god

[herman van der helm]

De m.i. onderliggende oorzaak van het geloven in een god:

Pijn hebben kan in het geval het van lichamelijke aard is, verminderd worden door een geestelijke compensatie, en zodra het geestelijk van aard is, door lichamelijke.
Mijn onzekere puberperiode met alle geestelijke onbestendigheden heb ik draagbaar gemaakt door veel bier te drinken en fiks te roken. Op gezette tijden in mijn bestaan heb ik geworsteld met overspannenheid en een aantal malen complete burn-out. Wat mij in die toestand opviel was dat ik geen gevoel meer in mijn lichaam had. Ik zwom in koud buitenwater en voelde vrijwel niets. Zeg maar het effect wat je hebt als je na een saunaronde uit het steenkoude dompelbad gekomen, in de koude buitenlucht staat. Je voelt dan een aantal minuten niets van de koude buitenlucht. Bij mijn burn-out kon dit niet-voelen echter weken aanhouden. Fiks sporten en ook seksuele activiteiten brachten mijn gevoel weer terug en geestelijk gaf het een zekere rust. De pijn verdween. De bedrijfsarts adviseerde me om veel lichamelijk werkzaamheden te verrichten in plaats van het standaard vele denkwerk dat mijn vak van me vroeg.

Ik zie dagelijks mensen, die altijd hard aan het werk zijn, en als ze dan even een periode niet kunnen werken ontzettend ongelukkig worden. Ik vraag weleens wat de reden is van hun geestelijke malaise, en dan geven ze steevast als antwoord dat ze helemaal gek worden van het nietsdoen. Het lichamelijk ongemak is wel de bron, maar niet de reden van de geestelijke malaise. Als je in een bejaardenhuis of verzorgingshuis komt stikt het er van de mensen, die vanwege hun lichamelijke onmogelijkheden geen enkele levensvreugde meer kennen. Geestelijk lijdend gaan deze mensen hun einde tegemoet, veelal onder verdoving van drank, tranquillizers, slaappillen en kijkbuis. Terwijl de levensavond toch een periode van lichamelijk rusten en vreugdevol terugkijken op een mooi en enerverend leven zou mogen zijn. Het gedwongen nadenken over hun kwetsbare bestaan veroorzaakt een pijn die niet meer door lichamelijke activiteiten kan worden gecompenseerd.

De junk is vergelijkbaar. Zolang de roes er is, is het leven draagbaar. In de periode zonder roes is de focus gericht op het scoren. Opgepakt en meestal zonder drugs opgesloten, ontstaat voor hen ook de geestelijke leegte. De pijn wordt vaak gecompenseerd door beuken op de celdeur of ander e vormen van lichamelijke agressie. Vergelijkbare problemen hebben gokkers en alcoholisten.
Mensen die traumatische ervaringen hebben opgedaan zullen ook lichamelijke compensatie zoeken voor hun geestelijke pijn. Dit gebeurt vaak in de vorm van uitgesproken haantjes gedrag, om hun kwetsbaarheid niet te hoeven ervaren. Vandaar dat gepestten vaak zelf pesters worden, verkrachtten verkrachters, geterroriseerden terroristen, onderdrukten dictators etc.

Kortom de compensatie lijkt een onoverkomelijk fenomeen, dat vast gekoppeld zit aan het bestaan. Bij gebrek aan compensatie lijkt de mens gedoemd ongelukkig te worden.
De enige ontsnappingsmogelijkheid uit deze vicieuze cirkel zien mensen in de vorm van het geloven in een hogere macht. Een god die al het leed uit hun handen neemt. Het is daarom niet verwonderlijk dat meer dan de helft van de wereldbevolking in een of andere godheid gelooft.

Slechts je eigen pijn onder ogen zien, en er op de een of andere manier dwars doorheen gaan kan uiteindelijk leiden tot een geestelijke tevredenheid zonder dat je daar een hogere macht voor nodig hebt. Een hogere macht ben je dan zelf en is voelbaar in je geest zowel als je lichaam.

