Essay

[Demosthenes]

Ik heb een tien gehaald op een essay, met de mededeling dat het een briljant stuk was en dat hij het niet hoger kon becijferen, anders had meneer de docent me een 11 gegeven.
Ik wil eigenlijk mezelf een schouderklopje geven, maar omdat ik dat iets te arrogant vind ga ik maar openbaar opscheppen zodat ik van anderen een schouderklopje kan krijgen

[Fish]

Ik heb een tien gehaald op een essay, met de mededeling dat het een briljant stuk was en dat hij het niet hoger kon becijferen, anders had meneer de docent me een 11 gegeven.
Ik wil eigenlijk mezelf een schouderklopje geven, maar omdat ik dat iets te arrogant vind ga ik maar openbaar opscheppen zodat ik van anderen een schouderklopje kan krijgen

Eerst lezen.

[Demosthenes]

Oke, veel plezier :P

Europese crisis of… democratische crisis?

Al geruime tijd kampt Europa, dat wil zeggen, de Europese landen die de euro hebben, met een enorme crisis. Lang was het voor de bevolking onduidelijk hoe groot deze crisis eigenlijk was, maar nu komt de aap uit de mouw. De crisis is groot, de gevolgen enorm. Griekenland moet bezuinigen maar de bevolking kan niet meer, Italië, Spanje en Portugal staan aan de afgrond, en ook de grotere draagkrachten als Frankrijk en Duitsland kunnen wellicht niet aan de doodsgreep ontsnappen. Maar naast een economische crisis zien we nog een ander aspect in onze samenleving dat gevaar loopt: de democratie.

Crisis: een stukje geschiedenis
Het begint allemaal bij de stagnerende huizenmarkt in de Verenigde Staten. Door het probleem met die markt worden de hypotheken in het laagste segment, ook wel bekend als ‘rommelhypotheken’, verpakt en gebundeld als obligaties steeds minder waard, de huizenprijzen dalen. Veel banken hebben hierin geïnvesteerd en komen dus in de problemen. Maar omdat het onbekend is wie precies problemen heeft stoppen banken prompt met elkaar geld uitlenen waardoor verschillende banken failliet gaan, worden overgenomen of genationaliseerd. De economie is tegenwoordig echter niet meer lokaal maar internationaal, waardoor Europa niet buiten schot blijft. In zowel Groot-Brittannië, Ierland en Canada maar ook in Nederland dalen de huizenprijzen. Dit gebeurt medio 2008. Het probleem escaleert en verscheidene banken komen in de problemen, we herinneren ons allemaal bijvoorbeeld het probleem Fortis nog. Buitenlandse equivalenten zijn Lehman Brothers in Amerika, the Royal Bank of Schotland in Groot-Brittannië en de Duitse hypotheekbank Hypo Real Estate. Er zijn extreme dalingen op de aandelenmarkt te zien en menig econoom met gevoel voor humor speculeert dat de AEX binnenkort op nul zal staan. Dat gebeurt niet, maar hij stijgt ook niet meer. Rond deze tijd zien we nog enkele andere financiële ontwikkelingen: in de eurozone zakt het bbp, het bruto binnenlands product, extreem, om even later weer op te veren. Daarnaast vliegen de overheidsschulden binnen Europa ineens op. Om een recessie te voorkomen worden bij centrale banken de rentes verlaagd, maar toch stevenen steeds meer landen op een echte recessie af. Een aantal landen kondigen stimuleringsprogramma’s aan waarbij ze geld gaan pompen in de economie, maar het mag niet baten. Rond december komen niet alleen Amerika en Europa in de problemen, ook Japan begint het nu moeilijk te krijgen. In 2009 komt er in Australië ook een daling opgang, evenals Zuidoost-Azië. Hier zien we het weer, dankzij de internationale markten en liquide middelen blijft niemand ongeschonden, een crisis in het ene land betekend problemen voor de gehele wereld. Maar we beperken ons nu tot Europa.
Mei 2009, Duitsland en Nederland blijken de grootste krimp sinds tientallen jaren te vertonen: Nederland verliest ruim 4,5% op jaarbasis, Duitsland zelfs 6,9%. Geheel Europa zit op een krimp van 4,6%. Het mag dus duidelijk zijn dat de financiële situatie van Europese overheden niet geheel op orde is. Het gevolg hiervan is dat belastingopbrengsten dalen terwijl overheidsuitgaven stijgen, de banenmarkt krimp, mensen raken werkloos en er moet meer geld uitgegeven worden aan werkloosheidsuitkeringen. Dat in combinatie met de reddingsacties naar banken toe zorgt dat de schulden al maar hoger worden. Medio 2010 zijn de schulden voor de Europese Unie 80%, voor de Eurozone specifiek is dat zelfs 85,1% . De drie landen met de hoogste schuld zijn België, 96,8%, Italië, 119% en de ultieme topper Griekenland, met een schuld van wel 142,8%.

