Het einde van de wereld.

[Peter van Velzen]

Daar kun je heel wat onder verstaan:

• Het einde van het heelal
• Het einde van de zon
• Het einde van de aarde
• Het einde van het leven op aarde
• Het einde van de mensheid.
• Het einde van de beschaving zoals wij die kennen
• Het einde van de kalender
• Het einde van een Astronomische era.
• Een onheilspellend gevoel

Waarschijnlijk kan men nog meer verzinnen.

Het einde van het heelal
Vroeger dacht en daarbij aan de “big crunch” waarbij alle hemellchamen naar elkaar toe zouden vallen om tesamen één groot zwart gat te worden. Tegenwoordig denkt men daarbij juist aan het uiteen scheuren van ruimte als gevolg van donkere energie. Zeker is dat wij het niet zullen meemaken. Het duurt minstens 13 mijard jaar en wellicht nog miljarden keren langer.

Het einde van de zon.
Het einde van de zon zoals wij die kennen komt als ze opzwellt tot een rode reus en uiteindelijk explodeert waarna er een witte dwerg over blijft. Dit proces start over ongeveer 4 miljard jaar en zal zeker plaatsvinden. Het is mogelijk dat ze ooit wordt opgeslokt door een grotere ster of door een zwart gat, maar daar is vooralsnog geen zicht op.

Het einde van de aarde.
Dit kan geschieden door een botsing met een ander hemellichaam van vergelijkbare grote. Een dergelijke botsing wordt verondersteld in het verleden te hebben geleid tot de vorming van de maan. Het kan ook zijn dat de aarde wordt opgeslokt als de zon een rode reus wordt (waarschijnlijk niet) of als gevolg van de daaropvolgende explosie ergens tegenaan geslingerd wordt.

Het einde van het leven op aarde.
Dat staat zeker te gebeuren, al 2 miljard jaar voor de zon een rode reus wordt neemt haar straling zodanig toe dat de althans wij mensen er niet bij kunnrn leven. Ergens in de daaropvolgende 2 miljard jaar zullen uiteindelijk ook de extremofielen verdampen. Het kán al eerder misgaan, als de omloopbaan van de aarde wordt verstoord waardoor de aarde buiten de bewoonbare zone geraakt. Ook botsingen met grote asteroiden zouden daartoe kunnen lijden. Maar voorlopig zit zoiets er niet aan te komen.

Het einde van de mensheid.
Hoewel we het mogelijk nog 2 miljard jaar volhouden zonder te verhuizen, kan het voor die tiid al flink mis gaan. Eens in de 100.000 jaar wordt alles wat groter is dan een knaagdier uitgeroeid door de inslag van een asteroide of komeet zoals met de dinosauriërs gebeurde. Hopelijk kunnen we dat tegen die tijd voorkomen door de baan van zo’n object lichtjes te veranderen, maar misschien ook gaat het door ons eigen toedoen al eerder mis, doordat iemand een kernoorlog start, doordat wij een essemtiële andere levensvorm uitroeien.

Het einde van de beschaving zoals wij die kennen.
Dat komt ook zeker en wel spoedig. Onze huidige wereldeconomie is op korte (ik schat maximaal 200 jaar) niet vol te houden. Ik moet nog zien of we tot voldoende internationale samenwerking kunnen komen om een maniet te vinden die wel duurzaam is, of dat hele volkeren van de aardbodem zullen verdwijnen, al dan niet door een locale kernoorlog.

Het einde van de kalender.
Dit is de eerste vorm van het “einde der tijden” die niet noodzakelijkerwijs het einde van onze beschaving zal inhouden. Die van de Maya’s zal al afgelopen zijn, maar ook de onze zal veranderen. Over 100,000 jaar zullen we namelijk nog maar eens in de 5 jaar een schrikkeldag meemaken, Over een half miljoen jaar, is het fenomeen zelfs verdwenen en nog 1,2 miljoen later duurt het jaar nog maar 364 en een beetje (langere) dagen. Dat komt doordat eb en vloed de rotatie van de aarde afremmen. Uiteraard uitgaande van de veronderstelling dat er geen grote verstoringen zullen zijn, Op die termijn zijn ze ook onwaarschijnlijk.

Het einde van een astronomische era
Dat is wat de man waarschijnlijk bedoelde die in Galilei rondtrok zeggende “bekeert U het einde der tijden is nabij” en wel het einde van de oplomst van de zon tijdens de lemte-equinox in het sterrenbeeld ram en het begin van die opkomst in het sterrenbeeld vissen. We zijn nu wéér in zo’n overgang, namelijk van vissen naar waterman. De voorgaande (van stier naar ram) had nogal wat ellende gebracht. Het einde van het Egyptische rijk en van de minoiers en men verwachte daarom weer zoiets. Dat kwam ook maar het duurde wat langer dan gedacht. Het (vooral Oost-)romeinse rijk stibbelde nog eeuwenlang tegen.

