Aan eigen geloofssucces ten onder gegaan!

[ReVO]

Als eerste allemaal hartelijk bedankt voor de reacties! Het doet me goed dat mensen zo meeleven. Zeker in een wat lastigere tijd als deze.

Ik voor jullie maar even de tijd genomen om zoveel mogelijk persoonlijk te reageren.

Ik vond een paar woorden die Nietzsche ooit eens neerschreef en ik goed in mijn oren wil knopen:

Nietzsche heeft inderdaad erg wijze filosofische stukken geschreven. Helaas begrijp ik er nog niet altijd alles van wat hij precies bedoelt, maar dat komt hopelijk met de tijd. Wellicht dat ik zijn werk ook eens in het Duits voor een gedeelte ga doorlezen, om de achterliggende gedachten wat beter te leren begrijpen.

Mijn later geschreven boek De God die ver te zoeken is eindigt zo:

Interessante gedachtengang. Nadat ik het boek Volwassen Geloof helemaal heb uitgelezen zal ik ook jou andere boek onder de loep nemen. Je schrijft uiterst interessante stof! Super!

En toen ging het fout.

Toen ik je korte en krachtige reactie las, moest ik eerst even hard nadenken. Ik heb er namelijk nog niet zo letterlijk bij stil gestaan, dat het daar eigenlijk al fout was gegaan. Mooi om te zien dat je dat zo uit m'n verhaal trekt.

Het boek van Ben Hobrink heb ik in mijn bezit en eerlijk gezegd kon ik na het doorlezen maar één conclusie stellen: "Je moet jezelf wel intens minachten als je dit vodje serieus neemt"!

Mee eens. Daar ben ik echter ook pas nu echt achtergekomen. Jammer dat zoveel gelovigen het boek lezen en dan ten volste overtuiging de boodschap aannemen, zonder de kritiek of aanvullende lectuur op internet na te lezen. Mijn ouders zullen dan ook waarschijnlijk meteen naar het boek grijpen als ik zeg dat de Bijbel wetenschappelijk en historisch-kritisch gezien van geen kant klopt.

Fijn om te horen dat Hobrink nog iets positiefs bereikt heeft.

Een nieuwe vrijdenker die vrij is om zelf verantwoordelijke en bewuste keuzes te kunnen maken in het leven. Iemand die verlost is van de religieuze 'dwangbuis' en handboeien. Hoewel ik altijd dacht juist in het christelijk geloof echt vrij te zijn, blijkt nu dat het pure illusies zijn geweest. Het woord vrijheid werd ermee veracht.

Ik sla mijn ogen op en zie
de hoge bergen aan, waar komt mijn hulp vandaan?
Mijn hulp komt van mijn verstand die
nu eindelijk vrijheid heeft verworven. Mijn verstand zal niet meer slapen!

Met verwijzingen naar readers digest, top santé en jaren zestig creationistische lectuur. Kun je beter inruilen voor echte wetenschap.

Pseudowetenschap vind ik dan ook een zeer gevaarlijk spelletje. Het maakt van het menselijk brein een puinhoop. Men weet niet meer wat boven of onder is, want onder is boven en boven onder. Je hersenpan veranderd in een madhouse, en zal continu over de kop slaan. Het is in ieder geval wat ik gevoeld heb nadat ik ook de kritiek ben gaan doorlezen.

Treedt binnen met de wetenschappelijke waarheid, opdat de doem valt van mijn verstand en mijn ziel de rust verkrijgt, waar ik zo hevig naar verlang.

Als je eenmaal aan deze zijde staat, vallen alle puzzelstukjes gewoon op hun plaats, maar vanaf de andere kant is dat niet te zien. (of men wil het niet zien).

Exact. Bij mij zijn echt alle puzzelstukjes van de religie op z'n plaats gevallen. Het was (en is nog steeds) best confronterend. Zoals gezegd zie je je fundament en je levenslang ingebeelde 'zekerheden' in elkaar vallen. Maar aan de andere kant heb ik nu ook veel bereikt. Dat zullen gelovigen niet beseffen. En als ze het beseffen, willen ze het inderdaad niet beseffen. Precies wat met mij ook is gebeurd. Mijn ongeloof wilde ik eerst ook niet beseffen, omdat het zo verdraaid moeilijk is om een religieuze vicieuze cirkel te verlaten.

Hebben wij toestemming om je verhaal op facebook te plaatsen ?? Het zal veel zoekenden enorm helpen..

Bij deze heb je m'n toestemming en zegen! Er staan echter wel een paar kleine typefoutjes in.