[Rereformed]

Ik heb er lang over nagedacht, en kom altijd tot dezelfde conclusie. Ik stem helemaal in met deze analyse. Het draait uiteindelijk niet om rationele argumenten voor en tegen geloof. Geloof groeit uit emotioneel lijden aan het leven en is een verslaving. Oftewel geloof is eenzelfde reaktie op pijn als het op andere manieren zoeken naar verdovende middelen die een mens kan aanwenden om zijn pijn te ontvluchten. Geloof wordt dan ook typisch gevonden wanneer men het meest lijdt aan het leven -in de pubertijd. Geloof heeft ook dezelfde verslavende werking als alcohol en drugs. Ik moest eerst veel ouder worden om in staat te zijn het geloof van me af te zetten.

Stefan Paas liet weten dat voor hem de opmerking van de atheïsten dat het opgeven van geloof een teken van geestelijk volwassen worden is, onbegrijpelijk en hooghartig is, maar het is m.i. de kern van het opgeven van je geloof.

[Rereformed]

Slechts je eigen pijn onder ogen zien, en er op de een of andere manier dwars doorheen gaan kan uiteindelijk leiden tot een geestelijke tevredenheid zonder dat je daar een hogere macht voor nodig hebt. Een hogere macht ben je dan zelf en is voelbaar in je geest zowel als je lichaam.

Heel mooi onder woorden gebracht.

[Jasper]

... Het draait uiteindelijk niet om rationele argumenten voor en tegen geloof. Geloof groeit uit emotioneel lijden aan het leven en is een verslaving. Oftewel geloof is eenzelfde reaktie op pijn als het op andere manieren zoeken naar verdovende middelen die een mens kan aanwenden om zijn pijn te ontvluchten.

En daarom hebben rationele argumenten tegen het bestaan van God, en het logisch redeneren over het wel of niet bestaan van God, zoals we op de forums hier zo vaak doen, tegen een gelovige helemaal geen zin.

Gelovigen geloven niet in God op basis van rationele argumenten, dus ze proberen te overtuigen met een rationeel en logisch argument werkt helemaal niet.

[Primaat]

ik ben het met Jasper eens. Een ieder die probeert een gelovige te overtuigen met rationele/logische argumenten tegen het geloof/heilige schrift vecht als het ware daar niet tegen, je komt in conflict met emoties van het individu gekoppeld aan een gepersonifieerde versie van het geloof hij/zij denkt aan te hangen, vandaar dat er zo vele versies zijn van het zelfde geloof .
Het is dan ook tijdverspilling om je bezig te houden met het ontleden van de bijbel en andere 'heilige' boeken om het te bestrijden.
Ik kwam hier zelf een aardige tijd geleden achter toen ik van de rationele argumenten tegen het geloof van mensen zoals Dawkins, ging naar literatuur over de psychologie van de mens.
Zoals Herman al aangaf is god maar 1 middel om leed te verzachten en zeker niet de enige (gevaarlijke).
Het probleem moet dus worden aangepakt bij de bron van het leed en niet bij de middelen die leed verzachten.
Je zou kunnen zeggen dat ouders, priesters en/of leraren etc., kinderen conditioneren tot een emotioneel beschadigd individu waarna zij makkelijk te her-conditioneren zijn naar wat ouders, priester. leraren, politici etc.ect. het beste uitkomt.
Als het ware is iedereen geconditioneerd tot iets wat zij van nature niet zouden (willen) zijn. De bewustwording daarvan is een grote stap naar het begrijpen van anderen en hun conditie waarna je het probleem beter kunt begrijpen en aanpakken.

[Rereformed]

... Het draait uiteindelijk niet om rationele argumenten voor en tegen geloof. Geloof groeit uit emotioneel lijden aan het leven en is een verslaving. Oftewel geloof is eenzelfde reaktie op pijn als het op andere manieren zoeken naar verdovende middelen die een mens kan aanwenden om zijn pijn te ontvluchten.

En daarom hebben rationele argumenten tegen het bestaan van God, en het logisch redeneren over het wel of niet bestaan van God, zoals we op de forums hier zo vaak doen, tegen een gelovige helemaal geen zin.

Gelovigen geloven niet in God op basis van rationele argumenten, dus ze proberen te overtuigen met een rationeel en logisch argument werkt helemaal niet.

