Freethinker.nl

Ik ben geïnterneerd, deze tekst is voor mij een uitlaatklep. Het is misschien interessant om eens internering te bekijken door de bril van een geïnterneerde. In de media horen we soms iets over internering maar dat raakt nog maar net de oppervlakte. Je bent eigenlijk een tweederangsburger als je geïnterneerd bent, je telt weinig mee en het stigma is groot.

Tien jaar geleden heb ik mijn ex vriendin geslagen, oorspronkelijk vrijgesproken met voorwaarden maar na twee jaar in een psychose beland. Ik had mijn voorwaarden geschonden dus werd ik geïnterneerd. Sindsdien heb ik in instellingen gezeten en in de gevangenis. Mensen hebben soms een verkeerd beeld van internering en zien slechts de extreme gevallen in de media, zoals Kim De Gelder en andere. Maar we zijn niet allemaal zware criminelen, veel geïnterneerden zitten voor lichte feiten, zoals bijvoorbeeld belaging of vandalisme. Tot op heden zijn er nog veel mensen geïnterneerd voor dergelijke feiten. Niet iedereen komt in aanmerking voor behandeling en sommigen blijven soms zeer lang in de gevangenis zitten. Daarvoor is België al verschillende keren veroordeeld door het Europees hof. Volgens mij is het utopie om te geloven dat dit snel zal veranderen daarom is het volgens mij belangrijk dat deze problemen de aandacht krijgen die ze verdienen. Voor sommigen is het ook een vicieuze cirkel van gevangenis en instellingen omdat ze zich niet kunnen aanpassen aan de strikte voorwaarden en het rigide systeem.

De wetgeving is wat aangescherpt in 2014 maar daarvoor kon je zelf geïnterneerd worden voor het stelen van een fiets, een simpel gesprekje met een gerechtspsychiater van tien minuten volstond al. De willekeur van maatregelen die toegepast worden op geïnterneerden is voor mij een enorme frustratie. Soms zijn de straffen totaal niet in proportie met de feiten en omgekeerd. Ik heb in de gevangenis iemand leren kennen die al tientallen jaren vast zat voor stalking van een prostituee. Hij had zijn euthanasieaanvraag al ingediend. Hij heeft zijn verhaal al gedaan in een roddelblaadje met de originele titel 'in de vergeetput' maar veel van die mensen hebben geen stem, omdat ze geen toegang hebben tot de juiste kanalen of omdat ze daar niet toe in staat zijn. Ik kan zo veel voorbeelden opsommen. Mensen denken die geïnterneerden hebben het makkelijk in de psychiatrie, voetjes onder de tafel en een lekker lui leventje. Maar wat voor een leventje? Wij zijn niet vrij, alles wat we doen en laten word onder de microscoop bekeken, er is geen sociaal leven buiten de instelling en het is uitzichtloos. Het is een complex web van psychiaters, rechters, criminologen, justitieassistentes enzovoort...

Als ik de gevolgen zie van jaren psychiatrie bij veel mensen dan huiver ik soms, het is gek hoe snel mensen geïnstitutionaliseerd worden. Onlangs is er nog een afdeling regelmatig in het nieuws gekomen omwille van hun extreme repressieve aanpak van patiënten, resultaat is wel dat de directie top en hoofdarts ontslagen zijn. Het is een vrouwenafdeling hi-security Levanta, Sint Jan Baptist te Zelzate, al de vrouwen die ik ken die daar uit komen zijn getraumatiseerd. Want hoe zou jij je voelen als ze je 60 dagen op een bed fixeren? Hoe kun je verantwoorden dat patiënten soms een jaar dag en nacht in een dwangbuis moeten rondlopen? In mijn ogen is dat foltering, je bent nog beter af in de gevangenis dan in zo'n afdeling volgens mij. De frequentie en duur waarop deze vrouwen geïsoleerd en gefixeerd werden was abnormaal hoog. Maar het heeft wel een functie, namelijk het breken van je wil. Tot je een karakterloos weekdier word zonder ruggengraat dat niets in vraag stelt of beter gezegd durft stellen. Het is volgens mij iets zeer negatief dat afbreuk doet aan een mens zijn eigenheid en identiteit. Lukt het ze niet dan duwen ze je weer dieper de vergeetput in, namelijk de gevangenis, dit onder het mom van sociale wenselijkheid en verzet tegen je behandeling. Kritiek geven is hier nooit een goed idee en er is altijd de stok achter de deur, isolatie, medicatie, retour, fixatie en andere beperkingen, onzekerheid is troef. Het is de banalisering van het kwade, mensen traumatiseren en conditioneren in functie van een behandeling. Een arts hier heeft ooit nog gezegd dat door menselijk te handelen je mensen niet veranderd. Is dit de manier om mensen klaar te stomen om zich te re-integreren in de maatschappij?

