Voor de dood

[GetBigFast]

In mijn jonge jaren was ik altijd meer bezig met de vraag; Waar of wat was ik voor mij leven begon? dan de vraag; Is er leven na de dood? Ik begreep ook altijd slecht waarom ik hier niemand over hoorde praten. Jaren later ben ik bekend geworden met reïncarnatie (hindoeïsme en boeddhisme) en natuurlijke processen ect.
Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Mijn verbazing:
Voor 14 miljard jaar lang bestond ik niet (of 6.000 voor sommige mensen). Hier maak ik mij niet druk over, maar wel over mijn mogelijk leven na de dood. Zo goed als mijn hele leven richt ik hiervoor in. Weet ik wat er gaat gebeuren? Nee, maar ik heb er wel vertrouwen in. Want wat heeft mijn leven voor betekenis als er geen leven is na de dood!

Wat zijn jullie gedachten hierover?

[Samante]

Volgens mij besta je overal en in alle tijd. Je bent volgens mij een spiritueel wezen dat op dit moment het perspectief heeft vanuit het lichaam van GetBigFast.
Ik denk dat je echter al het leven bent, en dat de jou zich uitdrukt in de vorm van GetBigFast.

Als de vorm van GetBigFast verdwijnt middels het stervensproces, vermoed ik dat je perspectief zal worden uitgebreid naar het perspectief van heel het leven. En je zult er dan wederom voor kiezen om jezelf te ervaren binnen het perspectief van welk specifiek leven ook.

[Blues-Bob]

In mijn jonge jaren was ik altijd meer bezig met de vraag; Waar of wat was ik voor mij leven begon? dan de vraag; Is er leven na de dood? Ik begreep ook altijd slecht waarom ik hier niemand over hoorde praten. Jaren later ben ik bekend geworden met reïncarnatie (hindoeïsme en boeddhisme) en natuurlijke processen ect.
Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Mijn verbazing:
Voor 14 miljard jaar lang bestond ik niet (of 6.000 voor sommige mensen). Hier maak ik mij niet druk over, maar wel over mijn mogelijk leven na de dood. Zo goed als mijn hele leven richt ik hiervoor in. Weet ik wat er gaat gebeuren? Nee, maar ik heb er wel vertrouwen in. Want wat heeft mijn leven voor betekenis als er geen leven is na de dood!

Wat zijn jullie gedachten hierover?

De alziende en almachtige baas voorzag dat ik ooit geboren zou worden, en offerde alvast in het voren zijn zoon. Bedankt ouwe!

Neen serieus, ik ben in de gelukkige positie dat ik zelf voor een klein deel kan bepalen hoe mensen zich mij zullen herinneren. Ik vind die gedachte prettig, maar ernaar leven is niet altijd even vanzelfsprekend. Een belangrijk punt dus om je te beseffen.

Het leven voor mij, ach daar hebben mensen zo hun bedoelingen mee gehad, en ik heb veel gehad aan hen die voor mij geleefd hebben. Maar wellicht heb ik er ook meer last van gehad, dan dat ik me besef. Ik kan in ieder geval van het leven voor mij leren, vooral het goed gedocumenteerde leven.

Groet,

Bob

[Arend]

Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Als ik voor mijzelf spreek, als Europese Nederlander, dan denk ik dat dit te maken heeft met onvrede over de maatschappij zoals ik die op dit moment ken. Om mij heen constateer ik allerlei omstandigheden die in tegenstrijd zijn met mijn opvatting over saamhorigheid. Deze oneffenheden wil ik in de context van mijn bestaan gladstrijken, om de mensen in het hiernamaals een aangenamer leven te bieden. Althans; dat is de intentie die ik heb met mijn naaste.

Men kiest niet voor een overtuiging, men leert door te leven welke overtuiging bij hen past.

Wat objectief als het juiste wordt ervaren is aangeleerd.
Een persoon is eerst subject(ondergeworpene) van het object(voorwerp, ding, entiteit), in dit geval de maatschappij waarin ik leef, als tweede is een persoon subject van zijn eigen denken en als derde is een persoon het subject-object an sich. Het subject-object an sich heeft weet van beide vormen van het object (maatschappij + eigen denken) en plaatst die in de context van zijn bestaan.
Een persoon begint als subjectief wezen, groeit op als objectief wezen, wordt vervolgens door zelfreflectie weer een subjectief wezen om uiteindelijk onderdeel te zijn van de maatschappij als objectief wezen.
In deze, door een persoon (of meerdere personen) gecreëerde objectieve maatschappij, groeien andere personen (subjectieve wezens) op om op hun beurt uiteindelijk onderdeel te zijn van de objectiviteit enzovoorts.

