even afreageren....

[Arjen2015]

het moet er even uit.....de laaste 2 jaar ben ik en mijn vrouw door een periode aan het gaan van het christelijk geloof achter ons te laten ..en dat gaat niet zonder slag of stoot...je komt compleet op jezelf te staan...en de vriendelijkheid en de contacten die je eerst had in het christelijk wereldje verdwijnen als sneeuw voor de zon...dat is een van de dingen die het onder andere moeilijk maakt om vrij te worden....je wordt er persoonlijk en op sociaal vlak enorm door geraakt. We hadden 20 jaar vriendschap maar omdat je het geloof achter je laat en niet meer in de bijbel gelooft hebben onze vrienden het idee dat ze daardoor een vriendschap verliezen..en laten je gewoon vallen...we hadden het een tijd gegeven maar als je dan graag de vriendschap wil behouden en je een brief krijgt die bevestigt wat je al aan voelde komen ...knapt er toch weer iets van binnen....en denk je ja ik had dus toch gelijk ...dat vervloekte christelijke geloof waar mensen in zitten die niet in staat zijn verder te kijken dan het geloof en zien dat vriendschap verder gaat als hetzelfde geloof aanhangen....zoals ik het nu beleef kan je beter vrienden hebben die niet geloven...ze laten je in ieder geval niet vallen als je iets anders gaat geloven....

Qoute uit de brief "Vriendschap kun je op vele manieren hebben, wij ( jij en ik ) hadden eerst dezelfde geloof op dezelfde basis, jij bent daarin veranderd, ik heb ook verdriet gehad dat ik niet meer met jou kan praten op dezelfde manier als vroeger, zo zie ik het, ik heb een vriendin verloren die niet meer vanuit hetzelfde denkt als vanuit de bijbel."

dat is nu de vrucht van christen zijn...daarom laat je iemand vallen...

ik zie ik zie wat jij niet ziet.....

[PietV.]

..je wordt er persoonlijk en op sociaal vlak enorm door geraakt. We hadden 20 jaar vriendschap maar omdat je het geloof achter je laat en niet meer in de bijbel gelooft hebben onze vrienden het idee dat ze daardoor een vriendschap verliezen..en laten je gewoon vallen....

Herkenbaar Arjen2015, ik heb het zelf gemerkt. In beginsel is het een gedeelde interesse en het ingebed zijn in sociale structuren. Je raakt ze dus beide kwijt en dan sta je buiten een groep en weten ze tevens dat ze niet meer hun verhaal kwijt kunnen over het religieuze gebeuren. En zelfs dat is niet eens nodig de suggestie dat ze in aanraking komen met een niet gelovige kan al bezwaren opleveren. Het is al een tijdje terug maar op het moment dat ik besloot om maar eens iets nuttigs te gaan doen, bleek de opmaat voor het herschrijven van het adressenbestand. Soms heel snel en andere contacten verwateren omdat je ze niet meer wekelijks ziet en je een vreemde eend in de bijt bent geworden. Wij hebben nog een paar vrienden uit het eerste uur, het zijn creationisten en ze behoren tot een behoudende stroming, maar omdat het een soort ongeschreven regel is dat we nooit over geloofszaken praten en dan bedoel ik dus ook nooit, zijn het nog steeds goede vrienden.

[MoreTime]

Herkenbaar verhaal. Er zijn gelukkig uitzonderingen, maar het gros reageert op de door jou beschreven manier.
ik heb dit zelf meegemaakt, of beter gezegd mijn ouders, toen ze meerdere malen van kerkgenootschap wisselden omdat ze het niet meer eens waren met de predikant.
Er heerst onder (sommige) kerkgenootschappen achterdocht en vaak ook oud zeer (bijvoorbeeld NGK en Vrijgemaakt). Ga je naar een andere kerk over, dan is dat een soort verraad. En inderdaad, opeens groeten mensen je niet meer op straat, lopen ze straal langs je heen, terwijl je voorheen nog zo gezellig samen op de bijbelstudie zat, of te koffiedrinken in het 'bijgebouw'.

