Pagina 1 van 3

Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 03 jun 2012 23:33
door tanager
Goed. Al vijf jaar kom ik met grote tussenpozen regelmatig op dit forum. Het is zeker niet op het
freethinker forum begonnen, maar het heeft zeker voor een versnelling van mij afvalligheid gezorgd. Ik
wil graag mijn verhaal vertellen; beter laat dan nooit zegmaar. En ik wil ook nog wel wat stappen
maken.

Tijdens een reis naar Zuid-Amerika zag ik volop 'tanagers', een vinkachtige vogel die alleen in de
Amerika's voorkomt. Ik denk dank ik tijdens deze reis voor het eerst langdurig uit mijn christelijk
omgeving weg was, en me daar opvallend prettig bij voelde.

Ik ben man, 26 jaar en komt uit een klein dorpje in de Krimpenerwaard. Opgegroeid in een christelijk
gezin, maar bij ons thuis waren we zeker niet de strengste. We hadden zelfs een tv, wat redelijk
ongewoon was. Het waren vooral de school en kerk die wel streng waren, en niet alleen grote indruk maakte maar mij ook vormde.

Van kleins af aan keek ik met groot ontzag naar de ernstig kijkende mannen in zo donker mogelijk
pakken. Die moesten het wel begrepen hebben. Alle christelijke gewoonten en verhalen gingen er als
zoete koek in, vooral op school. Wij hadden het natuurlijk bij het juiste einde, in tegenstelling tot
de 'openbaren'. Jammer voor hen, maar die gingen uiteraard naar de hel. Nog erger echter, vertelde mijn
leraar, zijn de valse profeten. De mohammedanen, het woord Islam werd volgens mij gemeden, bleken daar
bij te horen. En terecht! Hoewel, de Katholieken waren misschien nog erger. Katholiekenhaat werd er redelijk in geslepen. Redelijk ouderwets volgens mij trouwens.

Moet zeggen dat mensen in mijn omgeving allemaal integer en oprecht waren. Dubbellevens of
schijnheilig gedoe zijn voor mij nooit reden geweest om te gaan twijfelen. Ik ben ik die zin niet teleurgesteld. Ik kreeg natuurlijk allemaal vragen, maar werden heus nog wel eens beantwoord... dacht ik.
Ik ben nooit erg actief geweest in de zin van cursussen, kampen, bijeenkomsten etc. Neem echter niet
weg dat alle dogmatiek goed tussen de oren zat. Pas als puber had kreeg ik korte periodes van twijfel,
die soms langer duurden. Pas toen ik 20 was begon het definitieve vormen aan te nemen, en werd het
kerkbezoek onregelmatig. Ik voelde toen dat het niet te stoppen was.

Maar waar ik de twijfel precies begonnen? Geen idee. Als kleine jongen kan ik me in ieder geval herinneren dat op school het begrip "met hart & ziel" vaak langskwam. De eerste was belangrijk voor je lichaam, de tweede voor het hiernamaals. Onnozel misschien, maar ik stelde me voor dat het allebei organen waren, net zoals je longen en lever. De ziel bestond gewoon, daar was eigenlijk geen twijfel over.

Toen ik ooit mijn vader vroeg waar de ziel precies zat, was het antwoord "die kun je niet zien". Als 6-jarige of zoiets stelde ik me dus een doorzichtig orgaan voor dan zich ergens in de buurt van het hart moest bevinden. Toen het besef kwam dat de ziel niet als orgaan bestond, was dat een redelijke desillusie. Wat anderen misschien met een niet-bestaande sinterklaas hebben gehad, heb ik met de ziel. Vond het toch wel raar, het allemaal over die ziel hebben terwijl die er niet tastbaar is....

Op de middelbare school werd het snel duidelijk dat ik eigenlijk niet bij de 'zwaren' hoorde. Ging er
wel veel mee om, en had er heimelijk het grootste ontzag voor. Die zaten immers dichter bij het
'vrezen van God' dan ik. Eigenlijk vond ik het maar raar dat er zoveel verschil van mening was. Met
name op de middelbare school werd mijn wereld iets groter, en begonnen de vragen zich op te stapelen.

Waarom ik er zoveel onduidelijkheid?, waarom zoveel verschil van mening?, waarom kan God niet
aangetoond worden? waarom zijn Christen niet duidelijk succesvoller, gezonder, gelukkiger etc? Waaruit
blijkt nu eigenlijk dat dit de waarheid is?

