Gaat moeder naar de hel

[zennie]

September 1994, het was een mooie zonnige dag, maar ik kon er niet van genieten. Was doodmoe en hard zwarte randen onder m'n ogen. M'n baas had me gelukkig betaald verlof gegeven. Nog even en mijn dochter zou thuis komen van school. Om half vier was het zover, ik zag mijn dochter het tuinpad inlopen, ik wist dat ze niet lekker in d'r vel zat, maar aan haar gezicht kon ik zien dat het nu echt op de grens zat. Eenmaal binnen hoefde ik geeneens te vragen wat er was, in huilen barste ze uit "Ze zeggen dat mijn moeder naar de hel gaat". Machteloos stond ik, kwaad, woedend, verdrietig.....maar vanaf dat moment was het voor mij zeker, God bestaat helemaal niet.

Ik ben gereformeerd opgevoed, en vanuit mijn jeugd heb ik dat geloof altijd gekoesterd. Wel had ik als kind zijnde die existentiële angsten, wat als ik dood gaat, wat als god helemaal niet bestaat. Om dan nog veel angstiger te zijn, je mocht immers niet twijfelen aan God!

Begin jaren tachtig ben ik mijn vrouw tegengekomen, en zijn we vrij snel daarop getrouwd en niet kort daarop was ze in verwachting van de eerste. Na de bevalling was ik zo trots als een pauw, maar al snel doemde er zich een probleem op. Mijn vrouw werd ernstig depressief, tot op het punt dat ik haar niet alleen durfde te laten. Al snel werd gedacht aan een postnatale depressie en het ging ook weer over, voor zover een mens opknapt uit een depressie. In de gemeenschap werd er volop gebeden, en dat deden we dan ook, God zou voor ons zorgen. Niet lang daarop werd mijn vrouw steeds actiever en steeds onverantwoordelijker. Ze kreeg het voor elkaar om bijvoorbeeld heel ons budget in een middag te versnoeren aan allerlei onnodige zaken die ze kocht in een bui van vreselijke koopwoede. Dit duurde dan totdat ik wel moest ingrijpen en vervolgens belande ze weer in een zware depressie. Er werd de diagnose gesteld manisch depressief.

Uiteraard was het devies, veel bidden. Ik denk nog steeds met respect aan haar terug, ondanks alle moeilijkheden heeft ze op haar manier echt haar best gedaan voor mij en haar dochter. Maar het was om hopeloos van te worden. Lithium hielp niet echt, en ze ging van manie in depressie over. Vele opnames maar niks leek te helpen.

In mij kwam een knagend gevoel, dat gevoel van "als er een God is waarom doet ie dit". Eerst dacht ik dan aan het verhaal van Job en hield mijn geloof vast, maar dat wordt steeds moeilijker als je je geliefde steeds verder ziet wegzakken in een put van stemmingswisselingen, Je bent gewoon machteloos. In die tijd begon ik me te interesseren voor andere gedachten. Ik had een boek van J. KrishNamurti, die beweerde dat alle geloven alleen maar de waarheid verhullen en tot dogma leiden. Eerst had ik het moeilijk met die gedachte maar gaandeweg maakte dat boek meer sense dan de bijbel of de Heidelbergsche Catechismus . Geen dogma, gewoon open staan voor de dingen die gebeuren in het leven.

Mei 1994 is de donkerste maand van mijn leven geweest, toen heeft mijn vrouw suïcide gepleegd. Dochter ontroostbaar. Uit de gemeente allerlei bijbeltexten en veel gebeden. Maar het deed me allemaal niets meer. Of ik wel naar de kerk zou blijven komen, want dat steunt. De enige steun die ik toen had was het feit dat ik een dochter had om voor te zorgen, anders was ik er nu ook niet meer geweest.

Zwaar overspannen, oververmoeid een ontroostbare dochter en een nietszeggende bijbel dat was de zomer van 1994. Dogma's uit de kerk, do's en dont's het deed me allemaal niets meer. In augustus maakte ik kennis met meditatie, een goede vriend van mij die niet gelovig was leerde mij om te blijven bij mijn ademhaling, gewoon in het hier en nu. Natuurlijk was dit geen ultiem middel, maar het hielp me wel, veel meer dan al die gebeden en die betweterige texten.