Jezelf overgeven aan zo'n instelling is volgen mij geen goed idee maar velen hebben de wilskracht en het karakter niet om zo te functioneren hier in dit instituut. De sociale controle is groot, ook door de patiënten want die worden aangemoedigd, onder druk gezet of gestraft als ze het niet doen. Sommige onderwerpen zijn taboe en daar mag niet over gepraat worden en alles heeft gevolgen. Het is dus iedereen voor zichzelf er is weinig solidariteit onder patiënten in deze kunstmatige structuur. Het zorgt voor een geïsoleerd en onzeker sociaal klimaat tussen patiënten. Ook word er bepaald met wie je mag omgaan in de buitenwereld, contacten met gedetineerden zijn verboden maar ook vrienden en familie worden via een procedure bonafide of malafide verklaard. Fysiek contact is verboden en je mag ook niets uitwisselen met andere patiënten, geen sigaret geen CD, niets. Vrijheden worden tergend traag opgebouwd en zeer snel terug afgenomen. Het onderhuidse karakter van het protocol en de daaruit volgende harteloze aanpak omhuld door een hypocriet laagje schijn is voelbaar. Het is een gevoelig thema hier, iets dat eigenlijk taboe is om over te spreken. De theorie staat soms ver van de werkelijkheid en dwangmaatregelen worden volgens mij wel repressief gebruikt, als straf. Transparantie is een woord dat hier veel naar je hoofd geslingerd word. Er word verwacht dat je zo open mogelijk bent over je gevoelens en je denken, je moet iets zeggen maar ook niet teveel zodat je jezelf niet in de voet schiet.

Er is ook de extreme criminalisering van het schenden van voorwaarden. Jaren in de gevangenis belanden omdat je een jointje hebt gerookt. Of omdat je beschuldigd bent van winkeldiefstal, of eens bent weggelopen uit de instelling. Zo zijn er veel voorbeelden. Iedereen gelijk voor de wet is niet van toepassing op vlak van internering en voor onbepaalde duur opgesloten zitten kan zwaar doorwegen op een mens, als gestrafte weet je tenminste wanneer je vrij komt. Sommigen hebben ook geen psychische aandoening maar zijn uitsluitend geïnterneerd op basis dat ze een gevaar zijn voor de maatschappij. Zo kan bijna elke crimineel geïnterneerd worden. Het is een dogmatisch en dwangmatig bestaan en velen belanden ook in een depressie of een soort van zombie toestand, velen hebben geen perspectief en hebben het opgegeven. Ik heb al veel mensen zien transformeren en niet ten goede. We moeten kritisch zijn ten opzichte van onszelf maar kritisch zijn naar onze omgeving of internering bevind zich in de taboesfeer.

Vroeger was ik een sociaal geëngageerd mens met een positieve kijk op andere mensen en de wereld maar door jaren in dit systeem te zitten heb ik een enorme haat en afkeer ontwikkeld. Ik ben pas anti sociaal geworden in deze instelling. Het kan me eerlijk gezegd geen fuck meer schelen wat ze van me denken. De kille en steriele aanpak, de constante druk om te functioneren onder hun voorwaarden en uitzichtloosheid is daar een ideale broedplaats voor. Ik heb al te veel leed gezien, van lotgenoten, de mens achter het dossier, of tenminste wat er nog overblijft van deze mensen. Het is pure kafka en van menselijkheid in deze molen is er weinig sprake, het spel word keihard gespeeld. Toch voel ik met veel lotgenoten mee en er zijn veel raakvlakken die we delen als geïnterneerden.

