Broers, schoonzus en ik

[elle]

Vanavond ben ik op verjaardagsvisite geweest en ik raakte in gesprek met een broer van mij over zijn geloof wat ooit ook het mijne was. Hij beweerde dat bij mensen die niet gelovig zijn het probleem van niet willen geloven is. En dat ik ten diepste niet wil. Maar dat is niet zo. Hoe graag heb ik willen geloven. Maar ik kan alleen iets geloven als het wáár is. Tevens kwam de genocide ter sprake van de volkeren in het land Kanaan in opdracht van God. Ik vroeg me af of je kleine kinderen kunt doden die onschuldig zijn. Hoe kan een liefdevol en rechtvaardig God daar opdracht toe geven? Mijn schoonzus vroeg hoe ik het durfde om zoiets te vragen! Volgens haar zou het beter zijn als ik me bezig hield met de vraag hoe een zondaar tot Christus komt.
Nu ik daarover nadenk wil ik dat eigenlijk wel graag weten. Dus als ik mijn schoonzus weer een keer tref zal ik haar die vraag stellen. Ik hoop op een rechtstreeks antwoord maar ik vrees dat ze dat niet voorhanden heeft.
Al met al zijn mn broers en schoonzussen ontsteld. Hun jongste zus die een aantal jaar geleden zo serieus bezig was met de bijbel, hoe is het toch mogelijk dat ze zó veranderd is..

Ik voel weer de stress die mijn leven zo lang heeft beheerst toen ik nog gelovig was. Ik kan er niet van slapen dus ik schrijf het even van me af op Ft .

[Storm]

@Elle,

Lastig, zeker wanneer je reformatorische familie of vrienden hebt komt er toch al gauw: "je gaat op de stoel van God zitten, wie zijn wij om kritiek op God te hebben" enz enz
Het is voor hen nieuw, misschien hebben ze het proces van jouw geloofsverlies niet bemerkt. Voor jou begint het misschien al te wennen. Het is misschien voor hen een ver van mijn bed show om kritisch naar de geloofsleer te kijken, kritisch naar God.
Geloven heeft meestal niets met willen te maken zo ervaar ik dat ook, wanneer je denkt dat het niet waar is is het onmogelijk te geloven. Wie hou je dan voor de gek?
Ik hoop dat het jullie relatie niet vertroebelt, je bent dezelfde voor hen en zij voor jou.

Ik wens je veel sterkte! En denk aan die stress die geloven je gaf.

[sytze]

mijn eerste gedachte was: probeer een gesprek te vermijden dat over religie gaat met deze familie leden. Dit omdat het misschien toch onbegonnen werk is om elkaar te overtuigen van je gelijk. Dit omdat gelovigen gewoon niet houden van rationeel denken. ze willen hun geloof niet rationeel bestuderen. Dit omdat het een gevoelskwestie is. hoe onwaarschijnlijk ook. En jou kant is dan natuurlijk dat je alles wel graag rationeel bestudeerd. Ik denk dat het onmogelijk is om ergens op uit te komen in zo'n gesprek. + het is familie, en je wilt geen ruzie met familie.

Dat het een kwestie van niet willen geloven is is misschien deels waar. maar waarom wil je niet geloven? waarschijnlijk omdat het gewoon hoogst onwaarschijnlijk is dat god bestaat.

echt waar mijn conclusie is: gewoon het niet meer over religie hebben met je familie. ga het hebben over een aankomende vakantie of roddelen. (mij is opgevallen dat mensen houden van roddelen en grote delen van gesprekken hier over gaan, hoe erg het ook is :p) religie is gewoon niet het onderwerp wat je wilt bespreken, je bereikt er niks mee behalve ellende.

groet, Sytze

[a.r.]