Inspraak en democratie
De vraag is nu, in hoeverre heeft dit invloed op de democratie? We hebben de afgelopen jaren al meerdere signalen op kunnen pikken dat een democratie eigenlijk niet gewild is door de overheid. Zo werd in 2005 een referendum gehouden waar mensen voor of tegen een Europese Grondwet konden stemmen. De bevolking stemde vrij massaal tegen. Niet veel later werd de naam veranderd in het Verdrag van Lissabon en werd het gehele programma alsnog doorgevoerd, dit keer zonder referendum. En nu wordt dat toch al weggestemde verdrag ook nog eens niet nageleefd. De Europese Centrale Bank wordt zelf partij in de crisis door staatsobligaties van crisislanden op te kopen en lijkt zo stapje voor stapje de weg naar een fiscale unie te plaveien. Wanneer er dan een luide stem komt van het volk dat ze dit niet langer willen, dan blijkt de regering uitzonderlijk doof te zijn, en ook blind. En dat leidt dan tot de vraag wat voor invloed deze crisis op democratie heeft.

Het verval van een democratie
Wat we eigenlijk zien gebeuren is iets wat door de gehele geschiedenis, en dit beperkt zich niet enkel tot Europa, is een cyclus van vernieuwing en verval. De vernieuwing wordt steevast geleid door rebellerende burgers, de aftakeling wordt veroorzaakt door de machthebbers.
Wanneer er in een land iets niet goed gaat, iets wat de regering verkeerd doet, dan komt het volk in opstand. Dit om duidelijk te maken dat ze het niet eens zijn met de gang van zaken. Wanneer een regering dit dan ziet als bedreiging passen zij hun manieren aan en is het volk weer tevreden. Na een tijdje wordt de overheid weer laks, gaat het weer mis en krijg je weer dezelfde problemen, om de hele cyclus opnieuw te beginnen. Neem als voorbeeld maar de tijd voor de Franse revolutie. Hierbij een citaat van Taylor:

Franse boeren en stedelingen hadden hun eigen manier om hun behoeften kenbaar te maken als het leven ondragelijk werd: de boerenopstand of de stadsrevolte. Wanneer in de stad de prijs voor bijvoorbeeld ruwe tarwe snel steeg en de plaatselijke kooplieden ervan werden verdacht graanvoorraden op te slaan om fortuin te maken, kon er oproer uitbreken gericht tegen de stedelijke autoriteiten en/of de kooplieden die in overtreding waren.

