Bewuste keuze

[epTa]

Ik kniel voor mijn bed en geef, in gebed, mijn leven aan de Here Jezus. Dat is het eerste wat ik mij kan herinneren van het geloof. Ik was vijf denk ik, misschien zes jaar oud.
Twee jaar geleden, inmiddels een stuk ouder, heb ik besloten zonder God te gaan leven, daar mij het alleen maar belastte. Ik zal proberen uit een te zetten wat in de 14 jaar daar tussen is gebeurd.

Mijn ouders waren evangelisch en we gingen naar een pinkstergemeente, waar ik met veel plezier heb rondgelopen. Mijn ouders zijn daar uiteindelijk weggegaan na een breuk in de gemeente, wat ongeveer samenviel met een verhuizing. We hebben een andere gemeente gevonden in de nieuwe woonplaats en ik ging voor het eerst naar het middelbaar.
Intussen ging ik gewoon naar de kerk, tienergroep en een christelijke school. Ergens in de 3e in de biologieklas, nadat ik ergens het zeer oude boekje Evolutie; Een Ei Zonder Kip van meneer Hobrink had gelezen, nam ik niets meer aan van het hele hoofdstuk evolutie. Dat ik daarin de enige was versterkte dat beeld alleen maar. Achteraf gezien is dat heel erg eng, negativiteit die bevestigend werkt.

Ik ging naar het festival SoulSurvivor, een zeer gezellige tienerhappening. De saamhorigheid, lange avonden praten en kletsen met beste vrienden maken het tot een prachtige vakantie. Alleen de diensten stonden mij steeds minder aan. Aanbiddingsnummers, zeker de engelse varianten zijn zeer aanstekelijk, maar aan het eind van elke dienst lag de helft plat op de vloer en werd de standaard oproep gedaan om naar voren te komen en je leven aan Jezus te geven. Hieruit heb ik een schaamte ontwikkeld, want ik voelde immers niets. Deze schaamte leidde tot afkeer van deze diensten en van SoulSurvivor in het algemeen.
Er groeide een wantrouwen, deels ook uit angst, wat men krijgt als dingen leest als "But if you speak against the Holy Spirit, you can never be forgiven, either in this life or in the life to come". Dat legt twijfel en kritiek aan banden.

Mijn vader als natuurkunde leraar heeft mij al op jonge leeftijd een interesse bijgebracht voor wetenschap. Sterren, wiskundepuzzels, ik leerde toen ik nog op de basisschool zat hoe spectroscopie werkte en dat is me altijd bijgeblijven. Ik schijn als jong kereltje mijn verjaardagscadeau voorbij te zijn gelopen, naar de wekkerradio, want die boeide me heel wat meer.

Deze twee kanten moesten ooit botsen bleek later. Een middelbare school met goede niet christelijke vrienden, o.a. Pascal's gok, dat je beter kon geloven, mocht het waar zijn. Deze rationele benadering raakte me diep, want ik geloofde niet in een geloof dat zo schijnheilig was (die schijnheiligheid zou God toch wel doorzien?). Maar het is me bijgebleven, want ik kwam steeds meer in zo'n spagaat. Ik geloofde, maar kon dat alleen met rationele middelen.

Deze spagaat heeft een schuldgevoel en last veroorzaakt. Ik noemde mij christen, maar voelde daar niets bij, ook al kon het wel verwoorden. Ik voelde mij hypocriet in mijn christelijke omgeving. Ik zocht naar de kern, een waarheid, een gevoel. De twijfel en het onbegrip namen toe als christelijke vrienden zich niet christelijk gedragen zonder daar enige moeite mee te hebben. Was ik de enige die hier serieus mee bezig was?

Ik ben opgegroeid zonder Harry Potter, maar mijn ouders keken wel Lord of the Rings, waar mijn tienerleiding dan weer fel tegen gekant was. Een wereld vol tegenstellingen, die alleen maar groeit naarmate je ouder wordt, die dingen nuanceert.
In de nieuwe gemeente trad ook een breuk op, waarop mijn ouders ook vertrokken zijn. Dat gaf een hele nare bijsmaak aan "kerk" omdat de pijn van mijn ouders tastbaar was. Ik bezocht alleen nog de jeugdgroep aan het einde van mijn middelbare school.

In 2008 ben ik gestart met studeren, ook al heb ik nog 3 jaar thuisgewoond, waardoor ik niet naar een christelijke studentenvereniging ben gegaan. In die tijd is de jeugdgroep gestopt en heb ik mij gestort op de studie. Ik noemde mij nog christen, want ik had een goede moraal en wist hoe het moest.

