‘Non’-verhaal

Het forum voor columns over specifieke onderwerpen.

Moderator: Moderators

Plaats reactie
Gebruikersavatar
Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

‘Non’-verhaal

Bericht door Giovedico delle Fate » 29 mar 2018 15:22

Het dorp waar ik geboren werd en opgroeide, was overwegend Rooms-Katholiek. De populatie bestond voor het grootste deel uit boeren met hun gezinnen. In de buitenwijken woonden echter vooral ‘rijke mensen’ – voornamelijk afkomstig uit Amsterdam – die mijn dorp als een soort ‘buitenplaats’ beschouwden. Het is dan ook wel een héél mooi dorp!
In mijn jeugd woonden er nog vrijwel geen ‘artiesten’ (dat is tegenwoordig wel anders!), dus wij waren zo’n beetje de enigen. Voor mij was dat soms leuk, maar meestal lastig.

Op mijn 4e verjaardag moest ik naar de kleuterschool. ‘Zonneweide’ heette die volgens mij. Mijn vader heeft een zwart/wit filmpje en wat dito foto’s gemaakt van het begin van mijn eerste schooldag. Wat mij vooral opvalt als ik die beelden zie is de aanwezigheid van een non. En dan echt zo’n ouderwets lelijke, gesluierde dikke schommel, al aardig op leeftijd, met een zwartomrande bril en een vreselijk norse kop waar een heel lelijk mannelijk stemgeluid uit kwam. Helemaal geen lief moederlijk type. Maar deze ‘zuster Hermana’ was dus wel degene die opeens een groot deel van de dag mijn moeder moest gaan vervangen. Nou, dat is haar dan mooi niet gelukt. Ze wilde niet eens mijn billen afvegen als ik eens een keer ‘een grote boodschap’ had gedaan. Dat moest je als vierjarig jongetje zelf toch kunnen!

Na een eeuwigheid werd ik eindelijk van zuster Hermana verlost, want ik moest naar de 2e klas van de kleuterschool. En daar werd het kruisbeeld gezwaaid door (*zucht*)… ‘zuster Waltera’. En ik dacht nog wel dat zuster Hermana de lelijkste vrouw op aarde was, maar het kan dus altijd erger. Ze was heel mager en intimiderend lang, maar verder toch gewoon weer helemaal een non, geheel gespeend van vrouwelijke kenmerken.
Net als zr. Hermana had ze zich voorzien van een typisch mannelijke naam, waar dan voor de vorm een ‘a’ achter was gezet. En ze hield volgens mij net zo min van kinderen. Ik heb heel wat botsingen met haar gehad (waar ik over het algemeen niets van begreep) en heb dientengevolge het patroon van de tegeltjes op de gang uitermate goed kunnen bestuderen.

Vanaf het moment dat ik (de jongste in het gezin) naar school ging, begon mijn moeder mee te werken in het reizende theatergezelschap waar ook mijn vader deel van uitmaakte. Het gevolg was dat mijn zussen en ik vanaf toen voor een flink deel van de tijd met oppassers van doen kregen. Helaas waren dat heel vaak weer (*nog een zucht*)… nonnen. Die waren goedkoop en altijd beschikbaar. Ik haatte ze allemaal, zélfs degenen die eigenlijk best aardig waren. En altijd maar die zurige lucht in huis…

Rond mijn 7e jaar – ik zat inmiddels in de 2e van ‘de grote school’ – gingen mijn ouders op toernee naar het buitenland. Mijn oudste zus kon bij een vriendinnetje ondergebracht worden, maar voor mijn andere zus en bleef er geen andere optie over dan het klooster. Stel je voor: een jochie van 7, als enige ‘man’ tussen al die nonnen!
Tot overmaat van ramp stond het klooster pal naast mijn basisschool, zodat ik ruim een kwartier vóór schooltijd het klooster al verliet en met een heel grote omweg naar school liep, zodat het net leek of ik gewoon van huis kwam. Ik schaamde me de oren van mijn kop, en ik werd toch al zo gepest omdat mijn vader wat excentrieker was dan al die boeren. Maar dat is weer een heel ander verhaal…

Het is daarna tot mijn zeer grote ellende nog meermaals voorgekomen dat ik ‘in het klooster moest’. Maar vanaf mijn 10e jaar kwamen er bij ons geen nonnen meer over de vloer! Dan maar geen oppas; ik, als jongste maar kennelijk meest verantwoordelijke, deed boodschappen, kookte voor mijn zussen en mij (o.a. bami uit blik, getver!) en deed ook nog de afwas. Ik deed de deuren goed op slot, de lichten uit en de verwarming laag, want als ik alles niet piekfijn op orde had, zou er misschien weer een non moeten komen oppassen. En dat was voor mij een ‘non’-issue…

Dit verhaal is ‘non’-fictie!

Gebruikersavatar
Petra
Bevlogen
Berichten: 4856
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: ‘Non’-verhaal

Bericht door Petra » 31 mar 2018 04:13

Mijn jochie wilde met vier ook niet zijn eigenste ( :wink: ) billen afvegen. En ja hoor; dat moest ie wel. Van mij én van de juffen, want die hebben op school wel wat beters te doen dan het bollenvegen van al die gemakzuchtige jochies. (Meisjes zijn meestal wat vlotter daarmee, echt waaar :lol: )

Mijn ouders waren ook allebei zeer hardwerkende mensen.
Mijn broer en ik moesten naar 'overblijf'. Vond ik toen ook heel zielig voor mezelf en ik was ook heel boos op die gemene overblijfmevrouwen die lang zo lief niet waren als mijn eigen moeder die mij zo ernstig verwaarloosde door dat stomme werken. Ik schold die overblijfmevrouwen steevast uit, samen met een vriendinnetje; GEMENE HEKS, riepen we elke dag tegen het arme mens. Ze ging er in onze ogen ook steeds meer uitzien als een heks.