U kunt in feite de Franse boeren in dit verhaal vergelijken met een huidige vorm van lijdelijk verzet, namelijk de beweging Occupy. Er is echter een significant verschil: destijds werd er, zij het uiteindelijk, wel geluisterd naar de onvrede van de burger. In onze tijd gaat dat zo te zien niet meer op. Occupy schreeuwt zich de longen uit het lijf, maar een reactie blijft uit. Het is als praten tegen een dove. En wanneer er dan eindelijk een regering is die een beroep doet op het volk, al is het maar de regering van het land dat er de grootste puinhoop van heeft gemaakt, dan begint de rest van Europa keihard te pushen het referendum af te gelasten, omdat de terechte angst bestaat dat het volk niet zal stemmen zoals de regering, in dit geval de Europese regering, wil dat het stemt. Al was het volgens premier Papandreou nooit een doel op zich om een referendum te houden, het ging om het signaal dat er af gegeven werd voor de rest van Europa. Vooral geen eigen initiatief nemen.
Een land als Griekenland is misschien economisch gezien een puinhoop, maar de bevolking is uitbezuinigd. Ze kunnen niet meer geven omdat ze niks meer hebben. Maar wie kan er nog steeds geld uitgeven? Juist, de regeringen. En het zelfverkozen maar machtige duo Merkozy pusht andere landen om mee te werken met ridicule bezuinigingen en asociaal hoge reddingsplannen, waarin de burger wel moet betalen maar niet mee mag praten, om vervolgens voor een G20 een hotelletje te boeken voor, oh, hooguit 37000 euro per persoon. Waar praten we over? We praten over de burger die betaald aan een onzichtbare Europese regering die koste wat kost een Euro crisis wil wegwerken al roept de hele wereld dat het een hopeloze zaak is.
Waar het begrip democratie lijkt te vervagen kunnen we nu het langzaam opdoemende silhouet zien van het product dat gaat onder de naam ‘technocratie’, en dat wel eens heel populair zou kunnen worden in onze hedendaagse versie van een moderne samenleving. Technocratie is een vorm van heerschappij waarbij zowel de economie als de politiek geleid wordt door technische principes in plaats van ideologie. Het hele systeem is dan in handen van zogenaamde ‘deskundigen’, en op hun advies maakt de regering dan een keuze. Het probleem hiervan is dat wanneer deze deskundigen teveel macht krijgen dit ten koste gaat niet alleen van de democratie, maar zelfs van politici. De Griekse krant Eleftherotypia praat hier al over in het artikel ‘eerst zien, dan geloven’.

Zowel in Athene als in Rome zijn de gekozen leiders verdreven door de crisis en vervangen door technocraten. Hun voornaamste taak is de door Brussel en de markten geëiste bezuinigingsplannen door te voeren waar hun voorgangers hebben gefaald.

Op het hoogtepunt van de economische crisis is het na een lange reeks verkeerde keuzes van de leiders, en vooral van de vertrekkende premiers, nu de beurt aan niet-politici. Hier in Griekenland is dat Lucas Papademos, voormalig gouverneur van de Griekse Centrale Bank. In Italië, dat in deze soevereine schuldencrisis vermoedelijk de volgende zwakke schakel van de eurozone zal blijken te zijn, is het niet anders: de regering is opgestapt en een voormalig lid van de Europese Commissie, met goede contacten in de Europese bankwereld, zal waarschijnlijk de nieuwe regering gaan leiden.

Deze economische crisis waar de burgers het hards aan onderdoor gaan, vooral zij die financieel, geestelijk of lichamelijk toch al minder bevoordeeld zijn, heeft dus niet alleen betrekking op onze portemonnee maar zeer zeker ook op onze politieke functie, dat wil zeggen, onze inspraak, binnen de samenleving. En eigenlijk was dat ook al te verwachten toen de pro-euro landen al die jaren geleden ‘ja’ zeiden tegen een Europese muntunie. Van het een komt het ander en zodra je impliciet of expliciet de macht uit handen geeft aan in dit geval Brussel, dan heb je eigenlijk al niet echt meer een democratie. Want a) de Nederlandse bevolking wilde nooit een Europees systeem, er is immers een reden dat we Nederlanders zijn, niet algemene Europeanen, en b) wat heeft het volk nog in te brengen als de regering van ons land al nauwelijks meer wat in te brengen heeft in het machtsbolwerk dat Brussel heet? Dit wordt een soort extreem paternalisme waarin van de burger geëist wordt dat die zijn mond houdt en gehoorzaamd, zoals een kind zijn ouders. Waar de volgende evolutionaire stap in onze samenleving een wederzijds verlangen naar het handelen in naam van het algemeen belang zou moeten zijn, gaan we in plaats daarvan helemaal terug naar de tijd voor het stemrecht, als een schijndemocratie waar we alleen onze stem mogen gebruiken zodat de schijn opgehouden kan worden dat we werkelijk nog in een democratie leven. Politiek zal niet langer van het volk zijn, ambtenaren niet langer in onze dienst, maar van de bovenste laag zoals dat eigenlijk altijd is geweest. Misschien had Plato toch gelijk toen hij zei: ‘Stel dat iemand pijn in zijn buik heeft, laat diegene dan zijn buren stemmen over de geneeswijze? Nee, hij gaat naar een deskundige: de arts. Bij staatsaangelegenheden gaat het niet om één mens met buikpijn, maar om leven en dood van miljoenen. Moeten we dan alle leden van de gemeenschap laten stemmen over politieke recepten?’