Intersubjectiviteit schaart zich tussen het subject en object in.
Gemeenschappelijk gedachtegoed verhoudt zich in eerst instantie tot een subject; die zich op zijn beurt verhoudt tot een object.
Intersubjectiviteit treedt alleen op als het subject (een persoon) rede kan voeren met betrekking tot zijn idee. Omdat, zijn idee verhoudt zich tot een object: zijn denken.
Intersubjectiviteit kan een gevaar vormen voor de objectiviteit als de aanhangers van het gemeenschappelijk gedachtegoed gefixeerd raken op een idee.
Als ik iets veralgemeniseer, hoef ik minder verklarend op te treden: het idee + de idee = een idee.
Een idee moet, naar mijn inzicht, 'een dynamische' zijn als er sprake is van intersubjectiviteit en moet coherent blijven aan het denken van het subject om tot objectiviteit te komen.

Bedoelingen moet je, denk ik, afstemmen op de werkelijkheid van dingen om je idee in de realiteit te doen laten werken.

Dus, als antwoord op jou vraag: ik denk dat het komt door de ideeën die zich door middel van intersubjectiviteit manifesteren in de objectieve wereld.

[doctorwho]

In mijn jonge jaren was ik altijd meer bezig met de vraag; Waar of wat was ik voor mij leven begon? dan de vraag; Is er leven na de dood? Ik begreep ook altijd slecht waarom ik hier niemand over hoorde praten. Jaren later ben ik bekend geworden met reïncarnatie (hindoeïsme en boeddhisme) en natuurlijke processen ect.

Voor je leven was je er niet. De bouwsteentjes wel die zijn lang geleden in sterren gevormd.
Mijn huis was er vroeger ook niet, nu gelukkig wel met de huidige koude. Voor mij heeft mijn huis zin voor een ander niet. Het leven op zich is zonder doel of zin. Je kan het wel voor jezelf op een prettige zinvolle wijze inrichten. Ach voor een materialist is het natuurlijk wat eenvoudiger en daarom ga ik mijn fysieke honger aan de lunch overdragen.

[Blues-Bob]

Dus, als antwoord op jou vraag: ik denk dat het komt door de ideeën die zich door middel van intersubjectiviteit manifesteren in de objectieve wereld.

Ja doe mij er daar maar twee van, on the go

Maar verder weet ik niet genoeg van de oosterse wereld om deze met de rest van de wereld, die ik ook niet echt ken, te vergelijken. Wellicht werkt het zoals je betoogt, maar ik wil je uitdagen daar voorbeelden van te geven uit de diverse culturen.

Groet,

Bob

[Arend]

Dus, als antwoord op jou vraag: ik denk dat het komt door de ideeën die zich door middel van intersubjectiviteit manifesteren in de objectieve wereld.

Ja doe mij er daar maar twee van, on the go

Maar verder weet ik niet genoeg van de oosterse wereld om deze met de rest van de wereld, die ik ook niet echt ken, te vergelijken. Wellicht werkt het zoals je betoogt, maar ik wil je uitdagen daar voorbeelden van te geven uit de diverse culturen.

Groet,

Bob

In de oosterse wereld bijvoorbeeld 'de monnik': http://nl.wikipedia.org/wiki/Monnik#Boeddhisme.
In Nederland bijvoorbeeld 'de socialist van de PvdA': http://nl.wikipedia.org/wiki/Partij_van ... Nederland) & http://nl.wikipedia.org/wiki/Sociaaldemocratie
In Noord-Amerika bijvoorbeeld 'de Amish': http://nl.wikipedia.org/wiki/Amish

[Maria]

Dus, als antwoord op jou vraag: ik denk dat het komt door de ideeën die zich door middel van intersubjectiviteit manifesteren in de objectieve wereld.

Ja doe mij er daar maar twee van, on the go
Bob

Arend heb jij wel gelezen wat jij quote?
Je herhaalt gewoon de foutieve quote van BB en zit dus te reageren op jezelf.
En dat terwijl je niet eens hoeft te quoten, want jouw reactie komt er direct achter.

Ik kan alleen de woorden van BB nog eens herhalen
Ja doe mij er daar maar twee van, on the go

Je begon zo goed.
Ik snapte helemaal wat je schreef.

En toe begon het.
Voor mij en blijkbaar dus ook voor BB.
Waar heb je het in hemelsnaam over?
En hoe past dit in de context?
Onbegrijpelijk proza, Ik heb vanaf nu besloten het ook maar niet meer te proberen.
Maar van mij mag je schrijven wat je wil....
Ik weet nu even niet of ik het nog wil lezen.

