Het is inderdaad moeilijk. Mijn moeder zou hele verhalen hebben gehouden dat het allemaal aan mij lag.vuurdoorn schreef:Loekie,
Ik vind dit ontzettend moeilijk en het gaat me zeer aan het hart. Deels omdat ik zelf 40 jaar lang in zo'n situatie heb gezeten. Ook in mijn huwelijk vond geestelijke mishandeling plaats.
Ik ben geen psychiater, maar door jarenlange ervaring, heel veel gelezen te hebben, verhalen ken van lotgenoten, durf ik me op dat gebied wel een professional te noemen, van daar dat ik het narcisme noem. Maar het is maar een naam. Pesten is voor een kind duidelijker. Waar het om gaat is het gedrag. Een gedrag waar je helemaal aan kapot gaat!
Ik heb alarm geslagen over de leefsituatie van mijn zoon. doordat ik door ernstige oogklachten niet voor hem zorgen kan is hij noodgedwongen bij vader en zijn vrouw gaan wonen. Ik zie het gebeuren! Door wat hij zegt en zijn lichaamshouding zie ik hem veranderen.
Mijn zorg heb ik eerst voorzichtig via de mail besproken met vader en vrouw met het dringende verzoek om het niet met het kind er over te hebben. dit is niet gelukt. Hij heeft alles op zijn bordje gekregen en het was zijn en mijn schuld. Zijn vader vond dat alles prima met hem ging. Dus zij hadden gelijk. en wisten hem er van te overtuigen.
Ik ben met het verhaal en de mail naar school en huisarts geweest. Het zit nu ergens in een dossier.
Ik sta verder machteloos. kan jeugdzorg inschakelen, maar de wereld zal te klein zijn en zoonlief zal de kwade pier zijn. Waar bemoei ik me mee heb ik te horen gekregen. Hij woont nu bij hun en voeden hem op hun manier op. Ik mag me er niet mee bemoeien! Volgens hun dan. maar ik ben en blijf zijn moeder en voogd! Ik trek aan de bel als ik me zorgen maak. Weet alleen niet meer waar en hoe.
Je loopt gewoon vast. Ex en heks zien geen enkel probleem, alles ligt immers altijd aan een ander.en zij zullen niet veranderen. zoon heeft een tijdje gesprekken gehad op school maar is daar net als jij mee gestopt.
Ik denk dat als hij zelf bij een huisarts aan gaat geven dat hij zo niet langer wil en kan er pas wat gebeurd, maar dat zie ik niet zo gauw gebeuren. Er moet heel wat gebeuren voor het zover komt. Er is ook altijd nog de natuurlijke loyaliteit die kinderen naar hun ouders hebben.
Ik weet niet hoe oud jij nu bent. Je hebt op het moment geen contact las ik. En ik denk dat het goed is dat je nu even voor jezelf kiest en je niet langer meer laat pesten.
Maar stel...... dat er op jou 15 jarige leeftijd door buitenaf ingegrepen zou zijn. Hoe denk je dat je ouders gereageerd zullen hebben, hoe zou jij gereageerd hebben en wat zullen de gevolgen zijn geweest? (Serieuze vraag! Ik probeer het me voor te stellen, maar ik weet het niet. )
Groet Kristel
Ik denk dat niet te vrijblijvend tegen een kind, waarmee het duidelijk slechter gaat, of dat duidelijk slechter gaat presteren, gezegd moet worden: als je wilt praten, kan dat. Zo'n kind moet gewoon apart genomen worden en daar moet lang mee gepraat worden. Waarom heb je geen plezier? Waarom schiet je niet meer op doel? (Terwijl je een topscorer was.)
En het kind duidelijk maken dat het niet normaal is, als het thuis wordt geplaagd en het daaronder lijdt.
Het kind duidelijk maken dat het nog ver in de volwassenheid kan doorwerken, als het nu niet voor zichzelf opkomt.