He Elle, Knap van je dat je het (hier) van je af schrijft. Ik lees het gevecht dat je voert, je worsteling en je verdriet over wat er vanavond gebeurde, alsmede dat JIJ hebt durven opgroeien door het stellen van je kritische vragen! Ik kan de stress van wát er vanavond gebeurde niet bij je wegnemen, maar ik/we kunnen er wél voor je zijn! Wat je kwijt wilt kun je kwijt...op het forum of per pb ...bij wie jij vertrouwt!
Velen zitten of hebben in hetzelfde schuitje gezeten als jij...wees trots op jezelf! Ik begrijp je gevoel en leef met je mee!

Met respect en liefs, a.r.

[Cluny]

Al generaties is het bij verstandige volwassen Nederlanders de gewoonte om bij verjaardagsfeesten nooit over politiek of religie te discussiëren.
Zeker als het bekend is dat sommige gasten te fanatiek zijn.

[Maria]

Veel heb ik niet toe te voegen aan de vorige schrijvers.
Allemaal hebben ze al verwoord, wat ik je ook zou willen schrijven.
Vooral met Sytze kan ik helemaal meegaan, nog eens verwoord door Cluny.
Dat roddelen is natuurlijk maar bij wijze van spreken.
Hou de communicatie oppervlakkig, zou ik zeggen.

Geen eigen bijdrage verder van mij dan?
Ik hoop, dat je dit ziet als het zoveelste steuntje in de rug.

[Jinny]

Elle, sterkte en succes.
Dit gaat een moeilijke strijd worden, vooral als de emoties erbij komen.

[Maria]

Ik voel weer de stress die mijn leven zo lang heeft beheerst toen ik nog gelovig was. Ik kan er niet van slapen dus ik schrijf het even van me af op Ft .

Wat dit aangaat valt er misschien toch nog wat te schrijven.

Wat voel je bij die stress?
Heeft dat met wel of geen religie te maken of heeft het een meer algemeen karakter?

Mag jij zijn, die je bent?
Mag je je uiten, zoals je bent?
Of heb je veel zelfkritiek en voel je je in feite nog die zondaar.
Ben je daarom misschien gevoelig voor verschillen van meningen met mensen, die dicht bij je staan?
Dit is los van religie nog steeds moeilijk, want het zit nu in je wezen.

Dit alles komt veel voor bij mensen in een streng calvinistisch milieu.
Ik kan ervan meepraten en velen met ons hier, denk ik.
Allemaal moeten we hier mee leren omgaan en velen hebben die leerschool al achter de rug, ook al blijft het soms nog opspelen.
Bij velen speelt het nog door in hun gekwetste afkeer van alles wat met religie heeft te maken.
De herinnering eraan blijft.

[PietV.]

Ik voel weer de stress die mijn leven zo lang heeft beheerst toen ik nog gelovig was. Ik kan er niet van slapen dus ik schrijf het even van me af op Ft .

In alle reacties zit iets. Vermijden en over koetjes en kalfjes praten is gemakkelijk gezegd. Als ik zelf over dit soort zaken wil praten zoek ik mensen op die open staan voor een dialoog. En dan hoef je het nog niet direct eens te zijn. Maar het oogt tamelijk zinvol. Deze groep moet je maar van een afstand bekijken. En als ze beginnen over religie dan neem je gericht het initiatief over. Ja, over geloven gesproken, ken je dat boek van .... Dan verschuif je het accent naar iets totaal anders. Want ze willen praten over jouw situatie en je trachten te overtuigen. Maar als je daar niet voor open staat. Dan jaag je ze op een subtiele manier weg.

[Blues-Bob]

Geen bijdrage, wel een steuntje in de rug.

Groet,

Bob.

Ps. Wat me wel opviel is dat ze over niet "willen geloven" beginnen... de kracht van religieus geloven zit hem juist in de aantrekkelijkheid en suggestie van onaantrekkelijke consequenties als je dit niet doet. De kracht van niet geloven zit hem voor mij in aannemelijkheid. Dat is een stokpaardje van mij.

[Jagang]

Vanavond ben ik op verjaardagsvisite geweest en ik raakte in gesprek met een broer van mij over zijn geloof wat ooit ook het mijne was. Hij beweerde dat bij mensen die niet gelovig zijn het probleem van niet willen geloven is.

