onbegrepen: beter schrijven dan?

[immorthalia]

Sinds mijn allervroegste jeugd ben ik al anders dan anderen en heb ik het idee dat wat
voor anderen makkelijk gaat, voor mij moeizaam gaat.
Dit klinkt als het goedpraten van slecht gedrag, of een kreet om hulp gericht aan het front
van de psychiatrie, maar dat is absoluut niet de bedoeling.
Eigenlijk ben ik niet op zoek naar een medicijn, of naar begrip, als meer naar inzicht.

Het grootste deel van de kindertijd leefde ik in droomwereldjes. Ik kon daarnaast wel
functioneren, omdat ik intelligent genoeg ben en had ook altijd wel vriendjes, maar het
viel wel op dat ik een dromertje was. Ik gebruikte als kind lego om de mijn verwachtingen
ten aanzien van een volwassen leven te oefenen. Zo was ik altijd een 'president' van een
fictieve wereld en ook trotse vader van een zoon (dat laatste puntje is overigens onlangs
verwezenlijkt hehe). Er was ook een soort ideologie en samenlevingsstructuur, maar dan
vanuit de geest van een kind beredeneerd.
Ik was altijd erg positief en fantasievol, maar had veel moeite om me aan te passen aan
de wereld om me heen. Op de een of andere manier wilde ik het maar op mijn manier doen.
Dat leidde vaak tot teleurstellingen op veel gebieden en veel onzekerheid, maar toch kreeg ik
het voor elkaar om met het verstrijken der jaren een studie psychologie af te ronden, een baan
te krijgen (niet in psychologie), te trouwen en ten slotte ook vader te worden (2 weken geleden).
Echter, op de een of andere manier heb ik nooit het gevoel gehad dat ik echt kon doen wat ik
wil. Ik heb veel energie gestoken in het maken van muziek, filosoferen over de moeilijkste vraagstukken in het leven, schrijven van een roman, gedichten en andere manieren om de wereld te vertellen wie ik ben.
Maar geen van die pogingen leidde tot iets waar ik tevreden over ben.
En steeds probeer ik die dromerige, idealistische, moeilijk denkende, koppige kant van mezelf weg te drukken en gewoon net als alle andere mensen om mij heen gewoon maar te werken, lol te maken, naar verjaardagen te gaan, tv te kijken, etc, maar dat lijkt gewoon niet goed te voelen, niet mijn ding te zijn. En bovendien heb ik steevast het idee dat mensen niet begrijpen wat er werkelijk in mij omgaat, dat ze van mij verwachtingen hebben die oppervlakkig zijn, maar dat wat ik werkelijk aan kwaliteiten te bieden heb in dit leven gewoon nooit duidelijk worden.
Meestal word ik als een stille gezien, of iemand met weinig initiatief, middelmatig, iemand die wel slim is, mar niet zo past in de groep. En dat terwijl ik al vanaf jongs af aan het gevoel heb dat ik zoveel te vertellen heb aan de mensen... dat mijn ideeen over de wereld, de zin, onze kennis, best wel interessant zijn (zonder in het extreem van Narcisme uit te schieten). Maar ja, wie boeit het, de gemeenschap studenten waar ik vroeger wel gesprekken mee had staat nu heel ver van me, nu ik in een burgerlijk leventje zit ingekapseld waar niemand met enige interesse in dat soort zaken te vinden is.

Laatste toevlucht leek me een biografie schrijven, aangezien schrijven me wat beter af gaat. En dan kunnen anderen toch een idee krijgen van wie de echte ik is en gelijk mijn soms wat vreemde gedrag verklaren. Maar ja, heette ik Geert Wilders of van mijn part Gordon dan zou zo'n werkje verslonden worden, maar van de hand van de onbekende stille, wat kan daar voor spannends van komen?

[CXT]

Als je de autobiografie schrijft om gelezen te worden, dan is het niet te voorspellen hoe succesvol het gaat zijn. Maar doe je het voor jezelf, om jezelf beter te kunnen observeren, dan ben je in ieder geval niet afhankelijk van anderen. Ik denk in ieder geval dat het niet goed is om het idealistische in jezelf te onderdrukken, maar feit is wel dat het zich niet altijd laat uiten en het dagelijks leven zo vaak erg leeg lijkt. Wat te doen? Daar is men na millennia mensheid nog niet over uit.

[immorthalia]

Goed punt,
Ik denk echter dat 'men' er na millenea aan mensheid wel uit is, sterker nog: steeds opnieuw uit is, maar dat 'men' een heterogene groep is die steeds veranderd en het nooit eens wordt. Tallozen dachten en denken de antwoorden gevonden te hebben, maar misschien is het eeuwig vragen stellen wel zinvoller dan het antwoord uiteindelijk vinden