Triest, maar waar. Enig lichtpuntje is dat dat nooit je echte vrienden waren, maar slechts kennissen met dezelfde hobby. Nu je hun hobby niet meer deelt, is de 'vriendschap' over. Of wellicht ervaart men het als een bedreiging, zeker als je aangeeft er helemaal mee te stoppen.

[Erik]

ik heb een vriendin verloren die niet meer vanuit hetzelfde denkt als vanuit de bijbel

Hier valt me de bek van open!
Een vriendschap op bepaalde voorwaarden is GEEN echte vriendschap!

[dikkemick]

Wist niet dat het in de "gewone" christelijke wereld er zo aan toe kon gaan. Bij Jehova's getuigen is het bekend. Dan wordt je uitgesloten door alles en iedereen. Maar ik dacht dat dat in het chr. wereldje wel los zou lopen. Misschien afhankelijk van de stroming? De zwaarte? De zwarte kousen zullen je misschien eerder laten vallen dan de katholiek? Die drinkt op zaterdag nog steeds een biertje met je...
Dat je een bepaalde gemeenschappelijke klik gaat missen mag duidelijk zijn.

[Peter van Velzen]

Ik ben blij dat ik in mijn familie - noch in hun kennissenkring, een dergelijke houding heb aangetroffen, En ik mag zelfs een Jehova-getuige mijn vriend noemen.

[writer]

Ik ben bang dat je de verkeerde vrienden hebt gehad en dat alleen hetzelfde geloof jullie bij elkaar heeft gebracht en gehouden, ik kan me in elk geval niet herinneren zoiets ook meegemaakt te hebben.

[MeFlower88]

Wat heftig zeg. Kan me heel goed voorstellen hoe kwaad je daar over kan worden, en ook teleurgesteld.
Ik krijg wel de indruk dat het in mijn omgeving anders gaat. Ik herken dat 'laten vallen' door gelovigen niet, gelukkig.
Zat jij bij een hele 'strenge' kerk?

[Arjen2015]

Wat heftig zeg. Kan me heel goed voorstellen hoe kwaad je daar over kan worden, en ook teleurgesteld.
Ik krijg wel de indruk dat het in mijn omgeving anders gaat. Ik herken dat 'laten vallen' door gelovigen niet, gelukkig.
Zat jij bij een hele 'strenge' kerk?

Hi meflower

Al sinds 2005 niet meer aangesloten bij een evangelische gemeente..daarna nog wel veel contacten in de evangelische charismatische beweging. Wat me vooral irriteert is de hypocrisie...net als een vegetariër die vlees eet waar je bij staat....een christen zegt voor liefde te staan...maar laten je vallen als je niet meer gelooft wat zij geloven...fouten maken is menselijk maar willens en wetens met zulk gedrag doorleven..tis triest....maar goed ik probeer te leren dat ieder op zijn eigen weg zit..en niet ook te gaan oordelen....als ik alleen om me heen kijk zie ik zoveel mensen om me heen die met zichzelf bezig zijn....dan hoop ik maar dat ik, om mij met meryl streep's rol in defending your life....te vergelijken, ik na dit leven door mag naar de volgende level....

[Samante]

Kennelijk was er geen onvoorwaardelijke vriendschap en zijn ze nooit meer geweest dan kennissen.
Jammer dat het zo gelopen is, maar het is niet anders.

Het leven is als een bus. Er stappen mensen bij je in, die blijven de hele reis bij je, en anderen stappen onderweg uit.
Blijf rijden met die bus, er stappen de volgende halte best wel weer mensen in. En die zijn misschien waardevoller dan al die anderen die nu zijn uitgestapt. En soms ook stappen mensen die eerder uitstapten later weer in.

[writer]

...een christen zegt voor liefde te staan...maar laten je vallen als je niet meer gelooft wat zij geloven......