Ter afsluiting
Kort samengevat is deze Europese crisis niet enkel gebaseerd op economie maar ondertussen ook op het gevoel van machteloosheid vanuit de bevolking. Er wordt niet langer geluisterd omdat de regering er heilig van overtuigd is dat de burger niet weet wat goed voor hem is. De regering beslist, omdat de angst bestaat dat een mens die werkelijk met beide benen midden in de situatie staat zijn mening zal verkondigen; de regering weet best dat er veel tegenspraak is. Het is niets nieuws, in feite zien we dit verschijnsel overal. Kijk bijvoorbeeld naar iets simpels als de viertonde, erg populair in Stadskanaal. Een of ander genie die de afgelopen tien jaar al niet meer buiten is geweest vind dat dit werkt, en dus plaatsen we het. Zo gaat het landelijk ook. De regering beslist wel, terwijl u als burger, degene die juist met de praktijk wordt geconfronteerd, volledig buitengesloten wordt. Economie is nu niet meer dan een dekmantel om te verbergen dat het probleem eigenlijk heel ergens anders ligt. In dat geval, nog een tip aan de regering:

We kunnen de neiging hebben ons eigen belang te dienen ten koste van anderen, en voorts kunnen we er ook toe gebracht worden – uit vrees voor God, op grond van een onpersoonlijke goedheid of door wat dan ook – te handelen ten dienste van het algemeen welzijn. (…) Met andere woorden, in de volmaakte deugdzame mens verschilt zelfliefde niet meer van liefde voor anderen.

Misschien is dat belangrijk om eens over na te denken.

--
De voetnoten zijn als volgt:
1. Taylor, C.(2005) ‘Moderniteit in meervoud’, blz. 13.1
2. Eleftherotypia(2011) Eerst zien, dan geloven.
http://www.presseurop.eu/nl/content/art ... an-geloven" onclick="window.open(this.href);return false;
3. Taylor, C.(2005) ‘Moderniteit in meervoud’, blz. 122-123.

[PietV.]

Ik heb een tien gehaald op een essay, met de mededeling dat het een briljant stuk was en dat hij het niet hoger kon becijferen, anders had meneer de docent me een 11 gegeven.
Ik wil eigenlijk mezelf een schouderklopje geven, maar omdat ik dat iets te arrogant vind ga ik maar openbaar opscheppen zodat ik van anderen een schouderklopje kan krijgen

Doe je het rustig aan op dit forum . De messen worden al geslepen. Wie hoge verwachtingen wekt, zal ze waar moeten maken. Morgen (avond) ga ik het op mijn gemak lezen. De titel komt me in ieder geval heel bekend voor. Ergens gelezen in de Volkskrant?

[Demosthenes]

Ik heb een tien gehaald op een essay, met de mededeling dat het een briljant stuk was en dat hij het niet hoger kon becijferen, anders had meneer de docent me een 11 gegeven.
Ik wil eigenlijk mezelf een schouderklopje geven, maar omdat ik dat iets te arrogant vind ga ik maar openbaar opscheppen zodat ik van anderen een schouderklopje kan krijgen

Doe je het rustig aan op dit forum . De messen worden al geslepen. Wie hoge verwachtingen wekt, zal ze waar moeten maken. Morgen (avond) ga ik het op mijn gemak lezen. De titel komt me in ieder geval heel bekend voor. Ergens gelezen in de Volkskrant?