Het sprankeltje hoop is slechts een schaduw geworden op de muur, onbereikbaar voor onbepaalde duur. Gelukkig is die schaduw er nog, mijn wereld zou pas de hel zijn zonder, het maakt de isolatie draaglijk. Na een tijdje raak je gehecht aan die schaduw en bewonder je haar constante veranderende vorm. Het geeft rust en toont een ander perspectief want die schaduw streelt de verbeelding en haalt herinneringen boven van een ander en beter leven. Er was die periode toen die schaduw er niet was, dat ik niets had om naar te kijken, toen ik in een psychose vastgebonden lag op een bed of toen ik in het cachot zat in de Nieuwe Wandeling te Gent. Het is een constante herinnering van mijn afkeer van het systeem waarin ik beland ben, het zou toch anders kunnen denk ik dan. Als je in zo'n gedwongen situatie beland weet je nooit wanneer je eruit komt, dat maakt het extra moeilijk, kale muren om naar te staren en het gezoem van de verlichting is het enigste wat aanwezig is op zo'n moment. Er was een tijd dat die schaduw veel meer betekende, toen ik vrij en niet gekooid was. De hoop dat ik misschien ooit nog de vrijheid zal kennen houd me voor een groot deel recht. Dat en de verantwoordelijkheid voor mijn zoon houd me eigenlijk in leven. Veel ambitie heb ik niet in deze onzekere periode van mijn leven, ik droom van simpele dingen, dingen die voor iemand in de buitenwereld vanzelfsprekend zijn.

Oldboy,

Oldboy schreef: ↑

23 sep 2019 21:51

Ik ben geïnterneerd, deze tekst is voor mij een uitlaatklep.

Ik heb je verhaal gelezen en herlezen een paar dagen geleden en nu nogmaals.
Moeilijke situatie en moeilijk om op te antwoorden.
Toch een poging, want ik vind het waard om je een antwoord te geven na jouw duidelijke verhaal en misschien een verholen wens om tot begrip te komen.
Ook al schrijf je dat het (vooral) om een uitlaatklep te doen is.
Daarom wil ik je ook antwoorden, zodat je weet dat je wordt gelezen en je meer kunt schrijven.

Voor mij is dit een bekende handeling van de rechtstaat en de psychiatrie, in zoverre dat ik er vanaf weet.
En dat is niet veel.
Van de gevolgen zoals je nu omschrijft weet ik eigenlijk helemaal niets.
Het is ook niet helemaal duidelijk welk psychiatrische beeld ik me hierbij moet voorstellen.
Van psychosen weet ik een beetje, zodat ik dat kan begrijpen.
Bij gedragsstoornissen met repeterend karakter weet ik minder wat daarvan bij psychiatrie terecht komt bij internering en wat men daarbij denkt te kunnen bereiken.

Het moeilijke van de situatie voor zowel de geïnterneerde en ook de maatschappij?
Daar kunnen we slechts naar raden ieder met onze eigen mindset en onze eigen belevenissen, zolang dit ver van ons bed is.
We kunnen allemaal een oordeel hebben, zolang we er ver vanaf staan.
Totdat je er direct mee te maken hebt.
Jouw verhaal brengt het dichterbij.
Ook dan kunnen we meningen hebben die ver uiteen liggen, maar bij een open gesprek kon dat weleens flexibeler worden.
Minstens door meer begrip.

