De reden om te beginnen met een blog , is voor de mensen die mij kennen en mij een beetje beter willen kennen of voor mensen die mijn verhaal herkennen en benieuwd zijn hoe ik groei en ontwikkel en alles waar ik doorheen ga . Ik schrijf dit blog, omdat een persoon niet bedoeld is om alleen te zijn ………….
Deze blog is nog maar het begin ik hoop een meer te gaan bloggen en hoop dat anderen mij een beetje beter leren kennen ….
Het verhaal in het engels hieronder van Ehrman laat zien waar ik doorheen ben gegaan . Het lijkt een elia ervaring …… Ik ben niet de enige die over is gebleven, dat stelt me gerust . Ehrman ‘s verhaal laat me zien , ik ben niet gek , en het laat me zien dat zonder te lezen en praten met gelijkgestemde mensen ik tot dezelfde conclusies ben gekomen , met dezelfde vragen , dezelfde emoties ( Qoute … Ik verliet het geloof schoppende en schreeuwende. )
Voorbeeld : Ehrman schrijft dat hij het niet correct vond wanneer hij God dankte voor het voedsel . Ik heb precies hetzelfde probleem , ik denk altijd hoe kan ik God danken voor voedsel, terwijl er miljoenen mensen lijden en niet genoeg eten hebben…. het lijkt zo verkeerd, god bedanken voor voedsel, terwijl anderen lijden . Ik ben wakker aan het worden….
Qoute ehrman : ” dan impliceert dat ik iets over de mensen zou zeggen die niet te eten hebben. Als ik eten heb omdat God het aan mij gegeven heeft , hebben dan niet anderen gebrek aan voedsel omdat God heeft er voor gekozen heeft om het niet te geven? Door dank te zeggen , beschuldig ik niet indirect daarmee God met nalatigheid , of vriendjespolitiek? Als wat ik heb is dat om wat Hij mij heeft gegeven , hoe zit het met degenen die van de honger sterven ? Zeker, ik ben niet zo bijzonder in de ogen van de Almachtige . Zijn die anderen minder waard ? Of verhongert hij ze met opzet ? Is de hemelse Vader grillig ? of gemeen van hart? Wat zouden we denken van een aardse vader die twee van zijn kinderen uithongerd en alleen de derde wel eten geeft, ook al is er genoeg voor alle 3 de kinderen? En wat zouden we denken van het gevoede kind dat dank zegt aan haar vader voor het verzorgen van haar behoeften met voor haar ogen haar broer en zus die sterven aan ondervoeding? Einde qoute
Hoe denkt je dat het overkomt bij iemand die dood gaat van de honger en hoort hoe wij zijn vader bedanken voor het eten wat wij wel krijgen en zeggen hoe goed hij wel niet voor ons zorgt! Op andere gebieden heb ik al de neiging om iemand even een klap in hun gezicht te geven, en ze wakker te schudden voor de kortzichtigheid waarmee ze denken dat god hun gebeden verhoort.
Voorbeeld : Dank u god omdat u vandaag mij een zonnige dag heeft gegeven omdat ik vandaag bijv ging trouwen? Terwijl in het ziekenhuis diezelfde dag weer een kindje sterft aan kanker en haar ouders al nachten lang op hun knieen liggen om te bidden voor haar genezing…zou je dan als ouder zo iemand niet even goed wakker willen schudden en duidelijk maken dat dit niet klopt! Denk je nou echt dat God wel speciaal een zonnige dag heeft gegeven aan jou ipv regen maar niet ons kind weer gezond kon of wilde maken?
Als god geen eten geeft aan de hongerigen ( en zij bidden harder dan mij! , Geloof me ! ) Ga ik dan een hypocriet zijn en trots dat ik denk dat hij voedsel aan mij geeft en wel aan mij denkt? Nee! Er moet iets mis mee zijn. Als zij geen voedsel krijgen waarom ik wel? Ik zal niet danken voor voedsel tot er gerechtigheid is voor de hongerigen . Ik voel meer vrede om aan de kant van de hongerigen te staan … dan egoïstisch en trots , dat ik zou denken dat ik ben gezegend en de hongerigen niet ….. Ik ga niet danken voor eten.. bidden voor gerechtigheid ja … ! En ik geloof dat als er een God is dat hij meer tevreden is met deze houding dan dat ik dank voor het voedsel en voor alle zegeningen maar voorbij ga aan alle hongerigen en gerechtigheid!
may 2014 . David
Books to read..
http://1drv.ms/RucAro" onclick="window.open(this.href);return false;
Bart Ehrman – God’s Problem How the Bible Fails to Answer Our Most Important Question-Why We Suffer (2008) Copyright
Ehrman story
Bonjour, mei 2015