Aan de ene kant is dit waar, maar aan de andere kant niet. Mensen worden door hun emoties beheerst, maar één daarvan is toch ook het willen recht doen aan rationaliteit. Niemand wil dom zijn en tegen beter weten in toch blijven vasthouden aan een leugen. Men blijft dus zo lang mogelijk vasthouden aan het geloof, net zoals een alcoholist zo lang mogelijk blijft volhouden dat hij/zij niet verslaafd is aan de alcohol. Men houdt zolang mogelijk zichzelf voor dat het geloof een weloverwogen en geheel redelijke keus is. Vandaar ook de sterke drang van gelovigen om atheïsten altijd voor immoreel te houden. Wanneer hun geloof het rationeel niet van ze kan winnen kunnen ze zichzelf altijd nog beschouwen als moreel op een hoger niveau.

Maar op een gegeven moment komt er een moment dat deze opgetrokken rationele facade of zelfgefabriceerde illusies instorten. Alle rationaliteit die men tot dan toe wel degelijk steeds beluisterd heeft maar met kunst en vliegwerk altijd op een afstandje heeft weten te houden breekt dan met kracht door. Althans, dat is het verhaal van mijn leven en denken.

[Rereformed]

... Het draait uiteindelijk niet om rationele argumenten voor en tegen geloof. Geloof groeit uit emotioneel lijden aan het leven en is een verslaving. Oftewel geloof is eenzelfde reaktie op pijn als het op andere manieren zoeken naar verdovende middelen die een mens kan aanwenden om zijn pijn te ontvluchten.

En daarom hebben rationele argumenten tegen het bestaan van God, en het logisch redeneren over het wel of niet bestaan van God, zoals we op de forums hier zo vaak doen, tegen een gelovige helemaal geen zin.

Gelovigen geloven niet in God op basis van rationele argumenten, dus ze proberen te overtuigen met een rationeel en logisch argument werkt helemaal niet.

Aan de ene kant is dit waar, maar aan de andere kant niet. Mensen worden door hun emoties beheerst, maar één daarvan is toch ook het willen recht doen aan rationaliteit. Niemand wil dom zijn en tegen beter weten in toch blijven vasthouden aan een leugen. Men blijft dus zo lang mogelijk vasthouden aan het geloof, net zoals een alcoholist zo lang mogelijk blijft volhouden dat hij/zij niet verslaafd is aan de alcohol. Men houdt zolang mogelijk zichzelf voor dat het geloof een weloverwogen en geheel redelijke keus is. Vandaar ook de sterke drang van gelovigen om atheïsten altijd voor immoreel te houden. Wanneer hun geloof het rationeel niet van ze kan winnen kunnen ze zichzelf altijd nog beschouwen als moreel op een hoger niveau.

Maar op een gegeven moment komt er een moment dat deze opgetrokken rationele facade of zelfgefabriceerde illusies instorten. Alle rationaliteit die men tot dan toe wel degelijk steeds beluisterd heeft maar met kunst en vliegwerk altijd op een afstandje heeft weten te houden breekt dan met kracht door. Althans, dat is het verhaal van mijn leven en denken.

Ik krijg regelmatig e-mails van mensen die reageren om mijn website. Vandaag toevallig weer één.
Deze toegestuurde tekst is typisch voor veel van de reaktie. De frase die ik vetgedrukt heb kom je bijna altijd tegen:

Mijn complimenten voor je verhaal. Ik heb zelf na jaren worsteling mijn christelijk geloof opzij moeten zetten omdat ik het niet meer kon rijmen allemaal. Ik herken mezelf in bijna elke regel van je boek. Heerlijk om eindelijk eens erkenning te zien van het gezonde verstand. Bedankt voor alle moeite die je hebt genomen om alles op te schrijven.

[Devious]

Gelovigen geloven niet in God op basis van rationele argumenten, dus ze proberen te overtuigen met een rationeel en logisch argument werkt helemaal niet.

Dan zal ik wel een uitzondering op de regel zijn...

Toch een ernstige kanttekening bij deze fatalistische gedachte.
De wil om te leren - om ware kennis op te doen- is ook een emotionele oerdrift. Indien de wil om te leren groter is dan de wil om gekoesterde onwaarheden en tradities in stand te houden, dan zal er verandering optreden in het denken en het handelen. Ik geloof ook dat deze drang aangewakkerd kan worden, wanneer men in contact komt met andersdenkenden. Het idee dat de menselijke geest een soort onbeweeglijk en star gefixeerd standbeeld is - niet in staat zijnde tot enige verandering en leren - is een fout idee. Met een dergelijk fatalisme kan ik niet meegaan.