Oei, hoge verwachtingen. Ik weet dat ik altijd hoog grijp en ik daarvoor meestal hard afgestraft word. Ach ja, het blijkt dus maar weer dat de gemiddelde ezel slimmer is dan ik.
Maar de volkskrant? Dat mag ik toch hopen van niet! Ik heb het niet gepubliceerd in ieder geval en ook niet gekopieerd, dus als je daar de titel meent te hebben gelezen heb je het of fout, of iemand heeft plagiaat gepleegd (haha, meneer de docent misschien?) Jammer alleen dat het dan plagiaat in de volkskrant zou zijn.. laat dat nou net een van mijn minst favoriete nieuwsbronnen te zijn.

[siger]

Beste Demosthenes,

Je essay is uitmuntend. Scherpe analyse, vanuit gezonde bezorgdheid, helder op woorden gezet.
Bedankt! (dat is het hoogste wat je hier kan krijgen. Meer dan een tien feitelijk.)

Terzijde, waarom Charles Taylor?

[heeck]

Demosthenes,

Met plezier je schets van de "stand van zaken" gelezen.
Heb je nu de indruk dat er een ontsnappen mogelijk is aan deze herhaalde golfbeweging, of zit in je aanhaling:

Misschien had Plato toch gelijk toen hij zei: ‘Stel dat iemand pijn in zijn buik heeft, laat diegene dan zijn buren stemmen over de geneeswijze? Nee, hij gaat naar een deskundige: de arts. Bij staatsaangelegenheden gaat het niet om één mens met buikpijn, maar om leven en dood van miljoenen. Moeten we dan alle leden van de gemeenschap laten stemmen over politieke recepten?’

al de verzuchting besloten dat de deskundigen heden in dienst zijn van de overheden die het verkeerd doen?

Roeland

[Demosthenes]

Beste Demosthenes,

Je essay is uitmuntend. Scherpe analyse, vanuit gezonde bezorgdheid, helder op woorden gezet.
Bedankt! (dat is het hoogste wat je hier kan krijgen. Meer dan een tien feitelijk.)

Terzijde, waarom Charles Taylor?

Dank je! Ik hoop er ook iets meer mee te kunnen doen dan het verstoppen op mijn harddisk.
Voor het vak waar ik deze essay voor heb geschreven gebruiken we het boek 'moderniteit in meervoud' van Taylor, en je moet daar ook steeds iets uit gebruiken, voor elke essay die je schrijft, vandaar. Ben er ook wel blij mee. Ik vond het eerst een vreselijk boek en een vreselijke man, maar het blijkt nu echt een wereld voor me te hebben geopend.

Demosthenes,

Met plezier je schets van de "stand van zaken" gelezen.
Heb je nu de indruk dat er een ontsnappen mogelijk is aan deze herhaalde golfbeweging, of zit in je aanhaling:

Misschien had Plato toch gelijk toen hij zei: ‘Stel dat iemand pijn in zijn buik heeft, laat diegene dan zijn buren stemmen over de geneeswijze? Nee, hij gaat naar een deskundige: de arts. Bij staatsaangelegenheden gaat het niet om één mens met buikpijn, maar om leven en dood van miljoenen. Moeten we dan alle leden van de gemeenschap laten stemmen over politieke recepten?’

al de verzuchting besloten dat de deskundigen heden in dienst zijn van de overheden die het verkeerd doen?

