Bericht
door Blues-Bob » 01 sep 2011 22:45
Korte versie:
Na een lange, zware aanloop, is onze dochter Veerle, alias de raket van het noorden geboren.
Lange versie:
Gisteren had mijn vrouw de hele dag al een beetje last van milde voorweeen en spanning. Het zat er dus aan te komen dat de bevalling op natuurlijke wijze in zou treden. De grote vraag was natuurlijk wanneer. Nadat ik (en Bobette met haar Winnie de Poeh hark) de tuin verder in orde gemaakt had (je kent het wel, grasmaaien en dat ellendige groen tussen tegels en overal plantjes die je er zelf niet hebt neergezet) hebben we toch nog gewaagd even in het zwembad te springen (waar we vlak bij wonen). Voor mamma ook wel leuk en lekker, even de druk van de voeten en rustig de buik in het water.
Eenmaal thuis hebben we vrij laat gegeten, en om half tien begonnen de eerste serieuze weeen. Er werd nog een poging tot vlugge slaap gedaan maar half elf kwamen de weeen regelmatig en werd volgens afspraak het ziekenhuis gebeld. Gelijk maar (rustig) daarheen komen was het verzoek. Langzaam aan begonnen de weeen zoals normaal toe te nemen in heftigheid. Eerst een beetje ellendige rugweeen, en later nog ellendigere beenweeen. Na 3 uur puffen en steunen (wat heeft mijn vrouw een (wils)kracht en uithoudingsvermogen, ben heel trots op haar!) bleek er al 3 cm ontsluiting bijgekomen te zijn, dus 5cm in totaal. Alles ging dus eigenlijk heel vlug, alleen de kleine deugniet wilde nog niet omlaag komen, om te voelen of de vliezen al volledig gescheurd waren, ofdat het slechts kleine scheurtjes waren.
En toen begon het afzien. Uren met ellendige beenweeen gingen voorbij. Half 3 kwam, half 4, etc. etc. Het werd licht, en omdat Olg steeds moest braken kwam er ook nauwelijks energie bij. Mijn vrouw takelde zienderogen af. Natuurlijk had Olg net toen ze het gehad had rond half 5 8 cm ontsluiting, en was er verder weinig meer te doen dan te wachten tot de kleine kluizenaar zou indalen en de vliezen gebroken konden worden. 2,5 uur later was de koek op, maar heel lichtjes (of was het wishful thinking) voelde mijn vrouw persdrang opkomen. Mijn vrouw liet mij op het belletje drukken, totaal zonder energie. "Ze breken die vliezen maar, en dan zien we wel verder" stamelde ze nog net tegen mij. Even later kwam de verloskundige, die nog even bevestigde dat er niet veel meer te doen was dan af te wachten. De dokter zou nog komen toucheren om goed te voelen hoe ver ze al was. Gelukkig weten de verloskundigen en dokters beter wat te zeggen dan ik, waardoor er net weer wat energie leek te komen. Samen voelden we het sterker worden van de weeen en ik kon mijn vrouw nog maar moeilijk bij de les houden met wegpuffen. Duidelijke persdrang, aldus mijn vrouw. Net voor het einde van haar dienst, kwam de dokter nog even toucheren. Volledige ontsluiting! En duidelijke persdrang. Om 10 voor acht was het dan eindelijk zo ver! Enige probleem was dat de kleine er nog altijd niet uit wilde, en erg hoog lag. Toch maar proberen naar beneden te persen, en dan de vliezen breken. Dat was het plan! En zo geschiedde. Het lukte mijn vrouw goddank de kleine te overmeesteren, en de vliezen konden eindelijk gebroken worden. En toen, 5 voor acht, was ze niet meer te houden. Ik geloof dat ze nog 6 a 7 minuten een paar maal goed geperst heeft, en het was gebeurd. De eerste werd aardig snel geboren, maar deze werd echt bijna onder hoge druk gelanceerd! Ongelovelijk wat een natuurgeweld, en wat een bewondering kan ik alleen maar opbrengen voor mijn vrouw!
En nu zijn we vanaf vandaag (1september) 08:01 een nieuw gezinslid rijker. Een jonge meid, Veerle van maarliefst ruim 9 pond! Moeder en kind zijn bikkels en doen het heel goed. Zijn ze nog een nachtje in het ziekenhuis, vanwege een gehoord hartruisje. Waarschijnlijk is dit slechts het overgaan van de doorbloeding en zuurstof uit de mammabuik, naar de volledig eigen circulatie, maar voor de zekerheid wordt morgen ochtend nogmaals geluisterd. Ik ben in ieder geval bere trots op de meiden, en Bobette vindt haar zusje heel HEEL lief (*uitgesproken met een typisch "broodje helium" stem*) en aait haar heel lief en geeft haar voortdurend lieve kusjes! Wel is het even wennen al die aandacht die niet naar haar gaat. Gelukkig krijgt ze wel heel HEEL veel cadeaus van iedereen...
Tot zover de beloofde update. Ik ga snel slapen (2 uur slaap in 36 uur kan ik niet echt tegen) en dan morgen hopelijk is iedereen weer in huize Bob.
Groetjes,
Bob
"You can think I'm wrong, but that's no reason to quit thinking." - House
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
.
. Nog eventjes dus en dan zijn we met zijn viertjes thuis.