Een onheilspellend gevoel.
Er zijn geringere zaken die ons al een gevoel geven dat de wereld zoals wij die kennen verdwijnt, Allerlei zaken waarmee wij op zijn gegroeid zijn inmiddels (na mijn 70e verjaardag) alweer bijna of helemaal verdwenen. Wie kent er nog een schilleboer of voddeboer, Een melkboer of een kolenboer? Welke jongere kent nog de CPN? De NVV? Wie kijkt er nog naar de verrekijker of naar Morgen gebeurt het? Wie luistert er nog naar de familie Doorsnee? Wie heeft er nog 45-toerenplaten en een grammofoon? Ook het wereldgebeuren is veranderd. Soms ten goede, soms ten slechte en we maken ons er zorgen over, dat ook wat ons nog rest verdwijnen zal. De auto die op benzine rijdt bestaat nog maar 120 jaar, maar tenzij er wat mis gaat is die over 30 jaar voorgoed verdwenen. De politiek vertrouwen we ook niet. Dat was altijd al zo, maar het lijkt altijd erger naarmate het dichterbij is. Anderen vertrouwen alleen degenen die wij het meest wantrouwen. Dat geeft ook een onprettig gevoel. Het einde van de wereld zal het niet betekenen, maar veel van wat wij nu kennen zal er spoedig niet meer zijn. De veranderingen volgen elkaar steeds sneller op en ons eigen leven is juist langer geworden.

[Frits]

Beste Peter,

De meeste van jouw apocalyptische gedachten zijn empirisch (nog) niet bewezen volgens mij. Ik dacht nog wel even aan Noach, maar dat lijkt mij geen valide waarneming. Om met Karl Popper te spreken zijn de meeste hypothesen ook niet falsifieerbaar, dus ik waag het wetenschappelijke waarheidsgehalte ervan te betwijfelen. Bij mij blijft wel het onheilspellende gevoel hangen, dat geassocieerd kan worden met het einde van de beschaving zoals wij die kennen. Overigens ook geen ‘gedachte’ om spontaan te vieren.

Het einde van de beschaving zoals wij die kennen.
Dat komt ook zeker en wel spoedig. Onze huidige wereldeconomie is op korte (ik schat maximaal 200 jaar) niet vol te houden. Ik moet nog zien of we tot voldoende internationale samenwerking kunnen komen om een manier te vinden die wel duurzaam is, of dat hele volkeren van de aardbodem zullen verdwijnen, al dan niet door een lokale kernoorlog.

Cultuur en traditie zijn onverbrekelijk verbonden met een volk en zijn beschaving. Zonder politiek te willen bedrijven stel ik, dat de wens om de ‘eigen’ cultuur en tradities te behouden, in onze westerse samenleving onmiddellijk verdacht is. De veronderstelde gelijkwaardigheid tussen alle culturen die in het Westen zijn gemigreerd, heeft echter geleid tot ‘cultuurrelativisme’. Deze decadentie leidt tot de ondergang van onze westerse cultuur en beschaving.
Dit proces van verval is volgens mij niet te stoppen, zoals de cultuurhistoricus Oswald Spengler ook heeft aangetoond in zijn boek De ondergang van het Avondland. Hij rekent af met de idee, dat de geschiedenis een universele ontwikkeling doormaakt die tot vooruitgang leidt, welvaart, vrede en gelijkheid. Hij stelt daarvoor in de plaats de cultuurgenese, waarin culturen net als individuen opgroeien, volwassen worden en sterven. Deze cyclustheorie veronderstelt dat de geschiedenis zichzelf op essentiële onderdelen herhaalt! Spengler heeft zijn theorie gedegen onderbouwd met de historie van acht grote wereldbeschavingen.