Mijn dochter zat zoals betaamt op een gereformeerde school, en ja zelfmoord is verboden door God. En daar werd ze dan op een middag door de andere kinderen mee geconfronteerd. Ik ben niet boos, zeker na al die jaren niet, het waren maar kinderen. Alleen deed het mijn ogen open doen over hoe zielig en klein het geloof in de hemel en de hel is. Hoe verwerpelijk het is om te denken dat er een opperwezen is die niets anders doet dan ons te beoordelen en te veroordelen. Hoe nietszeggend gunsten vragen aan een onzichtbaar wezen is. Het is hol van binnen.

Ik ben destijds mij bezig gehouden met het beoefenen van zen. Wat mij opvalt dat in elke grep mensen voorkomen die vanuit hun existentiële zekerheden vasthouden aan dogma's. Nu vind ik in boeddhisme veel terug, maar je hoeft niet alles letterlijk te nemen en alles descriptief. Dat is nu waar boeddha juist zo voor waarschuwde. Dus ik ga niet meer groepen toe die te veel aan het "boeddhisme"hangen, ik noem mezelf ook geen boeddhist. Ik beoefen zen, de dingen leren nemen zoals ze zijn!

Wat mij opvalt aan dogmatische leringen is dat ze de menselijke geest totaal vernederen in zekere zin, alsof je als mens een leidraad nodig heb om juist en liefdevol te handelen. Het is juist vertrouwen in het zelf, het zijn in het nu dat je hart weer openzet.

Nu vele jaren later, en met een volwassen dochter kijk ik terug op die tijd, wat een extra last is de kerk niet geweest in ons leven, en wat een holle onzin, God? Ja hoor, leer eerst maar eens te wandelen zonder krukken zou ik zeggen!

[pallieter]

Klootzakken.

Ik had dat walgelijk stuk vreten tot pulp vermalen. Proficiat dat je een beter persoon bent dan mijzelf en zeker dan die leraar(es).

Wordt misschien toch eens tijd dat ik mij ook wat met dat zen gedoe ga bezig houden.

[zennie]

Het was gelukkig geen leraar of lerares die dat zei (want dan zou ik denk ik wel door het lint zijn gegaan) maar de kinderen. En die kan je dat niet verwijten, in dat soort kringen wijzen de volwassenen elkaar aan op tekortkomingen in het geloof. En kinderen kopiëren dat gedrag met soms walgelijke situaties, want een kind overziet soms niet wat ze zeggen. Vandaar dat ik ook geen enkele woede meer koester.

[pallieter]

Ouders weten goed genoeg wat hun kind gaat doorvertellen. Die christelijke haat zit zo diep. Jouw vrouw heeft iets gedaan dat tegen hun waarden ingaat dus moet haar dochter maar boeten. Want boeten zal iemand.

Ik ben heel blij dat jij die rust gevonden. Ben er zelfs jaloers op.

[dikkemick]

Zo te lezen ben je zelf (en je dochter) door een hel gegaan. Evenals mijn voorganger respect voor de manier hoe je hieruit geklommen bent (of nog aan het klimmen bent...).

Geloof zou hoop, troost en liefde brengen, maar helaas heb ik veel het tegendeel gelezen en...meegemaakt. Geloof KAN een bron van inspiratie/gemoedsrust/troost etc. zijn, maar het kan ook zeker een bron van onrust, disrespect, Angst (met hoofdletter A) en intolerantie zijn.