Verder denk ik dat het goed is om jezelf de tijd te gunnen in het wennen aan je status als geloofsafvallige. Zoals je zelf al aangaf heeft het tijd nodig om wonden te laten helen. Ook op seksueel gebied zou ik mij niet overhaasten om een "verloren" deel van je leven in te halen.

Nee ik ga zeker niet iets overhaastig doen of onverstandige beslissingen nemen. Sowieso moet ik me nu eerst rustig oriënteren in deze nieuwe denkwereld en de wonden van de 'geloofsval' laten helen. Dat heeft tijd nodig. Zeker op de meer gevoeligere punten zoals seksualiteit. In Duitsland noemt men seks niet voor niets "Die schönste Nebensache der Welt". De mooiste bijzaak op aarde. Eerst ga ik de hoofdzaken rustig op een rijtje zetten en daarvan genieten. Bovendien heb ik ook genoeg hobby's die veel kleur aan mijn leven geven.

Daarmee vervalt voor mij de mogelijkheid van een "goede scheppende God".

Je korte betoog is zeker een punt om eens dieper over na te denken. Er zijn namelijk ook veel mensen die eerst deïst worden, alvorens ze verder naar het atheïsme wandelen. Voorlopig ben ik zeker nog niet in staat om mezelf zo super stellig atheïst te noemen, maar wellicht komt dat met de tijd.

Wat een weg voor iemand die nog maar 21 is.

Het is voor me ook best onwerkelijk dit zo te beseffen. Ik stel me namelijk helemaal niet zo graag op als iemand die wel het één en ander heeft meegemaakt. Mijn leven kent namelijk in overige zaken veel voorspoed. Daar ben ik dan ook ontzettend blij mee en dankbaar voor, maar op spiritueel gebied was het zeker een soort geestelijke ziekte geworden. Wat dat betreft moet ik inderdaad inzien dat ik best zwaar geleden heb onder het juk van het geloof. Daarmee heb ik nog een Bijbelgedeelte van zijn waarheid ontdaan:

"Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’" (Mattheüs 11:28-30)

Je bent nu door een ándere strijd heengegaan, de innerlijke strijd om wat wáár is.

Inderdaad. Mijn hart en ziel heeft nu eindelijk (bijna) rust gevonden. Het is nu nog een kwestie van het laten genezen van de wonden, wat overigens niet altijd gemakkelijk zal worden. Desalniettemin ben ik zeer positief over de toekomst. Het zal beslist op de één of andere manier goed komen, alleen blijft het nog wel een onwerkelijk idee dat ik nu tot de club van vrijdenkers behoor. Gelukkig is dit geen droom, maar werkelijkheid die écht waar is.

ik vind het heel erg knap dat je tegen een dwingende groepsdruk in en onder de druk van je opvoeding uit, een waarschijnlijk vergaande beslissing ten aanzien van je leven hebt gemaakt

De groepsdruk en de druk van de opvoeding is inderdaad erg hoog. Waarschijnlijk heeft me de vrijheid die ik door mijn eigen zelfstandige bestaan in Duitsland heb er wel voor gezorgd dat deze druk niet altijd present was en de val uit het geloof heeft bevorderd. Ook de Duitse (religieuze) mentaliteit zal haar duit in het zakje hebben gedaan.

Waak er wel voor dat je niet haatdragend wordt jegens de christelijke omgeving die je gehersenspoeld heeft. Want (die) haat keert zich uiteindelijk altijd (weer) tegen jezelf.

Dat is een goed advies. Natuurlijk zal ik niet haatdragend worden, want zo zit ik als persoon niet in elkaar, maar natuurlijk is er wel wat woede en boosheid in me over het christelijke geloof. Maar wat heerlijk is het nu om mezelf in te houden, omdat ik nu zelf kan bedenken dat haat niet goed voor mezelf en m'n omgeving is, en dat het nu geen religie me hoeft op te dragen. Dit is bewustheid puur!

Probeer niet jezelf in een nieuw hokje te plaatsen en laat je door anderen ook niet in een nieuw hokje plaatsen, je zult merken dat je vanzelf ergens thuishoort.

Ik zal me nergens zomaar meer in een hokje laten stoppen. Die vrijheid die ik nu verkregen heb is zo waardevol, dat ik deze met man en macht zal blijven koesteren.

Toon respect voor de mening en het geloof van je ouders! Veranderen doe en kun je ze toch niet! Maar andersom dienen ze ook respect te hebben voor de mening of de overtuiging die jij er op nahoud! Want respect kan alleen maar wederzijds zijn, nooit eenrichtingsverkeer!

