Al Gore weigert om net zo veel energie te gaan gebruiken als de gemiddelde Amerikaan. Dat was één van de weinige saillante conclusies van de ontmoeting tussen Gore en commissies van het Amerikaanse congres woensdag 21 maart. Voor de rest ging het hier vooral om een demonstratie van de luxe positie waarin de Democraten zich sinds de verkiezingen bevinden en die ze gebruikten om Gore onbelemmerd in de gelegenheid te stellen zijn opvattingen uit te dragen, of beter, zijn evangelie te verkondigen, want galmen kan-ie.
In tegenstelling tot wat eerder in de Klimatosoof werd bericht ging het niet om één bijeenkomst, maar om twee: ’s Ochtends verscheen Gore voor een tweetal commissies van het Huis van Afgevaardigden en ’s middags voor een commissie van de Senaat. Op Gore’s verzoek had hij in beide bijeenkomsten de gelegenheid gekregen om een introducerende toespraak te houden van een half uur, maar in tegenspraak met de regels van de commissies had hij de tekst daarvan niet 48 uur van te voren ingeleverd. Hij had uitstel gekregen tot 24 uur er voor, maar zelfs dat niet gehaald: congresman Barton (Republikein uit Texas) klaagde dat hij de tekst 2 uur van te voren had ontvangen en zich dus niet had kunnen voorbereiden. Het werd weggehoond door de voorzitter. De tekst die Gore had verspreid (zie hier) besloeg overigens slechts 3 kantjes, voor de 35 minuten die hij uiteindelijk nam zou je toch echt 6 a 7 kantjes verwachten. Protesten hiertegen van Republikeinse zijde mochten niet baten, ‘elections have consequences’ maakte de Democratische senator Barbare Boxer duidelijk, met andere woorden: jullie hebben hier nu niets meer te zeggen. Ongetwijfeld krijgen de Republikeinen nu een koekje van eigen deeg, maar een fraai schouwspel wordt het er niet van.
En dus galmde Gore door, over de aarde die koorts heeft en als een babietje in een brandende wieg ligt, over het feit dat in Europa niemand nog vragen over de wetenschappelijke bewijsvoering voor de klimaatverandering stelt (want het debat is over en alle wetenschappers zijn het eens), over de Noordpool die over 35 jaar 's zomers weg zal zijn, en natuurlijk over onze kleinkinderen die in de toekomst vragen zullen stellen en zo.
Gore bepleitte een 90% reductie van CO2 evenals een belasting erop. Het was de grootste uitdaging ooit van de planeet en volgens hem was het meest recente wetenschappelijke nieuws dat Groenland getroffen wordt door een serie van ijsbevingen die door de hele wereld gevoeld worden. Niemand begreep waar hij het over had, maar het klonk echt alsof het einde nakend was. Grappig is dat hij de enige lijkt die zich hier zorgen over maakt, zelfs op de behoorlijk alarmistische site RealClimate is hierover behalve enkele oprispingen van commenters niets te vinden. Ook meldde Gore dat de ontdooiende toendra's veel meer van het broeikasgas methaan produceren dan verwacht. (Hij meldde niet dat de toendra's al eerder ontdooid moeten zijn geweest, of zouden die mammoets voor hun sterven eerst een gat in het ijs gehakt hebben?).
De vragen die de congresleden na afloop stelden waren vooral steunbetuigingen aan Gore, voorzover men de tijd al niet nam om er uitgebreid bij stil te staan dat hun vader nog samen met Gore's vader militaire dienst had vervuld. Alleen de Republikein Barton stelde een aantal kritische vragen, bijvoorbeeld hoe Gore het verklaart dat uit onderzoek van de ijskernen - die Gore zelf altijd aanhaalt als bewijs van de toegenomen hoeveelheid CO2 - is gebleken dat de temperatuursstijging juist voorafgaat aan de toename van CO2 in de atmosfeer maar antwoord erop kreeg hij niet.
Na Gore kwam de Deen Bjorn Lomborg aan het woord. Uw Klimatosoof heeft het niet gezien, en ook geen filmverslag op het net gevonden. Lomborgs tekst is echter wel beschikbaar en hoewel hij hierin het bestaan van opwarming niet ontkent en het zelfs een probleem noemt staat Lomborg ook uitgebreid stil bij een aantal fouten in het evangelie van Gore en concludeert, zoals verwacht, dat de aarde nog veel andere en belangrijker problemen kent. Lomborgs tekst - 23 kantjes - staat hier).
Het enige parlementslid dat het Gore enigszins moeilijk maakte was de Republikein Inhofe tijdens de middagzitting in de Senaat. Inhofe is dan ook een uitgesproken vijand van het broeikasdenken, hij noemt het een ‘hoax’.
Inhofe vroeg of de voormalige vice-president wilde beloven om over een jaar niet meer energie te gebruiken dan de gemiddelde Amerikaan (Nu gebruikt Gore 20x meer electriciteit en ook fors meer gas). Gore kronkelde dat hij immers groene energie gebruikt en dat moest dan maar als antwoord gezien worden. Inhofe interpreteerde het als een weigering van Gore zijn energieverbruik te beperken. De senator stelde nog enkele kritische vragen, maar Gore reageerde op een toon van ‘beste jongen, waarom maak je je zo druk?’ en inviteerde Inhofe om eens samen te ontbijten met een wederzijdse vriend er bij. Senator Hillary Clinton vroeg Gore nog eens vriendelijk naar zijn belastingplannen (Gore is nog steeds een dreigende concurrent bij de aanstaande presidentsverkiezingen en er even extra op wijzen dat hij de belastingen wil verhogen doet de kandidatuur van HC geen kwaad) en ze concludeerde met een brede glimlach dat-ie nog maar eens terug moest komen in de commissie.
De video’s zijn helaas slechts deels nog terug te zien:
Hier de ochtendmonoloog van Gore (zonder Lomborg en vragenrondje)
Hier zijn middagmonoloog (inclusief vragenrondje, senator Inhofe stelt zijn vraag op plm 50 minuten). ‘Kijk onder ‘Recent programs’.
http://www.richel.org/grk/klimatosoof/?p=37#more-37