De zomer van 2010 is terugkijkend een ommekeer geweest. Een maand vakantie, grotendeels op mijzelf, een eigen camera en de start van het kopen van de eerste van vele Engelse boeken. In de eerste batch The God Delusion en Hitchhikers Guide to the Galaxy.
Het lezen van Dawkins; "I am not attacking any particular version of God or gods. I am attacking God, all gods, anything and everything supernatural, wherever and whenever they have been or will be invented." was een knock-out. Ik voelde me enorm aangevallen en vond dat een uitstekende reden om het boek uit te lezen. Het boek was een eye-opener en gaf mij voor mij de optie om ongelovig te zijn. Dat klinkt misschien raar, maar daarvoor had ik die optie gevoelsmatig niet.

Enkele tijd later heb ik zeer bewust gezegd, laat ik eens mijn leven leiden zonder het concept God.

epTa

Postscriptum;
Mijn excuus voor de flarden tekst, het is nog niet een volledig lopend verhaal. Gedachtes en herinneringen komen en gaan.
Ik schrijf zeer bewust nog niet over de afgelopen twee jaar. Het is voor het eerst dat ik mijn (geloofs)leven zo uitgebreid neerpen, het is voor mij zeer verhelderend geweest om een aantal dingen op een rijtje te zetten. Inmiddels noem ik mijzelf atheist en worstel met de onwetendheid die geloof met zich meebrengt in enkele goede vrienden van mij.
Ik bespeur een woede en een machteloosheid in mij, ik voel mij (intellectueel en gevoelsmatig) bedrogen. Ik zou mensen willen overtuigen, maar ik weet dat dit niet zo werkt. En ik ben gewaarschuwd om niet net zo extreem (anti) te worden als ik ooit was.
Dus nu lees ik en redeneer ik als nooit tevoren. Ik weet niet of ik gelijk heb, ik twijfel en onderzoek en ik voel mij vrijer en beter dan ooit tevoren.
Ik ben benieuwd waar dat me leiden zal.

[PietV.]

Het kan vreemd lopen. Soulsurvivor was een paar maanden geleden nog een onderwerp met Demosthenes. Zij heeft hier jongeren aangesproken en ze op freethinker geattendeerd. Veel succes trouwens met je keus. Het is inderdaad goed om hier verder aan te werken. Kennis is macht en als religie ergens een hekel aan heeft is het rationele kennis. Daar kun je de ballast van een tiental jaren religieus denken minder mee laten worden.

[sytze]

Dus nu lees ik en redeneer ik als nooit tevoren. Ik weet niet of ik gelijk heb, ik twijfel en onderzoek en ik voel mij vrijer en beter dan ooit tevoren.

En dat vind ik nou zo mooi! Dat maakt mij dan weer even blij Dat gevoel gun je toch iedereen? dat is voor mij ook de reden om mensen proberen in te laten zien dat er meer is dan hun geloof, dat er andere geloven zijn, maar ook dat de mogelijkheid bestaat om niet te geloven (vooral dat laatste )

Ik vind het overigens erg knap dat je je zo los hebt weten te weken van het concept "god". Nooit last gehad van de angst om naar de hel te gaan? want daar hoor ik jou niet over spreken, maar vele anderen wel.

Groet, Sytze

[epTa]

Dus nu lees ik en redeneer ik als nooit tevoren. Ik weet niet of ik gelijk heb, ik twijfel en onderzoek en ik voel mij vrijer en beter dan ooit tevoren.

Dat gevoel gun je toch iedereen? dat is voor mij ook de reden om mensen proberen in te laten zien dat er meer is dan hun geloof, dat er andere geloven zijn, maar ook dat de mogelijkheid bestaat om niet te geloven (vooral dat laatste )

Ik vind het overigens erg knap dat je je zo los hebt weten te weken van het concept "god". Nooit last gehad van de angst om naar de hel te gaan? want daar hoor ik jou niet over spreken, maar vele anderen wel.

Ja dat gevoel gun ik inderdaad iedereen.

Ik heb het nooit zo met de hel opgehad, waarschijnlijk ook niet zo in mijn opvoeding naar voren gekomen. Het idee dat al die anderen (en vrienden) verloren waren vond ik raar, jammer, maar beangstigde mijzelf niet.
Angst kende ik wel, ik wist dat God mij kon zien, ook als ik dingen deed die niet mogen, zoals stiekem masturberen. Een hoop seksuele repressie (maar wel mooi mijn eerste meisje gezoend op Opwekking).

Op mijn zolder veroorzaakte lichtval altijd een soort van gezicht op de muur, en dan voelde ik alsof ik in de gaten werd gehouden, bekeken. Ik was elf toen denk ik.