Daar zou hij wel eens gelijk in kunnen hebben, al reduceert hij zijn eigen "overtuiging" daarmee natuurlijk ook tot een keuze.

Maar het gegeven dat bijv. ik niet "wil" geloven, diskwalificeert mijn positie (of die van jou) natuurlijk nog niet.
Misschien zou hij zich eens moeten verdiepen in de vraag wáárom sommigen niet willen geloven.
(En daarbij wat verder te kijken dan "Atheïsten willen gewoon losbandig leven." en dat soort onzin.)

En dat ik ten diepste niet wil. Maar dat is niet zo. Hoe graag heb ik willen geloven. Maar ik kan alleen iets geloven als het wáár is.

Je zegt zonder het zelf door te hebben iets heel belangrijks, volgens mij.
Je "hebt willen geloven" (dat is geschreven in de verleden tijd), maar je kan alleen iets geloven als het waar is.

Is het niet beter gezegd dat je niet in zaken wil geloven die onwaar zijn?
En dat dat ook gewoon volkomen terecht is?

Je kan zelf de afweging maken om wel of niet met je familie in discussie te treden, maar als je dat wél doet, is er geen noodzaak voor onderdanigheid.

Sterkte!

[biemer]

Elle, ik denk dat ik je stress wel een beetje begrijp. Het is dat eeuwige schuld en zonde gevoel. De volgende stap is de hel....Iets waar je vroeger ook mee doodgegooid werd (waarschijnlijk).
Dat absurde zonde complex gevoel is de drijvende 'kracht' voor vele orthodoxen. Ik noem het een 'stockholmsyndroom'
Wat Jagang zegt is wel een goeie voor je zwager : "inderdaad, ik wil NIET geloven" Je bent dan oprecht en je zwager is van zijn stuk...

Maar misschien is het het beste om zo min mogelijk te zeggen. Stoicijns kijken en flauw glimlachen maakt je een morele winnaar en verlost je van de onnodige stress.
Sterkte iig bij de volgende verjaardag !

[elle]

Hartverwarmend zijn jullie reacties!
Dank voor jullie tips, steun en begrip.

Ik hoop later vandaag wat dieper in te gaan op een paar van jullie vragen en opmerkingen.

[elle]

mijn conclusie is: gewoon het niet meer over religie hebben met je familie. ga het hebben over een aankomende vakantie of roddelen. (mij is opgevallen dat mensen houden van roddelen en grote delen van gesprekken hier over gaan, hoe erg het ook is :p) religie is gewoon niet het onderwerp wat je wilt bespreken, je bereikt er niks mee behalve ellende.

Ik houd niet zo van oppervlakkige gesprekken. Ik houd ervan om te peilen wat iemands gedachten en gevoelens zijn. Dus dan kom je al snel uit bij religie.
Er moet toch een mogelijkheid zijn om in alle eerlijkheid en oprechtheid van gedachten te wisselen zonder te verzanden in een sfeer van onbegrip en veroordeling?

[PietV.]

Ik houd niet zo van oppervlakkige gesprekken. Ik houd ervan om te peilen wat iemands gedachten en gevoelens zijn. Dus dan kom je al snel uit bij religie.
Er moet toch een mogelijkheid zijn om in alle eerlijkheid en oprechtheid van gedachten te wisselen zonder te verzanden in een sfeer van onbegrip en veroordeling?

Als je praat over het weer dan heb je die mogelijkheid. Bij religie komt er vrij snel een moment dat mensen zich onbehaaglijk gaan voelen. Het maakt wel een verschil als je met een vrijzinnig gelovige zit te babbelen. Die er een sport van maakt om zo vrijzinnig mogelijk te zijn. Of een gergemmer, vergadering der gelovigen adept, hersteld verbander of ieder ander die dicht bij "de schrift" wil blijven. En de wereld bekijkt door een bril van geredden en degenen die nog gered moeten worden.