Roeland

Dank je! En ik ben nog aan het analyseren hoe de zaken eventueel verbeterd kunnen worden. Ik vrees echter dat het neerkomt op een mentale evolutie, als het ware. De mens is naar mijn idee dusdanig gericht op het materiële dat het werkelijk belangrijke vaak niet de aandacht krijgt die het nodig heeft. Dat is ook wat deskundigen doen. Deskundigen die in dienst zijn van de overheid, en dus door hen gesubsidieerd worden, praten ook naar wat de overheid wil horen. Enkel ongesubsidieerde, onafhankelijke deskundigen zeggen waar het op staat. Neem het Mexicaanse griep-fiasco maar. Of elke economische blunder die vervolgens goed weggemoffeld wordt zodat iedereen het snel vergeet. In 1996 was er al een onafhankelijke deskundige, Martin Dessing als ik me niet vergis die een hele uiteenzetting in boekvorm geschreven heeft over waarom de euro op enkel de financiële markten wel, maar als burger-munteenheid niet kan werken. Uitstekende informatie, niks mee gedaan. In 2001, het jaar dat de euro werd ingevoerd, was ik slechts 9, en kon ik al beredeneren dat de euro een ramp zou worden. Misschien niet zo gedetailleerd als Martin Dessing het zei, maar wel goed geredeneerd. En laten we nou eerlijk zijn, als een gemiddelde 9 jarige het al kan bedenken, dan kan iedere econoom dat ook. Maar de gesubsidieerde deskundige blijkt ineens een heel ander inzicht te hebben.
Waarom praat ik altijd zo lang?

[a.r.]

Nou, ik krijg het vermoeden dat ik jou heel graag hoor praten!

[Demosthenes]

haha, goed om te horen, ik was al bang dat ik irritant begon te worden, nu al :P

[Blues-Bob]

haha, goed om te horen, ik was al bang dat ik irritant begon te worden, nu al :P

Zolang je halverwege je essays geen reclame gaat plaatsen, zoals de commerciele tv zenders, dan ben ook ik bereid om je stukken te lezen. En heel goed, ik hou ervan als mensen een beetje een lat hoog leggen...

Ik weet niet zo veul van de onderwerpen die je beschreef, maar ik denk dat als je de lat er net af tikt, je al meer dan een verrijking bent voor dit forum. Ga zo door en ik zal je aandragen voor een bonus. Laat ik vooral luidop hopen dat je genoeg tijd overhoudt om hier die tijd te verdoen! Zet em op!

Groet,

Bob

[Demosthenes]

Oeh, een bonus, dat klinkt interessant
Haha, ik verdoe hier nu al zo graag mijn tijd dat ik volgens mij al een kwart minder besteed aan zaken als school en vrijwilligerswerk xD Dat wordt nog wat!

Snelcursus Quoten
Jim

[Bonjour]

Leuk stuk. Voor welke opleiding is dit?
Ik hebwel nog een enkele opmerking:

Het begint allemaal bij de stagnerende huizenmarkt in de Verenigde Staten.

Hier ben ik het niet mee eens. Het begint bij de invoering van de Euro. Toen hadden de ministers het idee dat in landen waar het goed zou gaan de inflatie hoger zou liggen dan de andere landen. Waar ze geen rekening mee hielden is met het calvinistische karakter van enkele landen, de allergie voor inflatie van Duitsland en de mentaliteit van sommige bewindsvoorders in Zuid-Europa. De imploderende huizenmarkt dient dan vervolgens als katalysator om de problemen aan het daglicht te krijgen. Hiermee wordt dus de verantwoordelijkheid voor de crisis nog meer bij de politici neergelegd.

Occupy schreeuwt zich de longen uit het lijf, maar een reactie blijft uit.

Ook met deze opmerking is het wellicht even oppassen. De Occupy beweging is nog zeer jong. Het zou zo kunnen dat bij de volgende verkeizingen toch bepaalde standpunten van occupy weer boven komen. Dat is dus het risico van anlyses van een dergelijke recente geschiedenis. Het is nog niet geheel geschiedenis.

[Demosthenes]

Leuk stuk. Voor welke opleiding is dit?
Ik hebwel nog een enkele opmerking:

Het begint allemaal bij de stagnerende huizenmarkt in de Verenigde Staten.

Hier ben ik het niet mee eens. Het begint bij de invoering van de Euro. Toen hadden de ministers het idee dat in landen waar het goed zou gaan de inflatie hoger zou liggen dan de andere landen. Waar ze geen rekening mee hielden is met het calvinistische karakter van enkele landen, de allergie voor inflatie van Duitsland en de mentaliteit van sommige bewindsvoorders in Zuid-Europa. De imploderende huizenmarkt dient dan vervolgens als katalysator om de problemen aan het daglicht te krijgen. Hiermee wordt dus de verantwoordelijkheid voor de crisis nog meer bij de politici neergelegd.