Zoals ik al zei, ik heb die ervaringen niet, maar de gelovigen die ik kende lagen mij toevallig minder goed, ongelovigen vond ik doorgaans opener.
Een tip, selecteer je nieuwe vrienden nu niet uit alleen ongelovigen maar kijk iets verder dan geloof en ongeloof, er zijn betere criteria om een vriendschap aan te gaan én te behouden.

[Case closed]

Je citeert uit één van je brieven: "Vriendschap kun je op vele manieren hebben, wij ( jij en ik ) hadden eerst dezelfde geloof op dezelfde basis, jij bent daarin veranderd, ik heb ook verdriet gehad dat ik niet meer met jou kan praten op dezelfde manier als vroeger, zo zie ik het, ik heb een vriendin verloren die niet meer vanuit hetzelfde denkt als vanuit de bijbel."

Het is een voor mijzelf herkenbare houding van je omgeving. In het kader van even afreageren (ook al ben je 8 maanden later vast wel wat afgekoeld :P) wat is het toch ellendig dat er zo'n zwaar verwijt wordt gemaakt naar je. Jij bent daarin veranderd...

Het gaat volledig voorbij aan het heftige proces waarin je zit.
Wat ook steekt kan ik me zo voorstellen is het gebrek aan respect voor de moedige keuze die je maakt. Ik heb dit zelf als zeer vernederend ervaren.

Omdat we sociale wezens zijn zijn vrienden, familieleden belangrijk. Mensen om wie je geeft hebben macht in je leven. van je geloof vallen heeft niet zelden machtsmisbruik tot gevolg.

Mogelijk zit er ook angst van "besmetting" bij, waarbij (zoals in mijn eigen geval) de opvatting kan zijn van je naasten (vriend familie etc.) dat jij jouw partner van het geloof hebt af gehouden/geholpen of vice versa.

Waar je eigenlijk achter komt in deze brief (en ik heb zelf een aantal gesprekken gehad van gelijke strekking) is dat de basis van een relatie/vriendschap voor jou oprechte vriendschap met de ander als persoon is, maar dat je aan de andere kant blijkbaar niet meer dan een gelijkgestemde was. Je kunt je dan zo verraden voelen.

Zo heb ik eens een keer de opmerking voor mijn kiezen gehad: We hebben besloten het contact niet met jullie te verbreken... Blijkbaar was dat een optie, maar in hun (Christelijke) goedheid hebben zij besloten zich te verlagen tot jouw armzalige gezelschap.

Het zijn dingen die altijd een rol zullen blijven spelen, maar nu ik een aantal jaren verder ben, sta ik nog achter volledig achter mijn keuzes. Uiteindelijk is dat voor mij erg belangrijk, blijf trouw aan je zelf. Dan heb je nooit spijt, maar verwacht niet dat het de weg van de minste weerstand is.

En hoe mensen ook naar je kunnen uithalen, je kunnen vernederen, onder je huid kunnen kruipen... je bent vanaf nu de wijste en de onafhankelijkste denker. Daarbij zie ik het als verantwoordelijkheid om anderen in alle gevallen met respect en uit een goede wil (vanuit de categorische imperatief van Kant zo je wilt) te benaderen. Daar word je een groter mens van, groter dan religie toelaat....

[wilfred degens]

Vriendschappen zijn altijd gebaseerd op de illusie hoe je denkt en wilt dat die nieuwe vriend(in) is zoals je hem/haar zo aardig, leuk of lief vond. Zoiets als een appel op de grond onder de appelboom, die er lekker en goed uitziet. Je pakt hem op en bij nadere beschouwing blijkt die ook een rotte kant te hebben. Nu dan maar weggooien als helemaal ongeschikt voor positieve consumptie? Of juist het goede fixeren en het rotte aan die appel onaangeroerd laten voor wat het is? Want ....... hoe ongeschonden door ons eigen leven zijn wij dan wel bij nadere beschouwing door onze vrienden? Ook dan maar laten weggooien door anderen en iedereen?

Idealiseer niemand, alleen jezelf in je streven.