Ik zou ook aan jou kunnen vragen ook begrip op te brengen voor iedereen, die mensen, die buiten hun boekje gaan, willen scheiden van een kwetsbare maatschappij.
Dat ondanks, dat je handelingen niet (helemaal) bewust tot stand komen, je er wel op wordt afgerekend.
Maar daar heb je zelf voldoende weet van, denk ik, en daar ben je dan nu ook niet mee gebaat.
Wel wil ik reageren op jouw verhaal en hoop dat er een open gesprek kan volgen.

Vooral omdat uit jouw verhaal blijkt, wat het kan doen met een mens om zo jaren en jaren te moeten leven.
Ik hoop dan ook op meerdere reacties, met begrip of met een poging tot begrip.

Ik moest ook even een rustig moment hebben om je verhaal eens door te nemen. Je tekst is ongeveer 20 keer zo lang als het gemiddelde bericht hier en dat ben ik niet meer gewend.
Het irritante is dat het gevangeniswezen nooit opgezet is voor de gedetineerden. Het is als afschrikking opgezet en als opbergplaats. Het is in de loop der tijden wat verbeterd, maar ideaal is het nog steeds niet.

Een paar vragen die bij mij opkwamen.
Heb je vrij of beperkt toegang tot internet? Een computer op de kamer? Je kon je tekst plaatsen, maar ik wil er nog wel wat meer over weten. Heeft dit het leven voor de gedetineerden veranderd? Wellicht fijn om je minder afgesloten te voelen, maar wellicht ook frustrerend omdat je vaker info hebt over dingen die je aar je niet bij kan zijn.

Ik besef me dat ik totaal geen beeld heb over de contacten tussen de gedetineerden onderling (die zijn er toch wel?) en met de bewakers. Wat ik heb gezien is uit films. Nu heb ik weinig vertrouwen in de Hollywood werkelijkheid.

Dank je wel.

Ik hoop dat je verhaal stof geeft tot nadenken met het gevolg dat het hele systeem mag verdwijnen.

Het bevestigd mij in ieder geval in juistheid mijn keuze om niemand (ongeacht wat dan ook) aan te geven om te vermijden mee te werken aan dit soort taferelen.

Ik ben pas anti sociaal geworden in deze instelling.

Naar wat ik lees is je omgeving anti sociaal geworden ten opzichte van jouw. Ik zie jou heel sociaal schrijven over het meevoelen met lotgenoten. Dat doe je m.i. niet wanneer je anti sociaal bent.

Het kan me eerlijk gezegd geen fuck meer schelen wat ze van me denken.

veel geïnterneerden zitten voor lichte feiten, zoals bijvoorbeeld belaging of vandalisme.

Slaan & Stalking/belaging vallen onder geweldsdelicten, gericht op iemands persoonlijke levenssfeer.
Dat zijn geen lichte vergrijpen maar zware misdrijven, die als zodanig ook worden berecht.
Ook vandalisme is ff andere koek dan een brood stelen omdat je honger hebt.
Ik kwam dus niet verder dan dit stukje omdat ik er van schrik als dat licht genoemd wordt.

@Maria

Bedankt voor je reactie. Ik zit in forensische psychiatrie mid-security te Sint Jan Baptist te Zelzate. Hier ligt de focus vooral op herval preventie. De psychologische problemen zijn daar ondergeschikt aan maar krijgen ook wel aandacht. Er is hier een afdeling voor seksueel delinquenten, mensen met een verstandelijke beperking, een psychiatrisch verzorgingstehuis Esperanza en de intense behandelafdelingen Encarga waar ik in zit.

Toen ik mijn feiten gepleegd heb was er geen sprake van ontoerekeningsvatbaarheid, ik wist toen nog niet was een psychose was en had nog nooit contact gehad met de psychiatrie. Ik ben vrijgesproken met drie jaar voorwaarden met oa agressietherapie. Een groot jaar na mijn feiten ben ik acuut in een psychose beland, ik had mijn voorwaarden geschonden en zat toen in de reguliere psychiatrie, pas dan ben ik geïnterneerd voor het schenden van mijn voorwaarden.

