Zoals de meesten begrijpen ben ik dus ex-getuige van Jehovah.
Mijn moeder was altijd trots, en ik ook als kind, dat ik al in de "velddienst" (= van huis tot huis prediken)
ging toen ik zeven weken oud was. Nou ben ik een februari kind, dus dan begrijp je wel hoe lekker warm het was in mijn kinderwagen.
Anyway, ik ben er groot van geworden.
Misschien kan dat mens er ook niks aan doen, mijn grootvader was al net zo fanatiek nadat ie het
"licht" zag in 1931.
Liet een erfenis uit het toen Nederlands-Indië lopen omdat er via een seance iets bepaald moest worden.
Achteraf hadden we hem natuurlijk met de kris pusaka moeten aftuigen, want nu is het sappelen.
Je groeit er dus mee op, geen verjaardag, geen kerstmis (wel zogenaamd meezingen maar dan zonder geluid dan kreeg je in ieder geval geen standje op school), geen schoolreis en geen werkweek.
Dan de "Jehovah-snit", kort gedekt, of wel voor lul lopen met je korte haren midden in de hippie tijd.
Een spoedcursus frustratie in het kort
.Men groeit op, al je vriendjes en vriendinnetjes zijn van het geloof.
Even ben ik inactief geweest, een jaar ongeveer, heb gerookt en wat andere dingetjes gedaan, restricties (je mag dan geen antwoord geven op de vergaderingen, niet "hengelen" (met de microfoon lopen) en niet "voorgaan in gebed"). Ik weet het is nu lachen om dit alles.
Toch weer terug in het zaaltje.
Ik ben toen ik 23 was in de pioniersdienst gegaan. Dat betekent dus een baantje en 90 uur per maand van huis tot huis. Verkering, getrouwd, je moet toch wat, en toen begon mijn theocratische loopbaan.
In de letterlijke zin want ik ging steeds meer lopen. In de speciale pioniersdienst, dat is 140 uur per maand, in het Spaanse veld, de eerste openbare lezing in Nederland in het Papiamento.
Toen werden wij opgeroepen om in of op Bethel te gaan werken, het bijkantoor in Emmen.
Dat was wat minder voor mij, weg vrijheid!
Drie maanden was een hel. Echter was er wel een verrassing daar. Broeder Schroeder uit Brooklyn was daar voor een inspectie. Zijn vrouw, die ook Spaans spreekt, kreeg een praatje met mijn toenmalige vrouw, Schroeder en ik werden in het gesprek betrokken.
Het resultaat was dat wij een jaar laten als zendeling begonnen op een tropisch eiland.
Zendeling! Nu zul je het weten ook dacht JHWH.
Zweten onder zinken daken, met jasje aan bij 35 graden. Enige ouderling met 120-130 verkondigers, ratten in je slaapkamer, je huis onder water tijdens de regenperiode, hekserij.
Dan de zendelingen en zendelingenhuizen, dat was een beproeving apart, haat en nijd, vies eten, roddel en achterklap enz.
Eigenlijk was ik liever onder de lokale broeders en zusters, die waren meestal oprechter.
Bovendien waren de zusters wat knapper, maar dit terzijde.
Na een jaar of negen werden wij uitgenodigd om in Brooklyn te werken, op het hoofdkantoor dus.
Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom, waarschijnlijk had men wel iets in gedachten maar is er van afgeweken vanwege mijn niet altijd volgzame houding. NY was natuurlijk fantastisch buiten de werkzaamheden, lange wandelingen door Manhattan, over de avenues, de achterbuurten van Brooklyn.
Ik kwam dan ook al sterk in de verleiding niet te gaan werken maar overdag de boel de boel te laten.
Dit werd een gewoonte van me, tot hevige kritiek van mijn toenmalige vrouw.
Een van mijn slechte herinneringen was op een avond, maandagavond, vlak voor de verplichte Wachttorenstudie in de grote eetzaal zag ik een jonge meid van een 20 of zo jaar, huilen en haar man haar afblaffen.
Ik zag dat ze Latina was en sprak haar aan in het Spaans, tot ergernis van haar man.
Ze waren een maand getrouwd. Het schaap sprak geen Engels, kwam uit Mexico.
Ze zat er helemaal doorheen, werd in de huishouding "gegooid" , en geloof me dat is buffelen, met een man die alleen maar aan zijn "theocratische hachie" dacht.
Ik heb haar wat opgebeurd, maar het raakte mij hoe ongelukkig iemand kan zijn in het geestelijke paradijs.
Op naar Patterson, zeg maar de universiteit van het Wachttorengenootschap.
