Ik trap wellicht een open deur in, en ik zal wel niet de enige zijn, maar dit weekend werd ik me er nog een keer accuut van bewust hoe de intrede van Internet mijn tijdsbesteding - en daarmee letterlijk mijn (gedachte)LEVEN - grondig omgegooid heeft. Er is werkelijk sprake van een tijdperk vóór, en een tijdperk ná.
Om even de banale aanleiding voor deze "revelatie" te kaderen: als kind en tiener was ik een vrij fervent verzamelaar en lezer van strips. Tot eind jaren '80 kocht ik van bepaalde reeksen zowat alles, en minstens tot in mijn studententijd begin jaren '90 las ik wekelijks toch wel 5-10 strips. Nu ben ik de laatste tijd ter ontspanning af en toe wat strips aan het herlezen. Nostalgie en ook wel rustgevend.
Ik ben ooit (begin jaren 90) een keer begonnen met op het achterblad noteren van de datum dat ik een album gelezen heb, iets wat ik goed volgehouden heb. Gisteren las ik een album van Buck Danny. Op de achterflap kon ik zien dat ik dit album reeds tweemaal gelezen had. Het merkwaardige, wat me werkelijk een kleine SCHOK gaf, is dat ik me hier volstrekt NIKS van herinnerde. Op geen enkel moment tijdens het lezen was er ook maar het minste detail dat me bekend voorkwam. Ik catalogeerde het album als één van die laatste stuiptrekkingen van mijn verzamelautomatisme; ééntje dat ik gekocht had zonder het nog daadwerkelijk te lezen.
Ik verbaasde me daar zo over, omdat ik een erg sterk visueel geheugen heb. Maar toen ik de datums van laatste lezing zag, begreep ik wat er aan de hand was: het was eind '94, begin '95 geweest.
In '94 werd ik via tijdschriften en een documentaire reeks op VPRO over de "nieuwe media" bekend met, en meteen totaal gefascineerd door, dat mythische Internet. En reeds in de zomer van 1995 ben ik, via een abonnement via de hogeschool, zelf online gegaan met een 28k8.
Zeker in de beginperiode BESTOND er nauwelijks nog iets anders in mijn vrije tijd. Er was zoveel dat verkend moest worden, er waren zoveel zaken waar ik in betrokken geraakte... Ik pikte doorheen de jaren ook minstens 3 verschillende online hobbies op waar ik fanatiek (en dat betekent dus wel degelijk FANATIEK
) aan gekluisterd werd. Games, communities, interessegebieden... Bovendien heb ik vanaf eind de jaren '90 STEEDS een job gehad in de IT die me in staat stelde om op zowat elk moment van de dag online te zijn.En gisteren drong het dus plotseling tot me door dat dit op een bepaalde manier één grote roes geweest is, die zelfs blijkbaar de laatste maanden vóór hij begon volledig uitgewist heeft. Met enige zin voor overdrijving lijkt het bijna alsof het pre-online leven door iemand anders geleefd is.
Ik vraag me af of anderen hier ook ooit iets dergelijks ervaren/gevoeld hebben? Of is het dat ik hier gewoon extra vatbaar blijk voor te zijn? Ik heb het namelijk, als enig kind, altijd makkelijk gehad om mezelf op mijn eentje bezig te houden zonder one-on-one sociaal contact, en ik las ook bij wijze van spreken alles wat ik in handen kreeg. Met het Internet binnen handbereik is dat natuurlijk een eigenschap die je wel eens volledig uit de "echte" wereld kan losrukken.
In feite is de addictie al een tijdje over het hoogtepunt heen (de jaren dat ik achter mijn PC-tje plotseling doorhad dat het midden in de nacht was zijn ondertussen - noodgedwongen - al wel even verleden tijd), maar het besef wat dat al die jaren gedaan heeft dringt slechts af en toe goed door. Geleidelijk aan lijk ik dingen en activiteiten (zoals regelmatiger naar films kijken) te "herontdekken", die ik 15 jaar aan een stuk gecatalogeerd heb als dingen die ik zou kunnen doen als ik eens toevallig NIETS interessants kon vinden online.
Als ik zeg dat ik op een bepaalde manier de laatste 15 jaar méér "virtueel" heb geleefd dan "echt", dan zal ik er eigenlijk niet ver naast zitten... Is dat nu triest, of maakt het niet uit?