Tien jaar na mijn feiten van slagen en verwondingen krijg ik nog altijd intensieve therapie daarover. Wanneer is het genoeg? Wanneer kun je een hoofdstuk afsluiten? Ik heb het al lang een plaatsje kunnen geven en voor mij is het genoeg geweest, ik wil ook verder met mijn leven, zonder dezelfde fout te maken natuurlijk. Ik weiger ook om mezelf daar continu mee te confronteren omdat ik dat abnormaal vind. Ik heb ook veel contact gehad met mijn slachtoffer en daarover gepraat, ik heb me meerdere malen geëxcuseerd en zij heeft die ook aanvaard. Op een bepaald punt houd het op en voor mij was dat toen ik in de gevangenis van Turnhout zat. Toen heb ik tegen mezelf gezegd dat het genoeg is en dat ik me niet meer naar beneden laat halen door al de negatieve ervaringen die ik heb meegemaakt. En daarmee bedoel ik niet alleen mijn feiten maar dat is een ander verhaal. Want als ik toen objectief naar mezelf keek moest er wel iets veranderen want ik zat compleet aan de grond. In dat helder moment heb ik veel bagage gelost, zomaar ineens. Ik sta er zelf nog van te kijken hoe makkelijk het eigenlijk gegaan is. In de moeilijkste momenten zijn de grootste veranderingen soms mogelijk.

Ik heb begrip voor maatregelen voor mensen die hun boekje te buiten gaan maar op vlak van internering zit ik met veel frustraties. Het is een mes dat langs twee kanten snijd. Soms vind ik dat de geïnterneerde er goedkoop vanaf komt en soms vind ik dat de maatregel buiten proportie is met de feiten. Feiten zijn ook niet belangrijk om de forensische psychiatrie te doorlopen maar eerder hoe goed je kan functioneren in het systeem. Iemand met een verslaving met lichte feiten heeft veel minder kans op slagen dan iemand zonder verslaving met zware feiten.

@Bonjour

Ik heb internet na een kleine twee jaar zonder. In de gevangenis is er geen internet ook op sommige afdelingen hier is er geen internet. Mijn Facebook word in de gaten gehouden en ik hoop dat mijn thread hier door de mazen van het net glipt. Want eerlijk gezegd heb ik me er toch al zorgen over gemaakt als ze hier ontdekken wat ik allemaal op het internet zet. Het internet is mijn schaduw op de muur. Ik denk dat je er vanuit gaat dat ik nog in de gevangenis zit maar dat is niet zo, mijn kooi is nu iets groter, ik zit op een gesloten afdeling. In de gevangenis zijn er wel binnengesmokkelde telefoons en ik heb ook een gedetineerde leren kennen met een blog dat onderhouden werd door iemand buiten de gevangenis. Ik heb een computer op mijn kamer en een smartphone die op elk moment gecontroleerd kunnen worden. Ik mag mijn internet geschiedenis niet wissen en ik zit op een netwerk van de instelling.

Toen ik in de gevangenis beland ben was dat omdat ik weggelopen was uit de psychiatrie zo'n grote drie jaar geleden. Contacten zijn beperkt tussen gedetineerden. Toen ik op de wandeling was in Gent werd ik bedreigd met doel dat ik cash geld binnensmokkelde via mijn bezoek. Ik had een paar contacten omdat ik goed kan schaken en dat was op de wandeling een vaste routine. Na die bedreigingen durfde ik niet meer naar de wandeling tot ik van wandeling veranderd ben toen ik begon te werken. Ik heb in Gent 6 celgenoten gehad op een periode van drie maand. Sommigen waren agressief, ééntje zei niets en was heel neurotisch. Het was ook mijn eerste contact met heroïne. Na een zelfmoordpoging ben ik een weekje in het cachot beland, ik had mijn polsen overgesneden. Ik had een goed contact met een geïnterneerde in de werkplaats. Daarna ben ik overgeplaatst naar Turnhout en had ik een cel alleen. Ik keer nog terug op mijn ervaringen in de gevangenis maar voorlopig laat ik het hierbij.

@Mcmadtasty

Bedankt voor je reactie.

