Hm, in een spiegelbeeld zie je niet jezelf maar een spiegeling van jezelf en - doorgaans - je kleren. In hoeverre zijn die kleren een deel van jezelf? In hoeverre zijn je dode huidcellen een deel van jezelf? In hoeverre zijn de productem eem deel van jezelf? Het lichaam hoort er in elk geval bij. Je brein in zekere zin nog meer. De individuele moleculen horen er vaak maar tijdelijk bij. Maar zijn de herinneringen aan de woorden van je vader en moeder een deel van jou, of een deel van je vader en een deel van je moeder? Misschien van allebei?MoreTime schreef:Erg verhelderend, dank voor de bijdrages.Peter van Velzen schreef:Het is dus wel iets ingewikkelder dan ik stel. Maar ik vindt het antwoord: "dat doe ik" nog het beste en meest heldere.
Ik heb me wel eens verdiept in het werk van Douglas Harding, die je naar jezelf laat wijzen waardoor je gaat denken dat je je in jezelf bevindt. Zoals een geest in een robot, een ziel in een lichaam. Hij beweert dat je jezelf ook niet ziet in de spiegel maar enkel je lichaam, etc.
Ik kon daar totaal niet mee uit de voeten, zeer verwarrende gedachtes die heel veel mensen op dit moment in de war brengen.
Het toppunt van verwarring is de theorie dat alle leven van een enkele oercel zou afstammen. Als dat waar is, dan leeft die oercel in zekere zin nog steeds, en zijn we allemaal die oercel! We stammen immers allemaal af van dat deel van die oercel dat niet is gestorven. Ook al zijn we gedurende vele generaties telkens opnieuw samengesteld uit twee helften van de cellen waarin hij zich deelde.
