, dat het al is gebeurt. Dus ik zou juist niet zeggen dat je twijfelt.
Anders wordt er nog gehoopt dat het een 'fase' is. En worden ze later weer teleurgesteld.
Acceptatie van dit is heel lastig voor ze, maar dat moet wel uiteindelijk gebeuren. Heeft tijd nodig.
Ga ook geen discussies aan. Te veel emoties nu, misschien later ooit.

[Fish]

Ik was al uit huis toen ik van mijn geloof afviel. Heb er thuis nauwelijks over gepraat maar hoorde later wel dat mijn vader er het moeilijk mee had. Die had wel verwacht dat er een paar het kloosterleven zouden kiezen maar van de tien kinderen gaat er nog een naar de kerk, en dan nog naar een concurrerende denominatie.

[writer]

Gelovigen hebben soms een heel raar beeld van ongelovigen.
Toen ik het op een verjaardag een keer met iemand over muziek had en ik zei dat stukken van Bach zoals "Wachet auf, ruft uns die stimme" nooit vervelen zei mijn gelovige zus heel verbaasd: "Dat vindt jij dus wel mooi?"
Alsof je dan in eens een heel ander mens bent geworden.
Niet dus.
https://www.youtube.com/watch?v=NHhuyhlSSiA" onclick="window.open(this.href);return false;
En vanmorgen om 07.00 uur (dan heb ik nog even het rijk alleen) stond ik het Ave Maria van Bach/Gounod te spelen, echt heel gevoelig.
Maar dat beeld heeft een gelovige niet zo snel van iemand die besluit "nergens" meer aan te willen doen.

[Karssenberg]

Altijd weer mooi, die koraalbewerkingen van Bach.
Richard Dawkins vindt de Mattheuspassion erg mooi en met name de aria Mache Dich Mein Herze rein.
Ook de destijds ongelovige A.N.Wilson, schrijver van De Begrafenis van God, hield erg van Bach's muziek.
Ik ken ook persoonlijk wel ongelovigen, die veel van muziek houden.

[lost and not found yet!]

Dank voor je verhaal Free@Last!
Het is voor iedereen denk ik heel moeilijk om je een advies te geven, daar iedere situatie weer totaal verschillend is. Ik denk dat wij ongeveer dezelfde religieuze opvoeding gehad hebben. Ik ben zelf als oudste van 12 kinderen, heb 2 zussen en 9 broers, oud gereformeerd opgegroeid, opgevoed. Ik kijk naar mijn tijd als kind en puber zeer graag terug, ik vind dat ik echt een gave opvoeding heb gehad, voor ons was het geloof en alles wat daaromheen hing iets wat gewoon heel vanzelfsprekend was, dat hoorde er gewoon bij, en daar had je natuurlijk eens wel wat discussies over maar absoluut niet over de kernzaken. Ik denk dat mijn ouders dat voortreffelijk gedaan hebben, want na al die jaren ben ik nog steeds de enige die niet meer gelovig is. Al mijn broers en zussen, en aangetrouwd en hun kinderen, gaan elke zondag nog twee keer naar de kerk, en zijn wat kerkkeuze niet ver van mijn ouders afgedwaald. En toch restecteren mijn ouders en verdere familie mijn mening ook al zijn ze het niet met me eens. Net zoals ik niets tegen hun religie heb zolang ze anderen er maar niet mee lastig vallen of pretenderen de waarheid in pacht te hebben. Was dat moeilijk zul je vragen. In het begin wel, want ik was degene die alles opnieuw moest uitvinden. Maar uiteindelijk is alles toch helemaal goed gekomen, hoewel we uiteraard nog steeds de eeuwig durende discussies hebben, maar de discussies zijn verplaatst van mijn ouders naar mijn broers, zussen, zwagers en schoonzussen naar uiteindelijk mijn oudere neefjes en nichtjes. Maar de familieband is nog steeds helemaal super, daar komt geen religie of atheisme tussen, of zoals mijn moeder zegt, als er wat mis is met een familie relatie door het geloof, dan is er wat mis met liefde of religie, en met liefde kan niets mis zijn. Ik eet bijvoorbeeld elke maandag bij mijn ouders, en wie ben ik dat ik tegen mijn vader zeg dat het debiel is om hardop een gebed op te zeggen voor het eten? Of een dankgebed na het eten? Of een hoofstuk uit de Bijbel lezen? Laat die mensen gelukkig zijn, en op hun manier vinden ze het natuurlijk niet leuk dat ik niet meer geloof, maar ze houden onvoorwaardelijk net zoveel van mij als van hun nog wel gelovige kinderen en kleinkinderen. Maar ik wil je vooral heel veel succes wensen met het "uit de kast komen" naar je familie en vooral naar je ouders natuurlijk! Succes met vooral het ontdekken hoe je er zelf in staat, en hoe je zelf op alles een antwoord moet vinden.

[lost and not found yet!]

Altijd weer mooi, die koraalbewerkingen van Bach.
Richard Dawkins vindt de Mattheuspassion erg mooi en met name de aria Mache Dich Mein Herze rein.
Ook de destijds ongelovige A.N.Wilson, schrijver van De Begrafenis van God, hield erg van Bach's muziek.
Ik ken ook persoonlijk wel ongelovigen, die veel van muziek houden.

Wel weer frustrerend dat je weer een topic kaapt!

[writer]

....Ik ken ook persoonlijk wel ongelovigen, die veel van muziek houden.

Wel weer frustrerend dat je weer een topic kaapt!

Een echte Bachliefhebber laat geen kans voorbij gaan daar wat over te zeggen en ik begon
De opsteker voor Free@last hierin is dat er ondanks een meningsverschil over de godsdienst evengoed nog heel veel
over blijft wat je wel met elkaar kunt delen.