Vriendelijke groet.

[wahlers]

Ik zag de titel "god" en ik dacht iemand wat aan mij wilde vragen.
Maar nee, er wordt weer flink op mij gekat

God.

[cymric]

Gelovigen geloven niet in God op basis van rationele argumenten, dus ze proberen te overtuigen met een rationeel en logisch argument werkt helemaal niet.

Ik weet het nog zo net niet. Het gros van de gelovigen probeert immers hun geloof kracht bij te zetten door het gebruik van rationele en logische argumenten, getuige allerlei discussieavonden, opiniestukken in kranten, theologenboeken, forums, weblogs en meer. Op dát punt stellen ze zich dus open voor kritiek. Het heeft wel degelijk zin om in ieder geval al die argumenten aan te horen en tot in detail te ontleden zodat precies duidelijk wordt waar de schoen wel dan wel niet wringt. Wat er aan rationele argumenten overblijft is overigens bitter weinig.

Het irrationele, subjectieve gedeelte van geloof dat daarmee achterblijft raak je er natuurlijk niet mee, maar naarmate het steeds duidelijker wordt hoe menselijke irrationaliteit (sterke gevoelens, ervaringen, enzovoort) in elkaar steekt, blijft er ook van dat onderdeel van geloof langzamerhand steeds minder over. Je zag dit heel duidelijk gebeuren in de op het moment van schrijven recente discussie met René die bij hoog en bij laag---zonder één woord onderbouwing, wel te verstaan---volhield dat er nooit een rationele beschrijving van iets als 'liefde' zal komen. Hij poneerde glashard een argument vanuit ongeloof, en daarmee moesten de discussiepartners het maar doen. Het spreekt naar mijn idee boekdelen dat het eens zo trotse christelijke geloof zich nu met dit soort geknakte strohalmen staande moet houden.

Het is dan aan de persoon in kwestie hoe hij met die informatie omgaat, en dat kan je als buitenstaander niet afdwingen (tenzij je martelt). Sommigen verkiezen eerlijkheid boven gemak en slaan de harde weg van een religieloos leven in; véél anderen zullen het prettiger vinden te blijven waar ze zijn---het is erg wrang om te moeten realiseren dat ook dát gedrag op dit moment goed rationeel verklaarbaar is

[Primaat]

Toch een ernstige kanttekening bij deze fatalistische gedachte.
De wil om te leren - om ware kennis op te doen- is ook een emotionele oerdrift. Indien de wil om te leren groter is dan de wil om gekoesterde onwaarheden en tradities in stand te houden, dan zal er verandering optreden in het denken en het handelen.

Zoals bekend wordt (sowieso geprobeert) bij het indoctrineren de wil om te leren van kant gemaakt.
Heel veel mensen willen helemaal niet leren, hoe veel je er ook op blijft hameren bij zo een persoon. Dit is overigens geen conditie die alleen bij gelovigen voor komt.

Ik geloof ook dat deze drang aangewakkerd kan worden, wanneer men in contact komt met andersdenkenden.

Dat ligt volledig aan het individu.

Het idee dat de menselijke geest een soort onbeweeglijk en star gefixeerd standbeeld is - niet in staat zijnde tot enige verandering en leren - is een fout idee. Met een dergelijk fatalisme kan ik niet meegaan.

Ik denk dat niemand dat ook kan beweren maar sommigen zorgen er zelf wel voor dat hun denkbeelden niet omver getrokken zullen worden. Het geloof heeft hier eigenlijk niets mee te maken aangezien je van alles kunt gebruiken om de realiteit maar niet te hoeven 'beleven'.
Iemand die in onwaarheden gelooft over de wereld, zichzelf of anderen doet dat niet om de realiteit te vervangen want daar kan zo iemand niet van vluchten, het is een middel om het effect van de realiteit te ontvluchten. Hoe ga je iemand veranderen die de realiteit niet onder ogen wil zien? Door hem te vertellen dat de ark van noga niet kan hebben bestaan? Dat geen vrouw een kind kan produceren zonder bijkomst van een man? Het geloof aanpakken werkt bij de geestelijke slaven niet, je moet de conditionering aanpakken, de emotionele verslaving.

[Primaat]

de matrix is een HELE goede film!