[heeck]

Want wat heeft mijn leven voor betekenis als er geen leven is na de dood!
Wat zijn jullie gedachten hierover?

GBF,
Ik heb geen enkele gedacht over jouw gedachtenkronkel.
Gewoon schoonborstelen tot je wat bruikbaars overhoudt.

De betekenis van je leven zit in dit leven.
Wie zijn leven besteedt aan het zin geven aan zijn/haar dood, of nog verder reikende fantasia-oorden, die verknoeit het.

Roeland

[GetBigFast]

Misschien heb ik mijn post niet goed neergezet, aan de reactie te zijn lijkt het daar sterk op.

Wat mij verbaasd is dit:
Voor 14 miljard jaar lang bestond ik niet (of 6.000 voor sommige mensen). Hier maak ik mij niet druk over, maar wel over mijn mogelijk leven na de dood. Zo goed als mijn hele leven richt ik hiervoor in. Weet ik wat er gaat gebeuren? Nee, maar ik heb er wel vertrouwen in. Want wat heeft mijn leven voor betekenis als er geen leven is na de dood!

De vraag is dit:
Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Wat zijn jullie gedachten hierover?

Mijn vraag is niet
Wat is de zin van het leven of wat is er na de dood is of voor het leven?

Mijn inzicht op na de dood en voor het leven is
Voor het leven was ik er niet.
Na het leven ben ik er ook niet.

[heeck]

GBF,
Je verbazing heb ik letterlijk aangehaald en van terzake antwoord voorzien.

Hoe het komt dat bijvoorbeeld Surinamers niet van Winti af te branden zijn en menen dat gelooflozen niet kunnen bestaan, daar heb ik geen notie van.
R.

[GetBigFast]

GBF,
Je verbazing heb ik letterlijk aangehaald en van terzake antwoord voorzien.

Hoe het komt dat bijvoorbeeld Surinamers niet van Winti af te branden zijn en menen dat gelooflozen niet kunnen bestaan, daar heb ik geen notie van.
R.

Ik begrijp je reactie en dank voor de verheldering.
Helaas rennen de antwoorden behoorlijk van links naar rechts en erg weining direct richting mijn vragen.

[PietV.]

De vraag is dit:
Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?
Wat zijn jullie gedachten hierover?

Cultureel bepaald. De existentiële vragen worden veelal door de heersende godsdienst ingekleurd. Het leven voor de dood is voor de meesten geen vraag. Dat is er gewoon. En leven voor dit leven. Het speelt zich hoogstens af in fotoboeken. Het is nogal abstract en spreekt weinig tot de verbeelding.

[Maria]

Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Ik denk, dat wij als mensen (gewoonlijk) ons hele leven ons leven willen voortzetten.
Is het niet voor ons persoonlijke leven, dan toch voor een deel van ons dat voortleeft.
Dat is de allereerste drijfveer en meestal ook de verdere drijfveer van heel ons denken en handelen.
(even niet meegerekend hoe we kunnen gaan denken, als we beseffen (of wensen) dat het einde er aankomt.
Daarvanuit gaand zijn wij in ons denken dus vnl. toekomst gericht.

Denken aan een voor-leven of vorig leven komt mi. pas aan de orde bij de meeste mensen, als er een gedachte is van een leven in een hiernamaals of van een volgende incarnatie.
Dit, omdat daar de gedachte in zit van meer dan één leven, op wat voor manier dan ook.
Vanuit de laatste gedachte komt dan automatisch de gedachte aan het aantal levens, dat wij eerder geleefd zouden kunnen hebben.

[Samante]

De vraag is dit:
Mijn vraag is, waarom zijn de mensen (zeker in Europa/USA meer dan in Azië) zo gefocust op het leven na de dood, dan het eventuele leven voor het leven? Zijn deze vragen niet van gelijke grote?

Wat zijn jullie gedachten hierover?

Mensen zien hun geboorte als het startpunt van hun bestaan. Omdat ze niet kunnen geloven dat met het sterven hun bestaan ophoudt ligt de focus op het leven na de dood.
Waar men in reïncarnatie gelooft, ligt de focus zowel op het leven voor de dood als erna.

Het 'niets' voor de geboorte is niet iets om bang voor te zijn. Er valt niet veel over na te denken, want er is slechts 'niets' om over na te denken. De fantasie en de hoop op een verlenging van het leven ook na de dood, wordt gevoed door een existentiële angst om na een kort bestaan te eindigen in het 'niets'.

Persoonlijk ben ik niet bang voor de fase na het sterven, ik maak me meer zorgen over de manier waarop ik ga sterven.