Hoewel ik deze vragen steeds meer durfde te stellen, heb ik vele jaren niet aan gedacht om deze met
een niet-Christelijk antwoord in de vullen. Altijd vertrouwde ik erop dat er een christelijke 'waarheid' móest zijn, desnoods onconventioneel.

Ik wilde ook heel graag dat het spoor waar ik op zat waar was. Mijn hele leven was er immers van doordrenkt. Bovendien was het leven met al deze 'zekerheden' helemaal niet onaardig. Het kostte wat, maar je kreeg er ook een zekere beloning voor terug, namelijk zelfvertrouwen, overzicht, een mening etc. Het voelde ook wel lekker eerlijk gezegd om bij een minderheid te horen, vond ik helemaal niet erg.

Heel lang ben ik in deze modus blijven hangen, zeker tot m'n 18e. De weg naar allerlei informatie waar ik tegelijk nieuwsgierig als 'bang' voor was, werd langzamerhand korter. Informatie zoals de seculiere
versie van de geschiedenis, andere godsdiensten, geologie, evolutie etc. Internet had ik nog niet, dus
deed ik het met het weinige wat in de boekenkast stond, zoals de eerste hoofdstukken in atlassen enzo.

Pas toen ik later via internet al veel meer informatie had doorgenomen, durfde ik de eerste boeken te
bestellen die bij ons duidelijk niet in de kast stonden. De reactie thuis was opvallend afwezig. Nu is
mijn naaste omgeving nooit erg corrigerend of dwingend geweest, maar voor mij was de drempel enorm.
Wat nou als ik een ander wereldbeeld zou krijgen, hoe moet dat dan verder? Vrienden, familie wat
zouden die er van vinden? Allerlei morele en ethische dilemma's zoals abortus, politiek, euthanasie,
homorechten , hoe moest ik daar dan over denken. Ik voelde dat alles samenhing, en een verandering op
één punt gevolgen had op vele fronten.

Ik heb nooit begrepen hoe mensen langzaam veranderen van een zware Christelijke versie naar een
lichtere, naar een 'iets' of naar een 'weet het niet'. Het is voor mij altijd duidelijk alles of niets
geweest. Alleen welke 'alles' was onduidelijk. Dat wil echter niet zeggen dat ik in één keer overstag ben gegaan. Nu, bijna tien jaar na de eerste twijfel heb ik een flink aan stappen gezet, maar ben ik er nog lang niet vanaf zoals ik dat zou willen. Hoewel ik in mijn opvatting er geen doekjes om wind, voel ik met van binnen nog dat christelijke jongetje. Zo is de zondag nog steeds een 'rare' dag, en moet ik soms als ik m'n mening vorm onbewust denken tot welke conclusie ik als christen was gekomen, wat de verschillen zijn, en waar mijn gelijk nu op gebaseerd is. Zo'n grote wending in je leven is, voor mij tenniste, niet iets van een paar jaar.

Maar ik haal ook zeer zeker voldoening uit de omwenteling die ik heb gemaakt. Ik 'mag' nu tenminste rationeel zijn, kritisch en sceptisch zijn naar wat niet wetenschappelijk gefundeerd is (christenen
zullen dit alles niet snel veroordelen, om niet verweten te worden met twee maten te meten). Ook kan
ik heimelijk erg genieten van bijvoorbeeld de serie 'Adieu God', waar de zich in bochten wringende,
gladde, irrationele presentator er alles aan doet om strijdige gedachten te weren die zijn wereldbeeld
wel een zouden kunnen veranderen. In zekere zin dit ik dan naar de oude versie van mezelf te kijken. Dan denk ik: heb het toch verder geschopt! Ook de 'uit de evolutie-kast komende Knevel' heeft mij veel goed gedaan.

Dit in tegenstelling tot mijn omgeving, waarin elke Christen een Christen lijkt te blijven, en andersom ook. En ze leven nog in harmonie samen ook. Vind het maar vreemd dat ik de 'enige' ben die deze stap maakt. Tientallen jaren is er massale uittocht geweest, maar ik merk daar weinig van. Ken ook nauwelijks 'lotgenoten'. Als moet ik zeggen dat ik nauwelijks meer in aanraking kom met zware orthodoxen. Een zeker respect heb ik er wel voor, vreemd genoeg. Alle anderen en 'lichteren' rommelen eigenlijk maar in de marge, denk ik dan. Naar de RD-lezende gelovigen die Jezus steevast Christus noemen hebben een standvastigheid die ik tegellijktijd hilarisch vind en bewonder.