Ik hou van mijn ouders en ik weet dat mijn ouders ook wel écht van mij houden. Wat dat betreft zal het wel goed gaan. Alleen heb ik wel een vreselijke angst dat ze mij op emotionele gevoelens willen raken. Ik zal me dan koelbloedig en nuchter moeten opstellen met m'n gezonde verstand. Want als ze een discussie willen, dan heb ik wel zo'n schat aan opmerkingen en tegenvragen paraat, dat daar eigenlijk geen enkele gelovige tegenop gewassen is. Echter hun geloof wil ik daarmee ook weer niet per definitie krenken.

Je eigen leven te leidden door zelf na te denken is zo oneindig meer bevredigend dan dat het al door een ander, of religie, uitgevonden is!

Dat geloof ik erg graag. Ik zal het gaan zien en meemaken!

[kyra]

Jeetje, wat een herkenbaar verhaal! Heel veel sterkte met de weg die je nog te gaan hebt, het is een ontzettend pijnlijk proces om door te maken. Na drie jaar kan ik zeggen dat de scherpe randen er met de tijd vanzelf afgaan en dat het mijn gedachten gelukkig niet meer constant bezig houdt zoals in het begin.

Het moeilijkste vond ik het feit dat mijn familie er zoveel verdriet van had. Misschien heb je wat aan de fouten die ik heb gemaakt:
- Het ze onvoorbereid in een emotioneel moment vertellen.
- Teveel in discussie gaan en ze proberen te overtuigen van hun ongelijk.
- Me verantwoordelijk voelen voor hun pijn en verdriet.
- Te weinig begrip en ruimte geven voor hun rouwproces (mijn moeder zei dat ze mijn geloofsafval moeilijker vond te verwerken dan het overlijden van haar eigen moeder!)
- Uit schuldgevoel naar mijn familie nog lang mee naar de kerk blijven gaan.
- Me te gekwetst voelen door ongenuanceerde opmerkingen van familieleden en niet genoeg inzien dat die voortkwamen uit onmacht en bezorgdheid.

Ik zou willen dat ik op mijn 21e de moed al had gehad om mijn geloof zo kritisch onder de loep te nemen. Ik was op mijn 32e pas sterk genoeg om tegen de stroom in mijn eigen hart te volgen.
Veel sterkte met het vertellen aan je familie, ik leef met je mee!

Groetjes Kyra

[Henry II]

Hulde voor je prachtige verhaal en welkom op dit forum. Ik draai zelf oook nog niet zolang mee, maar ik kan je aanraden om te blijven. De forumleden zijn kundig op allerlei vlak en tonen respect. Als je de engelse taal machtig bent kan ik je het volgende boek aanraden van Dan Barker:

"Godless: How an Evangelical Preacher Became One of America's Leading Atheists"

Ik denk dat dit voor jou een feest van herkenning zal zijn. Het heeft mij ook de nodige tijd gekost om mij helemaal los te maken van de religie, maar ik heb gelukkig geen kerkelijk actieve familieleden. Door wat je beschrijft is het duidelijk dat je nu helemaal 'rock bottom' en 'cold-turkey' bent gegaan. Dat is een harde tijd, waarin alle bekende en vertrouwde zaken op losse schroeven zijn komen staan. Bedenk echter dat dit een unieke kans in je leven om een waardevol begin te maken. Je christelijke omgeving zal zeggen dat je iets bent kwijtgeraakt (de genade van God of het juiste geloof) maar daar ben ik het niet mee eens. Je hebt iets gevonden dat veel meer waarde heeft en dat ben jijzelf! En bedenk ook dat er veel denkbeelden zijn die je uit de bijbelse achtergrond nu zal willen weggooien, maar die je (mits in het juiste licht geplaatst natuurlijk) zal kunnen herontdekken. Als ik een ding heb geleerd dan is het dat 'zoékers' naar waarheid sterke mensen zijn. Echte waarheid vind ja alleen zelf en de weg daar naartoe leidt onherroepelijk tot tot vrijdenken. Ik hoop dat de forumleden je steun kunnen bieden op je nieuwe weg. Ik denk te weten dat ze dat zeker zullen proberen.

[sytze]

Zoals vele anderen het al benoemden, een prachtig verhaal! Mensen om mij heen vertellen mij vaak dat ik gelovigen maar in hun waan moet laten, "als zei daar gelukkig mee zijn, dan moet je hun in hun waarde laten" is het dan meestal. Dit bevestigd voor mij weer dat het "werk" dat wij als vrijdenkers verrichten echt niet voor niks is. Er zijn dus wel degelijk mensen die lijden aan hun geloof.