[Labyrint]

Herkenbaar verhaal in grote lijnen. Ik ben ook geen actief gelovend christen meer. Ik ben ongeveer 8 jaar een christen geweest. Ik weet niet meer wat ik moet geloven. Dat er een God is dat zou kunnen maar zeker niet die van de bijbel want die bijbel is zo corrupt en bedreigend als wat. In mijn familie geloofd niemand en dat was altijd een vreselijk hartzeer. Zouden zij voor eeuwig naar de hel moeten? Waarom zou ik er heen willen als mijn ouders in de hel zouden moeten zijn? Dat durfde ik eerst niet eens hardop te denken laat staan zeggen uit angst voor de hel die alle niet christenen zullen bewonen. Enkelen in mijn kerk gingen mij voor in grote twijfels en zij spraken dat soms heel in het begin ook uit waardoor ik dan ook ging twijfelen. Ik vroeg ze er vaak mee op te houden. Op een zondag in de dienst vertelden ze dat ze de gemeente gingen verlaten en zich niet langer als christen konden voordoen omdat zij er niet meer achter konden staan. Ik en anderen aanwezigen waren er verbijsterd over want ik had dat van hen totaal niet verwacht. Twee families op een echtpaar na die zich altijd hadden ingezet die hebben in 2005 onze kerk verlaten. Iedereen sprak er nog maanden over. Ik heb nog veel voor hen gebeden. Maar er gebeurden bij mij door deze gebeurtenis ook iets. Ik kon het niet meer stilhouden voor mezelf. Enkele jaren later in 2009 ben ik zelf na lang piekeren bij mijn gemeente weggegaan. Niet verteld aan iedereen dat ik niet meer geloof. De verhuizing was een goede gelegenheid om als reden op te geven. Ik heb ondertussen heel veel geleerd over de ontstaansgeschiedenis van de bijbel door heel veel erover te lezen en het rammelt niet maar een heel klein beetje maar gigantisch. Ik ben sinds vorig jaar een fan van professor Francesca Stavrakopoulou die ik zag op Youtube in het engelse programma The Big Questions In het begin was het vreselijk beangstigend om dat soort programma's te kijken of boeken te lezen die je altijd worden verboden omdat ze recht tegen Gods Woord ingaan en je dus van het geloof zullen wegtrekken door de onzichtbare daden van de satan. Ik was ook bang voor God geworden want ik verloochende Hem door wetenschappelijke boeken te lezen. Die angst verdween uiteindelijk en ook het geloof in Jezus. Van God weet ik het nog niet precies. Ik denk wel dat het leven een doel heeft. Veel ga ik niet verder in dtails want ik hoop eigenlijk niet dat mijn verhaal door iemand word herkent maar ik denk dat ik mezelf nu als een agnost beschouw. Ik zal me ook niet vaak in de discussies mengen verwacht ik. Ik heb wel grotendeels het onderwerp gelezen waar bij het christelijk geloof tevergeefs getracht verdedigd te worden. Onvoorstelbaar hoe H. Kassenbergh zichzelf heeft afgesloten voor de realiteit. Hoe duidelijk is het nu voor mij dat het geloof een merkbaar onhoudbare toestand is wanneer je echt eerlijk durft te zijn tegen jezelf en de angst voor een voorgespiegelde wrede God aan de kant durft te zetten. Wat een armoede heb ik inderdaad (maar gelukkig) achtergelaten. Ik denk er met gemengde gevoelens aan terug.

[dikkemick]

@Labyrint

Ken je deze toevallig": The Bible's Buried Secrets (BBC). Eveneens met Francesca Stavrakopoulou?

[Labyrint]

@Labyrint

Ken je deze toevallig": The Bible's Buried Secrets (BBC). Eveneens met Francesca Stavrakopoulou?

Ja ik heb bijna alles van haar gezien. Het gaf me een enorme rust. Heel erg verhelderend en achteraf ook zo overduidelijk dat dat in die tijd zo moet zijn gegaan.

[Labyrint]

Ja die ken ik. Ik heb alles wel gezien van haar. Op Youtube dan

[PietV.]

Bedankt Zennie en Labyrint voor jullie openhartige verhalen.

[Peter van Velzen]

Ik moet dwaas genoeg denken aan een bijbelspreuk: "wier zonden gij vergeeft, hen zijn ze vergeven".
Er van uitgaande dat alleen mensen elkaars gedrag als zonde duiden, nog waar ook. Maar je houdt je hart vast als je beseft hoe onvergevend mensen kunnen zijn. . .

Mooi verteld Zennie.