Ik ben het met je eens dat de huidige economie niet vol te houden is. Expansie, consumptie en winstmaximalisatie hebben mythische vormen aangenomen. De Tsjechische econoom Tomáš Sedláček stelt dat ons huidige economische systeem zich presenteert als een alternatief voor religie. Egoïsme, eigenbelang en het geloof in de heilzame werking van de vrije markt zijn morele begrippen geworden, die samen een nieuwe religie vormen. Mensen worden gewaardeerd op grond van hun economisch toegevoegde waarde, en de zin van het leven van de mens dreigt zich te beperken tot het bevredigen van zijn behoeften.
Dit laatste schrikbeeld heeft Nietzsche het tijdperk van de ‘laatste mens’ genoemd. Geen einde van het menselijk bestaan, maar de mens die in een seculiere samenleving tevreden is met zijn ‘armzalig geluk’. Die mens heeft er geen behoefte aan om zich geestelijk te ontwikkelen. Hij heeft voldoende aan het platvloerse vermaak dat door tientallen televisiestations wordt aangeboden en is blij als zijn ‘koopkracht’ weer is toegenomen.

Allerlei zaken waarmee wij op zijn gegroeid zijn inmiddels (na mijn 70e verjaardag) alweer bijna of helemaal verdwenen. Wie kent er nog een schilleboer of voddeboer, Een melkboer of een kolenboer?

Ik herken het onheilspellende gevoel maar probeer er dan met enige meewarigheid op afstand naar te kijken. De schillenboer, de melkboer, groenteboer, visboer en scharensliep zijn uit het straatbeeld verdwenen. De passie die vroeger ontleend werd aan een beroep, is ook veelal verloren gegaan. Koeien waren de hartstocht van een boer en hij verlangde naar het moment waarop ze de wei weer in konden. Nu is hij manager van een melk- en vleesfabriek. Zijn koeien verlaten niet eerder de stal, dan het moment waarop ze naar het abattoir worden gebracht. De meubelmaker is verdreven door geautomatiseerde productielijnen (=Ikea), en de SRV-man is opgeslokt door de supermarktketens. De passie van verzorgers en hulpverleners is geofferd aan de bureaucratie van zorgverzekeraars met indicatiestellingen en behandelplannen.

Maar Spengler en Nietzsche hebben volgens mij gelijk, het komt allemaal weer terug! Alleen de verschijningsvormen passen zich aan op het tijdsbeeld. Moderne roofridders dragen geen harnas meer maar een maatpak, en ze hebben hun paard ingeruild voor een Maserati. Onze belastingopbrengsten worden niet meer verbrast door de 'hofhouding van de edelen', maar door de 'zonnekoningen' van de semi-publieke instellingen zoals woningcorporaties en zorginstellingen.

Groet Frits

[appelfflap]

De meeste van jouw apocalyptische gedachten zijn empirisch (nog) niet bewezen volgens mij.

we weten dat de zon er binnen 5 miljard mee ophoudt en dan is het met de aarde hoedanook gedaan, incl alle leven.
om de zoveel jaar (neem desnoods elke 100 miljoen jaar) knalt er iets op de aarde dat alle leven, groter als een voetbal, kansloos uitroeit.

om eht in verhouding te stellen
de mens loopt hier, homo sapiens, zo'n 200 000j rond. Dinosauriërs hebben hier 150 miljoen jaar rondgelopen en wij halen dat niet.


dat briljante stukje uit de matrix was er los op
https://www.youtube.com/watch?v=mgS1Lwr8gq8

[Maria]

Daar kun je heel wat onder verstaan:
.............
Waarschijnlijk kan men nog meer verzinnen.

Het einde van de aarde.
Dit kan geschieden door een botsing met een ander hemellichaam van vergelijkbare grote. Een dergelijke botsing wordt verondersteld in het verleden te hebben geleid tot de vorming van de maan.

Het einde van het leven op aarde.
Het kán al eerder misgaan, als de omloopbaan van de aarde wordt verstoord waardoor de aarde buiten de bewoonbare zone geraakt. Ook botsingen met grote asteroiden zouden daartoe kunnen lijden. Maar voorlopig zit zoiets er niet aan te komen.

Het einde van de mensheid.
Hoewel we het mogelijk nog 2 miljard jaar volhouden zonder te verhuizen, kan het voor die tiid al flink mis gaan. Eens in de 100.000 jaar wordt alles wat groter is dan een knaagdier uitgeroeid door de inslag van een asteroide of komeet zoals met de dinosauriërs gebeurde.

Het einde van de beschaving zoals wij die kennen.
Dat komt ook zeker en wel spoedig. Onze huidige wereldeconomie is op korte (ik schat maximaal 200 jaar) niet vol te houden.

Je hebt er een aantal opgenoemd en idd. zal er nog wel wat neer zijn.
Het meeste wat opvalt is hetgeen we het meest mee bezig zijn (geweest).
Of wat je herkent bij anderen.
Van feiten, die vastliggen voor over meer dan een aantal miljoenen jaren, denk ik niet dat meeste mensen wakker liggen.