Later gingen we lekker op vakantie en begreep ik wel waarom mijn ouders zo hard werkten.
Toen ik zelf werkte en mijn kindertjes naar overblijf gingen, bedacht ik me dat die overblijfmevrouwen maar hele doodgewone moeders waren die uit alle macht daar al die vervelende boze kinderen, (die zichzelf zo zielig vinden omdat ze moeten overblijven) moesten zien te bewegen tot het nuttigen van hun vieze broodjes,fruitjes, melkjes. Want het smaakte thuis echt allemaal zoveel lekkerder. :lol:
“Men and women are learning animals. If you do not see what they have learned, you're blind. They are creatures ever changing, ever improving, ever expanding their vision and the capacity of their hearts."
― Anne Rice, The Vampire Chronicles

Gebruikersavatar
De Encyclopedist
Ervaren pen
Berichten: 735
Lid geworden op: 30 mar 2017 21:04
Locatie: Rotterdam

Re: ‘Non’-verhaal

Bericht door De Encyclopedist » 03 apr 2018 23:02

Petra schreef:
31 mar 2018 04:13
Toen ik zelf werkte en mijn kindertjes naar overblijf gingen, bedacht ik me dat die overblijfmevrouwen maar hele doodgewone moeders waren die uit alle macht daar al die vervelende boze kinderen, (die zichzelf zo zielig vinden omdat ze moeten overblijven) moesten zien te bewegen tot het nuttigen van hun vieze broodjes,fruitjes, melkjes. Want het smaakte thuis echt allemaal zoveel lekkerder. :lol:
Tuig is het, kinderen.

Ik kan het weten, ik ben een kind geweest. Mij zijn rampen als nonnen bespaard gebleven -al heb ik bij de paters Franciskanen op de middelbare school gezeten, maar toen had ik al door dat als je die jurken negeert ze net mensen zijn.

Een positieve kijk op kinderen is dat bij de meesten van hen de opvoeding haar werk doet en dat het overgaat. Het valt ook niet mee, een leven dat permanent wordt beheerst door de emotie van het moment en dan wordt ook nog van je verwacht dat je je nog nauwelijks werkende verstand gebruikt.

Een nare kijk op kinderen is dat die nonnen, ongehinderd door de normen rondom moederschap, gewoon niet deden alsof en het tuig lieten weten wat ze van ze vonden. 8*)
Stook een vuur voor iemand en hij heeft het een dag warm; steek hem in brand en hij heeft het de rest van zijn leven warm. (Terry Pratchett)

Gebruikersavatar
Petra
Bevlogen
Berichten: 4856
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: ‘Non’-verhaal

Bericht door Petra » 04 apr 2018 00:49

De Encyclopedist schreef:
03 apr 2018 23:02

Tuig is het, kinderen.

Ik kan het weten, ik ben een kind geweest. Mij zijn rampen als nonnen bespaard gebleven -al heb ik bij de paters Franciskanen op de middelbare school gezeten, maar toen had ik al door dat als je die jurken negeert ze net mensen zijn.

Een positieve kijk op kinderen is dat bij de meesten van hen de opvoeding haar werk doet en dat het overgaat. Het valt ook niet mee, een leven dat permanent wordt beheerst door de emotie van het moment en dan wordt ook nog van je verwacht dat je je nog nauwelijks werkende verstand gebruikt.

Een nare kijk op kinderen is dat die nonnen, ongehinderd door de normen rondom moederschap, gewoon niet deden alsof en het tuig lieten weten wat ze van ze vonden. 8*)
Het is er ook niet makkelijker op geworden sinds je ze niet meer mag slaan. :lol:
“Men and women are learning animals. If you do not see what they have learned, you're blind. They are creatures ever changing, ever improving, ever expanding their vision and the capacity of their hearts."
― Anne Rice, The Vampire Chronicles

Gebruikersavatar
Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: ‘Non’-verhaal

Bericht door Giovedico delle Fate » 09 apr 2018 11:01

Petra schreef:
04 apr 2018 00:49

Het is er ook niet makkelijker op geworden sinds je ze niet meer mag slaan. :lol:
Ja, maak er maar een lolletje van. Mij heeft het jaren therapie gekost.

Gebruikersavatar
Petra
Bevlogen
Berichten: 4856
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: ‘Non’-verhaal

Bericht door Petra » 10 apr 2018 03:46

Giovedico delle Fate schreef:
09 apr 2018 11:01
Petra schreef:
04 apr 2018 00:49

Het is er ook niet makkelijker op geworden sinds je ze niet meer mag slaan. :lol:
Ja, maak er maar een lolletje van. Mij heeft het jaren therapie gekost.
Dat is vreselijk. :shock:
Dat wist ik niet. Kon ik ook niet weten natuurlijk.
“Men and women are learning animals. If you do not see what they have learned, you're blind. They are creatures ever changing, ever improving, ever expanding their vision and the capacity of their hearts."
― Anne Rice, The Vampire Chronicles

Plaats reactie