Ik heb altijd geleefd in de veronderstelling dat de Kerk het centrum is van de waarheidsvinding. Daar ben ik uiteraard redelijk vanaf, en dat ik ook het ik haar het meest verwijt. En de scholen. De smalle blik, het achterhouden van informatie en kritieken, het als feiten brengen van de meest twijfelachtige zaken. Mén wat ben ik blij dat ik al die wonderen niet meer hoeft te geloven. Het was altijd een taaie klus, waarbij de twijfel het beste te bestrijden was met wedervragen.

"Echte" Christenen zullen beweren dat ik nooit geloofd heb, en geen 'relatie met God' hebben ervaren. Nou, daar denk ik heel anders over. Sommige periodes stortte ik m'n hele zielenleven uit in de verwachting antwoorden te krijgen. In die zin heb ik behoorlijk kwetsbaar opgesteld. En hoe zeer ik het hoopte, kreeg ik uiteraard geen antwoord. Ik was ook zeer op m'n hoede dat mezelf dingen aan ging praten. Daar wilde ik me verre van houden. In die zin ben ik altijd rationeel geweest en gebleven, en denk ik wel eens dan mijn 'move' onvermijdelijk is geweest.

Ik lees regelmatig over het ontstaan van het Christendom om voor mezelf meer duidelijk te krijgen. Vind het wel taaie kost, en doe er ook te weinig mee om hier in discussies bij te kunnen dragen. Er is veel materiaal verloren gegaan, en veel zaken zullen we nooit te weten komen. Wat duidelijk is dat het Christendom een twaalf in een dozijn religie is, die het toevallig gered heeft tot op heden. Religie is eigenlijk niet meer dan een stukje cultuur, dat gaat over de vragen waarom gaan wij dood? en hoe moet je leven? Op zich legitieme vragen die elk mens zich zo nu en dan stelt. Maar dat hier absolute antwoorden op bestaand is wellicht aantrekkelijk maar tegelijkertijd onzin.

Toch gaat het me erg lastig af dit in de praktijk te brengen, en gedachtepatronen echt om te gooien. Hopelijk het schrijven van dit stukje daarbij.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 03 jun 2012 23:58
door Destinesia
tanager schreef:Toch gaat het me erg lastig af dit in de praktijk te brengen, en gedachtepatronen echt om te gooien. Hopelijk het schrijven van dit stukje daarbij.
Mooi verhaal. Die gedachtenpatronen/neurologische configuratie die wordt stukje bij beetje afgedicht naar mate je al deze gedachten (minimaal voor jezelf privé) opschrijft. Ze zijn ook waardevol voor de meelezers hier. Immers heb jij hier ook vast het één en ander van anderen kunnen opsteken. Mijn verhaal is anders dan het jouwe. Elle op dit forum zal met haar christelijk zwaar reformatorisch veleden vele raakvlakken hebben met die van jou.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 08:50
door Doppelgänger
Je weet je gedachten erg goed onder woorden te brengen, tanager. Complimenten daarvoor.
tanager schreef:Ik heb altijd geleefd in de veronderstelling dat de Kerk het centrum is van de waarheidsvinding. Daar ben ik uiteraard redelijk vanaf, en dat ik ook het ik haar het meest verwijt. En de scholen. De smalle blik, het achterhouden van informatie en kritieken, het als feiten brengen van de meest twijfelachtige zaken.
Dit is ook iets wat mij achteraf vreselijk gestoord heeft. Ik heb het vroeger erg naar mijn zin gehad op school, dus niets ten nadele, maar kinderen sprookjes vertellen alsof het feiten zijn kan in mijn ogen écht niet. Schrijnend, dat dit soort indoctrinatie op grond van artikel 23 van onze Grondwet nog steeds wordt toegestaan. Onderwijs hoort neutraal te staan tegenover religie.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 10:06
door PietV.
Mooi verhaal Tanager. Ik hoop heimelijk op deel 2. Hoe het verder gaat, welke antwoorden je gaat invullen om je nieuwe keuze verder uit te bouwen. In je verhaal had je het over leegloop, waar je weinig van hebt gemerkt. De praktijk laat een massale uittreding zien in het midden. De PKN stroomt leeg. De gereformeerde gemeenten hebben hier minder last van. In sommige streken komen ze stoelen tekort.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 11:10
door elle
Hè tanager, goed van je dat je dit schrijft en dit zo deelt met anderen.
Dit in tegenstelling tot mijn omgeving, waarin elke Christen een Christen lijkt te blijven, en andersom ook. En ze leven nog in harmonie samen ook. Vind het maar vreemd dat ik de 'enige' ben die deze stap maakt. Tientallen jaren is er massale uittocht geweest, maar ik merk daar weinig van. Ken ook nauwelijks 'lotgenoten'.
Dit vind ik heel herkenbaar. Ook in mijn omgeving blijft iedereen naar de kerk gaan, het lijkt wel of men de oren en ogen dicht heeft zitten. Mijn vroegere gemeente groeit nog steeds, zij het langzaam en dan vooral door het hoge geboortencijfer. Maar een uittocht naar lichtere kerken is er nauwelijks en zeker geen uittocht naar het atheïsme. Dat begrijp ik op zich wel, want daar gaat een lange weg aan vooraf.
Ik voel me steeds meer vervreemd van het kerkelijke gedoe en ik kan me nog nauwelijks voorstellen dat ik alles geloofd heb wat van de preekstoel werd verkondigd.