[Devious]

Zoals bekend wordt (sowieso geprobeert) bij het indoctrineren de wil om te leren van kant gemaakt.

Blijkbaar niet bij iedereen. En als dit zo is, dan kan men dat ook niet altijd aan de buitenkant zien.

Dit is overigens geen conditie die alleen bij gelovigen voor komt.

Dat heb ik dan ook niet beweerd.

Dat ligt volledig aan het individu.

Uiteraard! Maar denk niet te vlug dat je een individu door en door kent.

Vriendelijke groet.

[Primaat]

Zoals bekend wordt (sowieso geprobeert) bij het indoctrineren de wil om te leren van kant gemaakt.

Blijkbaar niet bij iedereen. En als dit zo is, dan kan men dat ook niet altijd aan de buitenkant zien.

Vandaar ook (sowieso geprobeerd) tussen haakjes erbij.

Dit is overigens geen conditie die alleen bij gelovigen voor komt.

Dat heb ik dan ook niet beweerd.

Het was een kanttekening geen tegenargument.

Dat ligt volledig aan het individu.

Uiteraard! Maar denk niet te vlug dat je een individu door en door kent.

Daarom moet men ook bewust worden van de achtergrond van de verslaafde. Als je in gaat op irrationele beweringen over de realiteit van zo'n verslaafde dan begeef je je op een niveau waar je je tijd aan het verspillen bent. Diegenen die zichzelf voor de leeuwen gooien en blijven hangen waren misschien vanaf het begin al niet zeker van wat hun is aangepraat en gaan dit geloof meten met de realiteit. Helaas werkt het niet bij iedereen zo en zijn de mensen op dit forum die vroeger geloofden een uitzondering op de regel. Zij die hier komen evangeliseren zijn doorgaans verdwaald en zullen iedere rationele, logische verklaring zonder pardon opzij schuiven.

[Kochimodo]

Het opgeven van je geloof is geen gemakkelijk iets. Neem mijn geval. Van kindsbeen af opgevoed met de gedachte dat er een god-schepper bestaat. Thuis vlogen in allerlei situaties de bijbelteksten je om de oren, om je weer in het gareel te krijgen. Daarbij is het denkbeeld aan een 'eindafrekening' in het hiernamaals ook iets wat mij iig veel schrik aanjoeg. De 'poel des vuurs' en 'eeuwige foltering' vond ik nu niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht. Gelet op het feit dat mijn ouders beiden diep gelovig waren is rationeel nadenken en logica mij ook nooit bijgebracht. Ook de zondagschool en de christelijke MAVO hielden de indoctrinatie van religie in stand. Daarbij ben ik ook grootgebracht met allerlei extra bijgeloof, behorend bij de Indische cultuur. 'Bovennatuurlijke' verklaringen en verhalen waren voor mij heel gewoon. Twijfels die ik had bij het volwassen worden hebben er tot begin dit jaar niet toe geleid, dat ik in een eerder stadium het geloof durfde op te geven. Altijd was daar het 'schrikdraad' (zoals Destinesia sommige bijbelteksten noemt) van de hel en eeuwige verdoemenis. Om het zekere voor het onzekere te nemen, bleef ik toch maar vooral volhouden dat er een god bestond. Mbt geloofsondermijnende info deed ik als het ware mijn vingers in mijn oren en kneep ik hard mijn ogen dicht en ging zo onder de 'deken van (bij)geloof' liggen. In één van de eerste reactie van Cymric, was in shock toen hij schreef dat men kinderen niet aan deze indoctrinatie mag blootstellen. Nu begrijp ik precies wat hij bedoelde en deel ik deze mening inmiddels. De kracht van indoctrinatie van kleins af aan moet niet onderschat worden! Uiteindelijk kwam mijn gezond verstand toch in opstand in 2002 en kon ik de cognitieve dissonantie en de realiteit niet meer ontlopen. Van 2006 - 2008 heb ik als 'geestelijke methadon' het zgn. Noachisme ingenomen, om de afkickverschijnselen van het christendom op te kunnen vangen. De rest is genoegzaam bekend. Maw er is idd sprake van een emotionele verslaving. En je hele wereldbeeld verandert. Je zingeving ben je ineens kwijt. Je moet opnieuw op zoek gaan naar antwoorden op vele levensvragen en ethische kwesties. Neen, geloofsafval is geen sinecure.