Nogmaals, ik ben erg blij dit te lezen, en wens je veel succes bij de zoektocht, want dat is het vanaf het moment dat je jezelf atheïst noemt. Nu komen de vragen, "waar komen we dan vandaan?" "Wat is de zin van het leven?" etc.

Tips? Blijf ten alle tijde kritisch. Laat dit niet meer los, en je zult niet zo vlug meer voor de gek gehouden worden. Blijf dingen uitzoeken, er is echt ontzettend veel onzin in de wereld. Maar ik moet zeggen dat ik er niet aan twijfel dat je hierin gaat slagen.

Verder, Breng het tot je ouders zoals het is. Ze zullen het hopelijk (uiteindelijk) accepteren. Ik denk haast van wel, het zijn tenslotte je ouders, die staan meestal achter je, wat voor beslissingen je ook maakt. Als je het dan eenmaal hebt gebracht is het misschien een idee om het onderwerp niet te vaak meer aan bod te laten komen, er zijn zat andere dingen om het over te hebben.

En natuurlijk, probeer hier op het forum te blijven zolang dat nodig mocht zijn. Ik hoop eigenlijk gewoon dat je hier blijft!

Verder weet ik eventjes niets te zeggen, komt wel

Groet, Sytze

[Bootje]

Bijzonder verhaal. Veel wijsheid toegewenst met alles in de toekomst, ReVO..

[vuurdoorn]

Hoi ReVo,

Bijzonder verhaal! De details zijn anders, maar ik grote lijnen heb ik het zelf zo geschreven.

Van wedergeboren christen tot.........

Mijn ouders vonden het maar niets toen ik in de evangelische gemeenschap zat. Maar gelukkig hebben ze me toen in mijn waarde gelaten.Nu geloof ik niet meer en dat vind mijn vader maar niets (Moeder is niet gelovig) maar we praten er weinig over. Dus mijn tip, die Sytse ook al gaf, ga moeilijke discussies uit de weg. Je bereikt er niets mee.Probeer het af te kappen. Leef je eigen leven, doe je eigen ding, Komen er toch discussies kun je ook aangeven dat je dit nu anders voelt of beleefd en dat je graag wilt dat zij dat respecteren, zoals je hun zienswijze ook respecteerd.

Wat ik zelf het lastigste vond toen ik niet meer geloofde was dat mijn vriendje in de hemel helemaal niet bestond. Ik hoefde dus ook niet meer met hem te praten, te bidden. en dat heb ik af moeten leren, want het bidden was een tweede natuur van me geworden.Ik bad nog net niet of ik een pak yoghurt mee moest nemen of een pak gele vla, maar het zat er wel dicht tegen aan. En heel vaak betrapte ik mezelf erop dat ik aan het bidden was en dan halve wege dacht: O, nee dat hoeft niet meer.Maar dat is vanzelf weer over gegaan. En nu snap ik niet meer dat ik dat allemaal geloofd heb.

Soms kom ik nog mensen tegen uit mijn gelovige tijd, en dan vinden ze het zo jammer dat ik niet meer geloof. Ik vind het dan jammer dat zij nog steeds geloven!

Groet Kristel

[collegavanerik]

En christenen die nu bij mij aankloppen en zeggen dat ik niet genoeg heb geloofd en gebeden? Get out! Sorry, maar ik heb écht met heel mijn hart, heel mijn ziel en heel mijn verstand tot God gebeden of hij me wilde bewaren. Dit is niet gebeurd. Naast alle conclusies die ik al kon trekken, kan ik nu ook zelf door deze persoonlijke ervaring stellen dat deze God niet bestaat. Ik ontken het bestaan van een God overigens niet, maar als hij bestaat dan is hij het woord God waardig. Dat is de God van de Bijbel niet. Dat is een menselijk hersenspinsel. Een mengelmoes van allerlei mythes en invloeden uit het Midden-Oosten. In dit geval heb ik gebrek aan geloof aan het bestaan van een God.

die christenen kun je antwoorden
Hebr 6:5-6
Wie het weldadig woord van God en de kracht van de komende wereld ervaren heeft en vervolgens afvallig is geworden, kan onmogelijk een tweede maal worden bekeerd.

[Zaynah]

Wow, allereerst wil ik je zeggen dat ik het heel knap vind je jouw ervaringen zo duidelijk en mooi hebt opgeschreven.
En natuurlijk wil ik je feliciteren dat je vrij bent
Tips over hoe je het je familie kunt vertellen heb ik niet. Ik heb het namelijk nooit direct durven vertellen. Wel met allerlei omwegen en hints laten vallen. Wat leidt tot discussies die nooit afgelopen zijn.
Dus misschien toch een tip: draai er niet omheen en wees eerlijk en direct.

Respect voor jou!