Zo ook bij mij.
Het meest wat de aandacht vangt is de eerstkomende tijd voor ons en onze kinderen.
Ik heb wat gewist en de punten, waar ik soms, en ook waar ik vaker aan denk, uitgelicht.
Ook hier weer, alleen de nabije toekomst is wat me zorgen baart. (Voorlopig een paar honderd jaren)
- Ik vind, dat een volledig einde van de aarde zoals omschreven, voor mij niet nuttig is mijn gedachten door te laten beheersen.

Dit is eigenlijk, waar ik het meest mee bezig ben.
- Aangaande het leven op aarde, en ook de mens, wat ik onder dezelfde noemer wil houden nu, is een einde zeer zeker mogelijk voor een zeer groot gedeelte van het leven op aarde.
Het kan zelfs naar ons idee geminimaliseerd worden, maar ik geloof niet, dat het einde betekent voor het grootste gedeelte waaronder de mens.
Zolang er een aantal mensen over zullen zijn, zolang gaat de mensheid door.
Maar zolang er zuurstof is en andere benodigde grondstoffen, zal alles weer naar een nieuw evenwicht herstellen.
Wel denk ik, dat het zou kunnen zijn, dat de evolutie doorgaat en zelfs onder bepaalde omstandigheden relatief heel snel.
En dat het wel eens zou kunnen zijn, dat we onszelf nog amper zouden herkennen in de mensen van de toekomst.
Zo ook met een groot deel van de dieren.

- Het einde van een gedeelte van het leven op aarde incl. de mens lijkt er zeker aan te komen.
Van een aantal miljoenen tot misschien miljarden slachtoffers en een totaal dooreenschudden van de economische en andere machtsverhoudingen en alle gevolgen van dien lig ik soms wel eens wakker.
Maar gelukkig niet vaak.

- Einde en nieuw begin van andere beschavingen zijn er altijd geweest.
Ooit heb ik geleerd, dat er elke 400 à 500 jaar er een wisseling van de wacht was.
Dat blijkt zo voor de grote bekende beschavingen, maar voor de details gelden er zeker ook andere periodieken.
Iig. ergens op de wereld door nieuwe machtsverhoudingen, maar ook door vooruitgang.
Maar evenals het eerste, kan ook het laatste een wankelbare positie zijn.

Een onheilspellend gevoel.
Er zijn geringere zaken die ons al een gevoel geven dat de wereld zoals wij die kennen verdwijnt, Allerlei zaken waarmee wij op zijn gegroeid zijn inmiddels (na mijn 70e verjaardag) alweer bijna of helemaal verdwenen.
Ook het wereldgebeuren is veranderd. Soms ten goede, soms ten slechte en we maken ons er zorgen over, dat ook wat ons nog rest verdwijnen zal. De veranderingen volgen elkaar steeds sneller op en ons eigen leven is juist langer geworden.

Ik denk, dat dit van een andere orde is, dan de eerdere punten in het rijtje.
Het is eerder een invullen van hetgeen we zien wat zou kunnen veranderen maar gebaseerd op een voorbij verleden.
En hoe we daarmee om gaan misschien.
Een groot gedeelte is meer bekend bij de ouder wordende mens, dan dat het bepalende zou kunnen zijn voor toekomstverwachtingen en een toekomstbeeld.
Alleen dat zeker is dat alles verandert.
We kunnen dat onprettig vinden of accepteren zoals dat is, maar ook nieuwsgierig ernaar zijn wat er gaat komen.
Het heeft alles te maken met de gehechtheid aan het gevoel van het bekende en rouw bij het verlies ervan.
Het vergaan van het leventje, zoals wij dat kannen is van een natuurlijke orde, waar niemand aan ontkomt.
Het is inherent aan leven.

Waar je het niet over had, maar wat ook een belangrijk stuk invulling is bij mensen is het
einde van de wereld in de religieuze en anderszins spirituele zin.
Maar niet alleen gebonden aan religie blijkt de laatste decennia.
Ook bij niet gelovigen.
Dat is een heel ander soort eindetijdsdenken.
En dat heeft in heel veel gevallen weinig tot niets te doen met een kosmos plan.
Maar alles met een Goddelijk plan.

[Rereformed]

Prachtige opsomming van eindes, Peter!
Het woordje "extremofiel" was ik nog nooit tegengekomen:
"Een extremofiel is een organisme dat in extreme omstandigheden leeft. Letterlijk betekent het extremo (uiterst) fiel (beminnend)." Via Wikipedia kwam ik erachter dat er heel diverse soorten levensvormen zijn die voor ons begrip in extreme omstandigheden gedijen.