Het geborgen verborgene

Het forum voor columns over specifieke onderwerpen.

Moderator: Moderators

Plaats reactie
Oldboy
Geregelde verschijning
Berichten: 69
Lid geworden op: 21 mei 2016 20:37

Het geborgen verborgene

Bericht door Oldboy » 13 aug 2016 17:24

Wuwei,

Moeder, het alomvattende bewustzijn en creator van al het leven, zo puur, intens, vol liefde, creatief, onwezenlijk ondoorgrondelijk. Ze beheerst ook het ondraaglijke lijden en het wreedste wat de natuur te bieden heeft. Ze is als een mes dat langs twee kanten snijd, houd van al het leven, onvoorwaardelijk voor al wat goed is maar meedogenloos voor onwetendheid en iedereen die haar doelbewust kapotmaakt. Vergeten is de kennis uit de oudheid, de methodes van verloren culturen. Verhalen gedragen in een echo van stilte en leven, oorverdovend voor iedereen die haar aanbid, als een mooie bloem die intens brand op je netvlies en je verleid met haar geur. Ze kent vele gezichten, klanken en kleuren. Een briesje waait, geeft verfrissing en toont de weg, geeft ruimte om te ademen als doorheen een veld in de uitgestrekte natuur, met de zon op je gezicht, verbaasd en verwonderd door de pracht terwijl je het hoge gras door je handen voelt glijden. Dan voel je haar kracht, dat werkelijke contact met je oorsprong. Het staat zo haaks op de terreur van het industriële geweld, de psychologische trauma’s uit de geschiedenis, onze duistere kant. Haar wreedheid staat beschreven in een onzekere nieuwe toekomst, de mens zal onvermijdelijk lijden, de statistiek kan niet meer worden gebogen. Klimaatverandering en een groeiende resistentie van bacteriën, nieuwe ziektes zijn slechts een klein voorbeeld van haar werkelijke alomvattende macht. Vergeten was onze oorsprong, stilaan herinnerd door ons lijden. Moeder eist respect, er is geen compromis mogelijk. Onuitgesproken liefdesverhalen en overleven uit de oudheid draagt zij met haar mee. Onze oorsprong is onuitwisbaar, onze werkelijke kracht draagt zij met haar mee en is voelbaar voor iedereen die werkelijk wil zijn en voelen en in staat is om contact te maken met de essentie van het bestaan. De natuur is lijden, het lijden is de natuur, er is geen ontsnappen aan.

Wuwei ging niets uit de weg en had het lef om niet weg te kijken en durfde te staren in de afgrond van de waanzin, die duisternis van de mens. Ze durfde zich verplaatsen in het ongekende, het lijden van haar volk. De stille schreeuw die de vijand begroef in ongebluste kalk bereikte haar via een wilde rivier van gedachten omkaderd door een meedogenloze structuur, een systeem gebaseerd op angst en overleven. Weinig wist ze toen dat ze zelf slachtoffer ging worden van dat bewind. Haar land was namelijk verscheurd in twee stukken. Wuwei is schoonheid, speels en zacht maar bezit ook een intense kracht. Ze was perfect op haar eigen manier, bewust en gedreven. Ze had intens donkere ogen en een perfect gezicht dat scheen als de zon straalde. Ze leefde in het zuiden, het verwesterde gedeelte van het land met veel technologie, lijnrecht tegenover een dictatuur in het westen met een demonische leider. Beide legers stonden oog in oog op de grens met slechts een fragiel vredesverdrag dat de vrede in stand hield, intimidatie en psychologische terreur waren dagelijkse kost.