Hier ben ik het op zich mee eens. De reden alleen dat ik dit als begin gebruik in mijn stuk, is omdat het originele onderwerp waarover geschreven moest worden de euro crisis was. Omdat ik, tot mijn schaamte, lange tijd een van de 'slapende' jongeren was, moest ik me helemaal vanaf het begin af aan in lezen. Mijn informatiebron begon met de stagnerende huizenmarkten, dus heb ik dat ook als startsein gebruikt. Vanaf daar ben ik verder gaan bouwen, en toen pas bedacht ik dat ik dolgraag wilde schrijven over het politieke plaatje, niet over het economische plaatje.

Occupy schreeuwt zich de longen uit het lijf, maar een reactie blijft uit.

Ook met deze opmerking is het wellicht even oppassen. De Occupy beweging is nog zeer jong. Het zou zo kunnen dat bij de volgende verkeizingen toch bepaalde standpunten van occupy weer boven komen. Dat is dus het risico van anlyses van een dergelijke recente geschiedenis. Het is nog niet geheel geschiedenis.

Waar. Maar ik moet daarop aanmerken dat ik tot nu toe bar weinig van de regering heb gehoord. Het enige wat eruit komt is, haal ze weg van het malieveld (om maar iets te noemen). Terwijl de correcte reactie een optelsom zou zijn. We beginnen met de PVV, wat je er nou van vindt of niet, het is een protestpartij. Een protestpartij wiens roep resulteert in het opkomen van gelijkgezinde partijen door heel Europa. Of de politiek nou meteen denkt te weten dat dit uit angst of wat ook voortkomt is te kort door de bocht, de juiste vraag zou zijn, 'wat doen wij fout dat zij het nodig achten een nieuwe partij te starten' en daarna 'en waarom zet deze trend zich in heel de wereld voort'. Tel daar de roep van Occupy bij op en je krijgt een hele interessante vraag: 'wat kunnen we beter doen?'. Het probleem is alleen dat Occupy geen eenheid is, nog steeds niet, en dat ze dat met hun huidige mentaliteit ook nooit zullen worden, wat resulteert in het verval dat al geruime tijd zichtbaar is binnen de beweging.

[Peter van Velzen]

Interessant!

Alle problemen die je behandelt, hebben - naar mijn gevoel - enigzins te maken met ficties.

De economische groei was een fictie die te ver was afgedreven van de werkelijkheid, En helaas: Men kwam er op pijnlijke wijze achter.

Dat de Eurolanden een extra probleem hebben komt door een extra fictie: Een gezamelijk muntstelsel dat er geen blijkt te zijn.

Ook het democratisch probleem is in zekere een fictie. In een democratie moet de burger niet zelf beslissen; Hij moet slechts kunnen beslissen welke deskundige hij zijn vertrouwen geeft (of niet); Het was trouwens - volgens Plato - Socrates en niet Plato die had bedacht dat je sommige zaken aan een deskundige moets overlaten. Plato was wel zo arrogant om te denken dat de filosoof (lees Plato) de meest deskundige was, waar Socrates nog eerlijk toegaf dat geenzins te zijn.

De anti-Europese houding is misschien ook deels een fictie probleem. De staten zijn bang hun invloed te verliezen en willen daarom geen macht geven aan multinationale instanties. Op die manier ontrekt de globale economie zich echter aan elke controle, en verliest - in zekere zin - iedereen de macht.

Gewoon meer macht aan het Europees parlement, zou de invloed van de burgers wellicht juist groter maken. Want zolang elke staat een veto behoudt valt er niets democratisch te besturen, en is iedereen afhankelijk van de tyrannie van ieder van de staatshoofden. "Eigen volk eerst" klinkt leuk, maar in een wereld waarin je van andere volkeren afhankelijk bent, betekent dat - aangezien het "eigen" volk altijd een minderheid is - dat iedereen de meerderheid achterstelt. (en die meerderheid stelt jou dus ook achter!)

Als in een sceance iedereen de tafel krampachtig vasthoud, gaat de tafel haar eigen leven lijden.