Het mooiste daar was de sportschool en het zwembad van Olympische afmetingen.
Vandaar zijn we terug naar Europa gegaan.
Ik heb nog wat in het Spaanse veld gedaan, maar had het te druk met mijn zaak die ik was gestart.
Helemaal knapte ik af toen ik op een Spaans congres de openbare lezing en slotlezing van Herman Steenkamp moest vertalen (is nu uitgesloten want het bleek een flikker te zijn, excusez le mot).
Die man liet mij peentjes zweten want begon in het wilde weg Bijbelteksten te parafraseren, wat als vertaler heel moeilijk is. Na de openbare lezing vroeg ik hem dit wat minder te doen. Het bitse antwoord, ik zie nog die kale kop voor me, was: "Als je de taal niet beheerst moet je niet gaan vertalen".
Ik stond perplex, maar was netjes genoeg niets meer te zeggen en heb gewoon mijn werk afgemaakt.
Mijn ouderlingenschap hing ik daarna snel aan de wilgen.
De dingen die ik meemaakte en mede er voor zorgden dat ik ben gestopt:
Vriendjespolitiek bij aanstellingen van ouderlingen, kringopzieners, Bethelieten enz.
Alles voor de goede naam. Toen een zendelinge had liggen kezen met een lokale boer en ze
er gewoon geen spijt van had, moesten we ze laten glippen (niet uitsluiten) omdat de bijkantoor
coördinator mij 's-morgens had gezegd dat dat onder geen beding mocht gebeuren, vanwege
de reputatie van de organisatie in het lokale stadje.
Als je veel samenwerkt met Amerikanen en ín de V.S. hebt gewerkt zie je dat het hele systeem
Amerikaans is, rapportje hier berichtje daar. Dan de verkooptechnieken uit het redeneren boekje,
de theocratische school (uniek!
), 14 dagen vakantie per jaar voor de SP, KO, DOen de Bethelieten, allemaal U.S. georiënteerd.
Dan het werken in de galeien van Bethel. Voor een mens dat ook nog wat privacy in zijn geest wil,
nadenken over dingen is het gewoon niet te doen. Iedere minuut is bezet en als je tegen spartelt
of dingen gewoon niet doet, word je als een paria weg gezet.
Broeders van wie je als zendeling brieven kreeg, heel liefdevol en dan sta je toevallig in de lift want je
woont tijdelijk in hetzelfde gebouw, groet ie niet eens !!
Dan de zendelingenhuizen...dat zijn net Caribische hanengevechten. "De ochtendaanbidding" om 7.00
uur, alles poeslief en aardig maar zodra de jaarboeken van tafel zijn begint de strijd over wat we eten,
wie maakt de patio schoon, heeft iemand mijn laatste beetje wijn in het eten gemieterd of gewoon
opgedronken. De een na de ander wordt dan zogenaamd per ongeluk zwanger want dan kun je zonder
rode konen de elitetropen verlaten.
Nou dan stop je dus en kom je terug naar Nederland, nog wel ouderling, maar verder niks meer.
Dan wordt het tijd te gaan leven... centjes verdienen, adios met het ouderlingschap, vrouw aan
de kant en aan de sigaar en de jonge klare.
Dan natuurlijk de bekende feiten die je eigenlijk wat later leert kennen.
WT lid van de Verenigde Naties, zitten in twijfelachtige hedgefunds.
De leerstellingen die wijzigen naar behoefte en wie op de stoel zit.
Wat is nou de generatie van 1914?
Eerst moest je 1914 bewust hebben meegemaakt, oh nee nieuw licht, je moest er in geboren zijn, nee sorry het woord generatie heeft de betekenis van eigenschappen, heeft niks met een periode te maken.
Als ik zo mijn product zou verkopen zou het snel gedaan zijn met mijn business.
Al met al dus is het hele JG gebeuren voor mij een farce.
De familie, die van mijn moeders zijde allemaal naar het zaaltje gaan heeft mij compleet laten vallen.
We hebben ze nog gezien op het huwelijk van mijn broer twee jaar geleden, heel blij zogenaamd, tot wij een grote Cohiba opstaken in hun bijzijn.
Van de rest hoor ik helemaal nooit meer wat.
Mijn broer en ik zijn ook weer een erfenis misgelopen, mijn oudste oom en tante stierven een jaar geleden.
Al hun kapitaal is 50% naar Emmen gegaan (hoe dom kan je zijn), de rest met een huis is verdeeld over de getrouwen, de familie die beter zijn dan wij.
Ben ik nu gelukkig?
Ik ben in ieder geval vrij.