Acht jaar geleden maakte Wuwei een keuze, het idee sluimerde al jaren in haar hoofd. Ze was van plan de oversteek te maken en naar het westen te reizen, met de bedoeling om de mensen daar bewuster en sterker te maken. Met een rugzak vol pamfletjes, waarvan de kern was "Volk sta recht". Het zou dagen duren tot ze haar bestemming ging bereiken, een deelgemeente van het westen. Niemand was op de hoogte van haar plan, ze vertrok zonder een woord te zeggen, als een dief in de nacht. Ze had geen voedsel mee, slechts een drinkzakje met water. Er was slechts een smal paadje dat ze te voet moest afleggen, dat soms zelf verdween en haar desoriënteerde. Het was de enige manier om het westen te bereiken. Na twee dagen stappen moest ze wel wat slapen bij een grote boom, haar lichaam verplichte haar. De kou hield haar eerst wakker maar ze was zodanig uitgeput dat ze uiteindelijk een paar uur in slaap viel. Ze voelde zich alleen en angstig maar ze had beslist dat er geen weg terug was. Het was een moment van paniek, terwijl de vogels aan het krijsen waren maar uiteindelijk een beslissend moment, ze ging niet terug. Ze durfde niemand aanspreken, ze leefde in grote angst, wetende dat ze zich op gevaarlijk terrein begaf. De eerste persoon die ze tegenkwam was een burger, een oudere man. Het was nog een halve dag naar de deelgemeente, na twee uur wandelen sprak hij. "Keer aub terug, je weet niet goed waar je mee bezig bent, het is hier gevaarlijk". Ze zei niets. Toen ze de stad bereikten wenste hij haar een goede reis en nam afscheid, hij gaf haar ook nog een rood bonnetje. Toen ze de hoofdstad bereikte was ze zodanig uitgeput dat ze in een steegje in een plas water in slaap viel. Daarna ging ze iets eten met het rood bonnetje en kwam ze op krachten. Het was de eerste maaltijd dat ze in vier dagen te eten had. De eerste persoon die ze aansprak was een jong meisje, ze verstond het dialect amper en ze had het gevoel dat jong meisje van zes jaar haar aan het uitlachen was. Een paar dagen later werd ze opgepakt toen ze haar pamfletjes uitdeelde, ze werd misbruikt en geslagen en daarna naar het zwaarste strafkamp in het land gebracht. Gevangenen worden daar systematisch uitgehongerd en zelf geëxecuteerd als ze bedelen om eten. Ze is daar nu al acht jaar, zonder zelf in die tijd contact te kunnen maken met de intense natuur die daar leeft.

"Het leven is lijden en je kan er niet omheen" Een les die mensen nooit mogen vergeten, van Wuwei, woorden van een vrouw die haar pasgeboren baby moest verdrinken in een kom, die momenteel in de holocaust leeft, die weet dat ze daar zal sterven, ze word gedragen en zal nooit worden vergeten,

Voor mijn vrouw,



Kinderen werden misbruikt door het systeem en gedumpt in de jungle. Het trauma was zodanig intens dat ze hun identiteit en opvoeding compleet vergeten waren. Ze werden na hun intense mishandeling gedumpt in het hartje van de jungle met de simpele instructie om zichzelf te verdedigen. Vele kinderen overleefden het misbruik niet en stierven na een onmenselijke lijdensweg alleen in de jungle. Degenen die het wel overleefden begonnen zichzelf op een instinctieve en dierlijke manier te ontwikkelen. Hun gemeenschap bestaat ongeveer uit een 150 tal mensen. Ze konden zich geruisloos verplaatsen en hun instinctieve energie projecteren op iemands bewustzijn. In een soort van zen toestand hun bewustzijn verleggen op levende wezens ook door middel van instinctieve beweging. De enigste link die er nog was met de dictator was het schamele beetje eten dat gedumpt werd op één bepaalde plek. Sommigen hadden zich zodanig ontwikkeld dat ze dierengidsen te vriend hadden. Eén vrouw was de werkelijke koningin van de jungle, ze was eigenlijk naamloos, daarom noem ik haar Bloem.

Het seksleven en omgang van deze junglemensen was iets zeer apart. Er was eigenlijk geen verbale communicatie. De gemeenschappelijke band tussen de mannen was een ritueel. Ze plasten tegen een boom zonder hun geslachtsdeel vast te houden, en zonder weg te kijken van hun penis. Toen hadden ze een gemeenschappelijke band. De heroriëntatie van hun seksleven had veel te maken met het opgelopen trauma als kind en hun instinctieve manier van leven. Bloem masturbeerde soms ook in de jungle maar ze deed dat altijd met een bamboe stokje die ze in een puntje knabbelde. Het had ook veel te maken met het seksueel trauma die ze als kind had opgelopen, voor haar was het een perfecte manier om zich te ontspannen. Twee mannen hadden haar gekozen en ze had een speciale seksuele relatie en meestal hadden ze samen seks.

Sibrandi
Geregelde verschijning
Berichten: 75
Lid geworden op: 10 mei 2016 16:11

Re: Het geborgen verborgene

Bericht door Sibrandi » 14 aug 2016 09:49

Goed stuk, INDRUKWEKKEND !

Plaats reactie