Ik denk dat vooral op het platteland de onderlinge saamhorigheid nog tamelijk bedwelmend werkt, meer dan in een stadse gemeente. Een mens hoort graag ergens bij, ook in de kerk. Het bekende wij/zij-gevoel.
De mensen blijven hangen in het vertrouwde en het oude, maar stiekem zou ik graag eens in de hoofden willen speuren om te zien hoe gelovig men eigenlijk echt is.
"Echte" Christenen zullen beweren dat ik nooit geloofd heb, en geen 'relatie met God' hebben ervaren.
Zij baseren zich op onder andere deze bijbeltekst die dit bevestigt Johannes 10:28b en 29
.. niemand zal dezelve uit Mijn hand rukken.
Mijn Vader, die ze Mij gegeven heeft, is meerder dan allen; en niemand kan ze rukken uit de hand Mijns Vaders.
Maar jij en ook ik weten dat het anders is. Ik weet dat ik echt heb geloofd, hoewel dat vaak was gemengd met angstige vragen die werden opgewekt onder de zware prediking 's zondags... zo van.. is mijn geloof wel echt...bedrieg ik me niet voor een eindeloze eeuwigheid....straks ga ik met een ingebeelde hemel nog naar de hel...enzovoorts.
Toch gaat het me erg lastig af dit in de praktijk te brengen, en gedachtepatronen echt om te gooien. Hopelijk het schrijven van dit stukje daarbij.
Het gaat je lukken tanager, al kost dat tijd. Maar je bent nog heerlijk jong, dus tijd heb je genoeg!

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 11:49
door Maria
Tanager.
Ook ik heb je verhaal geboeid gelezen.
Zo herkenbaar.

Eén vraag.
Het valt me op, dat je met respect schrijft over mensen, die nog wel steevast (kunnen) geloven.
Als jezelf zoveel moeite hebt, je toch al sinds jaren wankele geloof, uiteindelijk los te laten en nu zoveel tegenkomt in het leven wat je helemaal opnieuw moet organiseren, opbouwen en op een nieuwe manier moet leren beleven;
waar komt dan jouw respect en bewondering vandaan voor degenen, die nog wel gelovig zijn?

Is het eigenlijk niet veel gemakkelijker, als je twijfels hebt, om in je oude gemeenschap te blijven functioneren zonder teveel na te denken over twijfels en maar mee te hobbelen?
Ipv. zoals jij (en vele anderen) nu doet:
Jezelf vragen stellen.
Hoe zit dat nou allemaal?
En bovendien eerlijk zijn naar jezelf, maar ook naar je omgeving?

Mijn respect en bewondering heb je, omdat je deze levensvragen aan durft te gaan en de consequenties daarvan neemt.
Dat is uiteindelijk allemaal zo eindeloos veel moeilijker.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 11:51
door zalwel
Mooi geschreven hoor.
Zo is de zondag nog steeds een 'rare' dag
Een goeie is om te weten wat een gigantische discussies er bestaan tussen zondag en sabbat eren;
als je jezelf voorstelt hoe vrij je was op zaterdag en beperkt op zondag zou je toch, gezien hoe anderen met sabbat-overtuigingen het doen, een binnenpretje kunnen opwekken. :)

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 12:16
door Rereformed
tanager schreef:Ken ook nauwelijks 'lotgenoten'.
Ik herinnerde me meteen die gebruikersnaam van je toen ik hem zag. Je hebt wel eens hier en daar een duit in het zakje van één of ander onderwerp gedaan. Maar desondanks nog een keer welkom op dit forum. Je zult hier die lotgenoten wel tegenkomen.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 12:39
door biemer
Tanager. Je schrijft heleboel herkenbare dingen. Een worsteling waarmee vele ex-christenen hebben rondgelopen