@Petra

Bedankt voor je reactie. Ik had misschien wat beter mijn woorden gewikt en gewogen. Jammer dat je het niet gelezen hebt. Ik probeer mijn feiten niet goed te praten en ik wil ook niet de indruk wekken dat mijn feiten niet ernstig zijn. Ik ken echter ook mensen die geïnterneerd zijn voor diefstal en daar al jaren voor opgesloten zijn. Ik heb wel geleerd mensen niet enkel te beoordelen aan de hand van de fouten die ze gemaakt hebben. Als ik dat zou doen zou mijn situatie niet leefbaar zijn, er zitten hier ook mensen voor levensdelicten en andere. Als ik kijk naar mensen hun persoonlijkheid en karakter hier dan denk ik dat iedereen wel in staat is om fouten te maken in zijn leven. Voor mij is het belangrijk om een beeld te schetsen wat internering eigenlijk is en hoe wij behandeld worden. Ik ben niet op zoek naar begrip of steun, ik wil gewoon de duistere ondertoon die internering en psychiatrie met zich meebrengt onderlijnen. Het is een indruk dat moeilijk te vertalen is in woorden en er is ook geen directe oplossing of antwoord op. Het is een complex maatschappelijk probleem hier in België dat volgens mij veel te weinig aandacht krijgt.

het verhaal van een geïnterneerde in Belgie?
in Belgie ben je inderdaad extreem slecht af als ze je interneren
dat is niet meer of minder als een vergeetput en we zijn er hier al vaker voor veroordeeld.
maar als iemand belaging of stalking een licht vergrijp noemt dan klopt er ook iets niet

Op eht iende vd rit heb je wel iets misdaan en iemand schade toegebracht, wat de reden ook is

Ik heb hier al veel mensen weten falen in hun behandeling hier in de forensische psychiatrie. Die mensen worden dan geïsoleerd van de groep tot de politie ze komt halen. Soms weet ik niet waarom en ze geven ook geen informatie omdat dat beroepsgeheim is zeggen ze dan. Psychiatrische instellingen kunnen patiënten weigeren en meestal als geïnterneerden een paar keer falen blijft enkel de gevangenis en het hi-security FPC (forensisch psychiatrisch centrum) over. Er is een complex in Gent en in Antwerpen. Ze hebben er al mee gedreigd om me daar te plaatsen omdat ik niet genoeg meewerkte aan mijn behandeling, dat was wel eventjes schrikken. Want je bent toch al snel tien jaar van je leven kwijt als je in dat circuit beland. Er is de wachtlijst dus soms jaren in de gevangenis zitten en na je behandeling in de hi-security moet je weer een traject doorlopen in de mid-security. Ik heb in de gevangenis veel mensen leren kennen die op het FPC zaten te wachten. Persoonlijk denk ik dat ik nog liever in de gevangenis zit dan in het FPC. De angst zit er wel in want ik functioneer niet zo goed in de psychiatrie. Het is moeilijk een positief beeld te hebben van mijn toekomst met die onzekerheid, soms zit ik te doemdenken. Maar ik heb het al grotendeels aanvaard dat mijn leven waarschijnlijk nooit meer zal zijn als vroeger toen ik vrij was. Het is moeilijk om onder die druk te functioneren als je weet dat je van vandaag op morgen alles kan verliezen. Na een tijdje leer je er wel beter mee omgaan. Als ik zie waarom mensen teruggestuurd worden naar de gevangenis dan denk ik dat het mij ook wel eens zou kunnen overkomen. Het zorgt voor een onrustig gevoel onder de patiënten als er iemand zijn retour krijgt, het is een herinnering dat je op je hoede moet zijn. Als je niet weet waarom iemand terug gestuurd word blijf je ook zitten met veel vraagtekens. Met een retour word al je progressie teniet gedaan en bij een volgende opname moet je weer helemaal opnieuw beginnen.