[sytze]

Ik heb het nooit zo met de hel opgehad, waarschijnlijk ook niet zo in mijn opvoeding naar voren gekomen.

dat is dan misschien wel een lichtpuntje in je opvoeding geweest. dat het niet zo was van "als je niet gelooft DAN ga je naar de hel." Want angst is iets wat hele rare dingen doet met mensen.

Angst kende ik wel, ik wist dat God mij kon zien, ook als ik dingen deed die niet mogen, zoals stiekem masturberen. Een hoop seksuele repressie (maar wel mooi mijn eerste meisje gezoend op Opwekking).

En dacht je dan nooit, hoe kan god iedereen op het zelfde moment zien? Of schoof je dat dan af op het idee dat god almachtig is en dat hij alles kan, buiten menselijke begrippen en mogelijkheden?

Op mijn zolder veroorzaakte lichtval altijd een soort van gezicht op de muur, en dan voelde ik alsof ik in de gaten werd gehouden, bekeken. Ik was elf toen denk ik.

Ja dat kinderen zo bang worden gemaakt door het geloof.. dat doet nog steeds veel met mij. We hebben het hier over kinderen, die zouden m.i. op moeten groeien zonder het idee om paranoia van te worden dat je in de gaten word gehouden.

Groet, Sytze

[Jinny]

EpTa, mooi verhaal.
Ik heb het geluk gehad dat ik nooit besmet ben geweest met het religie virus, daar mijn ouders beide atheïst waren in een verder zeer katholiek dorp.
Het met de nek aangekeken worden door de rest van het dorp heeft mij er altijd van weerhouden om me echt in de religie te verdiepen.
Dat kwam pas toen ik 35 was.
En toen had ik ook de leeftijd om te kunnen inschatten of religie goed of fout was.
Ik ben atheïst gebleven.

[biemer]

epTa, bedankt voor je bijdrage.
Voor de meesten hier, heel herkenbaar.

Vooral in je kinderjaren ben je heel gevoelig voor angst (Wie was er niet bang in het donker ?)
en is de leiding van je ouders belangrijk. Ronduit schofterig van religieuzen om kinderen in die periode te conditioneren.

[Fish]

Ik bespeur een woede en een machteloosheid in mij, ik voel mij (intellectueel en gevoelsmatig) bedrogen. Ik zou mensen willen overtuigen, maar ik weet dat dit niet zo werkt.

Herkenbaar voor velen hier denk ik. Er over praten (schrijven) op forums heeft mij geholpen, de woede en de machteloosheid zijn verdwenen.

Hoe is je koffie met TheArchitect eigenlijk verlopen?
Het lijkt er op dat hij niet meer terug komt.

[Peter van Velzen]

Het valt me bij het lezen van jou verhaal ineens te binnen. Wat een vreselijk kleinzielige visie hebben gelovigen toch op hum god. Ondanks dat ze beweren dat die almachtig alwetend en algoedbedoelend is, veronderstellen ze dat hij mensen eeuwig straft omdat ze niet goedgelovig zijn, denken ze dat je hem voor het lapje kunt houden door te doen alsof je in hem geloofd, en zo zijn er meer (en waarschijnlijk ergere)voorbeelden te vinden. Ook verbeelden ze zich dat een alwetende en almachtie geen betere communicatiemiddelen ten dienste staan, dan een boek van minsten 1800 jaar oud, en dst ook nog eens in talen die (vrijwel) niemand meer spreekt.

De Moslims hebben wel een boek in een nog bestaande taal, maar negeren het feit dat dit boek zegt speciaal voor arabieren te zijn, en schuiven het dus ook Indonesiers en Persen in de maag, voor wie het - duidelijk! - niet bedoeld was. . .

Ik meen me een Startrek aflevering te herinneren waarin iemand die God beweert te zijn, de Enterprize wil gebruiken. "Wat moet een almachtige God met een ruimteschip?" zo vraagt kapiein Kirk zich af. Inderdaad: "wat moet een almschtige God eigenlijk van ons?" Niets toch?

[vegan-revolution]

Was het misschien deze aflevering van Star Trek :

[Blackadder]

[Een hoop seksuele repressie (maar wel mooi mijn eerste meisje gezoend op Opwekking).

Geweldig ik ook! Ik was 16, (niet zo'n vroege vogel) en zij 14. Oh wat was ze lief en sexy. Zelfs 20 jaar later denk ik er nog wel eens aan terug, al weet ik haar achternaam niet meer.

Wij gingen altijd naar christelijke vakantiekampen, en daar werden natuurlijk in de tienerleeftijd heel wat harten gesmolten (en gebroken als het weer tijd was om afscheid te nemen.) En we hadden nog geen mobieltjes of facebook! Sterker nog, we hadden niet eens een e-mail adres. Ik heb er nauwelijks nog een aandenken aan, ook geen foto's.