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 12:43
door biemer
Oh ja, hier is een link naar het Refdag, waarmee een refo christen zijn geloof probeert recht te praten en te verdedigen. Als ex-christen (door)zie je de valse argumentatie.

http://www.refdag.nl/opinie/verduisterd ... l_1_649067" onclick="window.open(this.href);return false;

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 13:15
door PietV.
biemer schreef:Oh ja, hier is een link naar het Refdag, waarmee een refo christen zijn geloof probeert recht te praten en te verdedigen. Als ex-christen (door)zie je de valse argumentatie.

http://www.refdag.nl/opinie/verduisterd ... l_1_649067" onclick="window.open(this.href);return false;
Misschien iets voor een apart topic?

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 19:43
door tanager
Doppelganger schreef:Dit is ook iets wat mij achteraf vreselijk gestoord heeft. Ik heb het vroeger erg naar mijn zin gehad op school, dus niets ten nadele, maar kinderen sprookjes vertellen alsof het feiten zijn kan in mijn ogen écht niet. Schrijnend, dat dit soort indoctrinatie op grond van artikel 23 van onze Grondwet nog steeds wordt toegestaan. Onderwijs hoort neutraal te staan tegenover religie.
Helemaal eens. Maar het 'probleem' hiervan is dat dit natuurlijk het einde is van vele religies. Ik denk dat het overgrote deel van de volwassenen als zij op latere leeftijd ermee in aanraking gekomen zouden zijn, vriendelijk zouden bedanken.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 19:48
door tanager
PietV. schreef:Mooi verhaal Tanager. Ik hoop heimelijk op deel 2. Hoe het verder gaat, welke antwoorden je gaat invullen om je nieuwe keuze verder uit te bouwen. In je verhaal had je het over leegloop, waar je weinig van hebt gemerkt. De praktijk laat een massale uittreding zien in het midden. De PKN stroomt leeg. De gereformeerde gemeenten hebben hier minder last van. In sommige streken komen ze stoelen tekort.
In mijn kennissenkring zie ik nauwelijks verlaters. Er wordt wel eens van stroming veranderd, maar daar wordt men doorgaans alleen maar fanatieker van.

Wat betreft het invullen van nieuwe antwoorden dat gaat nog wel, maar de keuze verder uitbouwen is een lastigere. Je blijft toch in een contact met veel dezelfde mensen, waar je al gauw rekening mee gaat houden. Al gaat het om kleine dingetjes, je wordt er toch weer mee geconfronteerd.

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 20:06
door zalwel
tanager schreef: Wat betreft het invullen van nieuwe antwoorden dat gaat nog wel, maar de keuze verder uitbouwen is een lastigere. Je blijft toch in een contact met veel dezelfde mensen, waar je al gauw rekening mee gaat houden. Al gaat het om kleine dingetjes, je wordt er toch weer mee geconfronteerd.
Het zal toch wel eens voorkomen dat religie aanhangers onderling een avondje filosoferen en daarin opties besproken worden? Of komt men dan altijd weer ja zo is t-knikkend uit op het eind van de avond?

Word je echt als een afvallige behandeld?

Re: Hoe ik christen-af ben geworden.

Geplaatst: 04 jun 2012 20:15
door PietV.
zalwel schreef:
Het zal toch wel eens voorkomen dat religie aanhangers onderling een avondje filosoferen en daarin opties besproken worden? Of komt men dan altijd weer ja zo is t-knikkend uit op het eind van de avond?

Word je echt als een afvallige behandeld?
Ik spreek even voor de topic starter. Wat ik persoonlijk heb meegemaakt zijn relaties tussen mensen van verschillende stromingen. Meestal wint de zwaarste kant. Hun elastiek rekt niet mee. Wat ook gebeurd zijn de fans van een bepaalde predikant. Ze lopen achter iemand aan. Of een verhuizing kan gevolgen hebben. De christelijk gereformeerde kerk is niet overal hetzelfde. En dan besluit men om iets te zoeken wat inhoudelijk meer lijkt op datgene wat men gewend is. De kans dat er een interreligieuze dialoog ontstaat, waarin standpunten worden uitgewisseld, die iemand doen veranderen van stroming. Is heel gering en niet te merken na een avondje discussiëren. Was het maar zo gemakkelijk :)
En ik vergeet nog de kerkscheuringen. Van de gereformeerde gemeentes zijn al tal van onderverdelingen. De meesten weten niet eens meer waardoor het gekomen is. Soms is het iets heel subtiels.