Hier krijg je veel psychologische testen en ééntje daarvan is om te bepalen of je een psychopaat bent. Krijg je dat label als geïnterneerde dan zit je ook serieus in de problemen want die mensen willen ze hier niet behandelen. Ik heb in de gevangenis met zo iemand in de cel gezeten en onlangs was er nog eentje gefaald in zijn testen. Ik denk dat het een label is dat gevolgen heeft voor de rest van je leven. Je kunt dus best niet zeggen dat je dieren gemarteld hebt in je kindertijd, bijvoorbeeld. Ja, dat is ook één van de vragen die ze je stellen. Bij de resultaten van de testen werden al mijn goede eigenschappen in vraag gesteld terwijl de negatieve als vanzelfsprekend werden genomen. Ik denk dat het belangrijk is in deze situatie dat je vooral zelf een duidelijk beeld hebt van je identiteit. Dit om ook niet te vervallen in de labels die je krijgt met veel verwarring tot gevolg. Als ze iets eindeloos blijven herhalen tegen je dan ben je geneigd om er na een tijdje in te geloven. Eigenwaarde en de goede dingen in jezelf herkennen is belangrijk om hier emotioneel te overleven. Het is ook één van de weinige dingen die je nog hebt. Ik ben maatschappij kritisch en ik vind dat een goeie eigenschap en ik vind dat er veel mis is met de manier waarop geïnterneerden behandeld worden. Ik geloof niet in dwangmaatregelen, misschien zijn ze in uiterste gevallen wel nodig maar meestal vind ik het een overdreven maatregel. Het kan ook zeer traumatisch zijn zeker als de persoon in kwestie al psychisch onstabiel is. Persoonlijk ben ik al twee keer drie dagen gefixeerd op een bed in een isolatieruimte. Het is al lang geleden maar het is de hel, ik zie er geen enkele meerwaarde in. Het zit me dan ook zeer hoog als ik verhalen hoor van andere patiënten die dwangmaatregelen hebben doorstaan. Hier op onze afdeling is ook een isolatiekamer, soms hoor je de patiënt krijsen en schreeuwen, ik raak het nooit gewend. Als een instelling je zo kan behandelen dan is dat voor mij een enorme breuk in het vertrouwen. Met die toestanden in de hi-security vrouwenafdeling Levanta zijn de dingen pas verbeterd nadat de media uitgebreid verslag erover heeft gedaan. De ombudsdienst heeft in mijn ogen gefaald en daarom heb ik ook geen vertrouwen in die dienst. De visie van de politiek is dat alle problemen opgelost zijn als geïnterneerden in de psychiatrie terecht kunnen. Er is al een inspanning gedaan en er zitten nu minder geïnterneerden in de cel maar ik heb er toch mijn bedenkingen bij.

De verslagenheid is soms groot bij lotgenoten, het staat op hun gezicht geschreven. Ik hoop dat ik het karakter heb om niet te verzinken in die afgrond. Toch begrijp ik die mensen zeer goed, ik weet zelf wat opsluiting en uitzichtloosheid kan doen met een mens. Daar bestaat ook geen wondermiddel of remedie voor, het is een onbehaaglijk gevoel. Als je begrijpt hoe het complexe systeem in elkaar zit dan kan dat wel doorwegen op een mens, zeker na al die verhalen die ik van andere geïnterneerden gehoord en gezien heb. Vorig jaar op de afdeling hadden we een zelfmoord, Elke was haar naam. Ze was 40 jaar oud en zat al een paar dagen op kamer regime omdat ze iets fout had gedaan. Ik denk dat de druk haar teveel geworden is, al zullen we dat nooit zeker weten. Het is al de tweede keer dat ik een zelfmoord meemaak op een afdeling. Daarvoor was het Sabrina, een vrouw van begin de dertig. Toen wilden ze zelf niet toegeven dat het om suïcide ging, laat staan de omstandigheden. Als ik de gevolgen en impact zie van zoiets dan sterkt het me wel om dat niet zelf te doen.

"De hel dat zijn de anderen" Toch iets wat ik geleerd heb in de forensische psychiatrie.