We gingen ook discussies voeren over God en verliefdheid. Ik was namelijk vaak op 2 meisjes tegelijk verliefd, en dan was de vraag hoe dat nu toch kon als God 1 man voor 1 vrouw bedacht had.

Kortom, ik vond het een leuke ervaring die kampen, al had ik ook dezelfde ervaring als jij, dat ik nooit wat voelde bij dat praise en halleluja gedoe dat er ook altijd een onderdeel van was. Ik vond het allemaal maar nep, maar je denkt dan dat het wel aan jou zal liggen en dat kan erg schadelijk zijn. Ik bleef dan maar zoveel mogelijk aan de zijlijn staan want een beetje toneelspelen dat stond me al helemaal niet aan.

Veel succes op je verdere ontdekkingsreis door het leven.

[epTa]

Bedankt voor de reacties!

Ik bespeur een woede en een machteloosheid in mij, ik voel mij (intellectueel en gevoelsmatig) bedrogen. Ik zou mensen willen overtuigen, maar ik weet dat dit niet zo werkt.

Herkenbaar voor velen hier denk ik. Er over praten (schrijven) op forums heeft mij geholpen, de woede en de machteloosheid zijn verdwenen.

Dan ga ik vrolijk door met lezen, schrijven en praten. Zie voor je andere vraag de Babbelbox.
Hoe ben jij omgegaan met je (christelijke?) omgeving?

Angst kende ik wel, ik wist dat God mij kon zien, ook als ik dingen deed die niet mogen, zoals stiekem masturberen. Een hoop seksuele repressie (maar wel mooi mijn eerste meisje gezoend op Opwekking).

En dacht je dan nooit, hoe kan god iedereen op het zelfde moment zien? Of schoof je dat dan af op het idee dat god almachtig is en dat hij alles kan, buiten menselijke begrippen en mogelijkheden?

Ik heb wel degelijk nagedacht over hoe God iedereen op dat moment kan zien of volgen, ik dacht over verdraaid veel na, maar ik ging natuurlijk uit van God. En die was almachtig en overal. Niet menselijk, wij konden dat niet. Kinderen pikken zulke (rare) concepten heel eenvoudig op.

Geweldig ik ook! Ik was 16, (niet zo'n vroege vogel) en zij 14. Oh wat was ze lief en sexy. Zelfs 20 jaar later denk ik er nog wel eens aan terug, al weet ik haar achternaam niet meer.

Prachtig! Stiekem verschillen christelijke kampen niet zo heel veel van seculiere kampen, naast dan de schijn die opgehouden wordt. Het geeft in ieder geval goede herinneringen.

Het valt me bij het lezen van jou verhaal ineens te binnen. Wat een vreselijk kleinzielige visie hebben gelovigen toch op hum god. Ondanks dat ze beweren dat die almachtig alwetend en algoedbedoelend is, veronderstellen ze dat hij mensen eeuwig straft omdat ze niet goedgelovig zijn, denken ze dat je hem voor het lapje kunt houden door te doen alsof je in hem geloofd, en zo zijn er meer (en waarschijnlijk ergere)voorbeelden te vinden.

Goed verwoord, de bekrompenheid van denken, het missen van de context van gelovigen. De Star Trek aflevering eronder gepost heb ik toevallig lang geleden gekeken. Maar die God was duidelijk in staat tot falen, alhoewel hij bestond. De ironie.

[Fish]

Hoe ben jij omgegaan met je (christelijke?) omgeving?

Door mijn werk kwam ik al veel minder in aanraking met bekenden, en broers en zusters volgden mijn goede voorbeeld.
Het geloof werd doodgezwegen als ouders er bij waren.

[Jagang]

[Henry II]

Wat een open en herkenbaar verhaal. Ik ben zelf atheïstisch opgevoed. Tijdesn mijn teinerjaren wel veel bij Youth For Christ geweest en naar de EO Jongerendag. ik dacht hier iets te kunnen vinden. Na een paar jaar ben ik weer gewoon atheïst geworden. Ik heb nog wel contact met één heel goede vriend uit die tijd. Hij is overtuigd creationist. We praten er maar niet meer over, laten elkaar in onze waarde. Gelukkig geen gebroken relaties hier. Mijn advies? Ga vooral nog veel meer lezen over de zin en onzin van religie, maak je zelf helemaal vrij. Het kan, maar ont-kerkelijken kost heel veel tijd. Je moet je toch op een rationele manier kunnen verweren tegen alle argumenten die je voor je voeten krijgt. Wees maar blij dat je in Nederland woont, hier kan veel. Landen als de VS zijn veel extremer in het veroordelen van afvalligen.