HOMO MENSURA ?jHenosch schreef:Wie of wat bepaalt eigenlijk wie de fittest, de geschikste, is ?
Dat wat het slimste, het intelligentste, is ?
De mens is de maat van alle dingen.....
Protagoras (ca. 490 422 v.Chr.)
Zijn atheisten dan niet op z'n minst existentiëel verbaasd ?
Moderator: Moderators
-
bad_religion
-
appelfflap
- Superposter
- Berichten: 6419
- Lid geworden op: 23 mei 2005 17:16
http://www.denkweg.nl/artikel004.htmbad_religion schreef:
HOMO MENSURA ?
De mens is de maat van alle dingen.....
Protagoras (ca. 490 422 v.Chr.)
kleine bespreking hierover
ciao
Ik kwam net dit tegen, en het beantwoordt de vraag van de topicstarter min of meer ook met het argument dat ik gaf, maar gaat nog een stap verder.
http://evolutionblog.blogspot.com/2005/ ... uning.html
http://www.pandasthumb.org/pt-archives/001132.html
http://evolutionblog.blogspot.com/2005/ ... uning.html
http://www.pandasthumb.org/pt-archives/001132.html
I am for option two:chromis schreef:Ik kwam net dit tegen, en het beantwoordt de vraag van de topicstarter min of meer ook met het argument dat ik gaf, maar gaat nog een stap verder.
http://evolutionblog.blogspot.com/2005/ ... uning.html
http://www.pandasthumb.org/pt-archives/001132.html
2 Our universe is only one of a large number of universes, thereby making it rather easy to explain the fine-tuning of our own universe.
But what explains the existence of so many posibilities,
or why, or whatfore, is there existence in general ???
Optie twee blijkt ondersteund te worden door cosmologie. Er is geen direkt bewijs voor deze optie, maar de theorie blijkt vrij correct te zijn en ondersteunt, of maakt gebruik van deze aanname. Optie twee is daarom een vrij logische keuze. Anderzijds ben ik niet echt goed bekend met kosmologie.
De waarom vraag kan je inderdaad stellen, ja.
Maar ik denk dat het probleem van die vraag een pure menselijke insteek is.
Het waarom van het bestaan op zichzelf is een menselijke vraag.
Wat ik daarmee bedoel is dat een dergelijke vraag geen enkele betekenis heeft als er geen mensen zouden zijn.
Nu geldt dat wellicht voor alle vragen,
Maar als je bv. vragen stelt over een werking (hoe) van bepaalde zaken dan is dat een vraag die vrij losstaat van de menselijke belevenis. Zoiets kan je bv. objectiviteit noemen.
Wij hebben als mens een typisch menselijk denkkader. Iets bestaat, dus moet het gemaakt zijn. Die maker moet iets zijn in de orde van onzelf, iets naar ons evenbeeld. Op basis daarvan zijn vroeger goden uitgevonden en later ook de monotheistische god van de religie waar we allemaal wel mee in contact zijn gekomen.
Onze hersens zijn gebouwd op het implicatie principe. als, dan. oorzaak, gevolg.
Dat is dus de menselijke belevenis.
Veel van deze belevenissen zijn ondertussen onderuit gehaald.
We zijn zeker niet het centrum van het universum, en we zijn eigenlijk best onbelangrijk als wezentjes op een blauw planeetje ergens in het universum, bijvoorbeeld.
Het menselijk lichaam is niet perfect.
En het is nogal egocentrisch om onze belevenis aan het universum te koppelen.
En een 'waarom', een menselijke zin koppelen aan iets onmenselijks is dat ergens eigenlijk ook!
En dat maakt het antwoord, als deze er ooit komt, of is, ook zo moeilijk.
Zo kwam ik dit tegen: the reason the universe exists is because it caused itself.
De waarom vraag kan je inderdaad stellen, ja.
Maar ik denk dat het probleem van die vraag een pure menselijke insteek is.
Het waarom van het bestaan op zichzelf is een menselijke vraag.
Wat ik daarmee bedoel is dat een dergelijke vraag geen enkele betekenis heeft als er geen mensen zouden zijn.
Nu geldt dat wellicht voor alle vragen,
Maar als je bv. vragen stelt over een werking (hoe) van bepaalde zaken dan is dat een vraag die vrij losstaat van de menselijke belevenis. Zoiets kan je bv. objectiviteit noemen.
Wij hebben als mens een typisch menselijk denkkader. Iets bestaat, dus moet het gemaakt zijn. Die maker moet iets zijn in de orde van onzelf, iets naar ons evenbeeld. Op basis daarvan zijn vroeger goden uitgevonden en later ook de monotheistische god van de religie waar we allemaal wel mee in contact zijn gekomen.
Onze hersens zijn gebouwd op het implicatie principe. als, dan. oorzaak, gevolg.
Dat is dus de menselijke belevenis.
Veel van deze belevenissen zijn ondertussen onderuit gehaald.
We zijn zeker niet het centrum van het universum, en we zijn eigenlijk best onbelangrijk als wezentjes op een blauw planeetje ergens in het universum, bijvoorbeeld.
Het menselijk lichaam is niet perfect.
En het is nogal egocentrisch om onze belevenis aan het universum te koppelen.
En een 'waarom', een menselijke zin koppelen aan iets onmenselijks is dat ergens eigenlijk ook!
En dat maakt het antwoord, als deze er ooit komt, of is, ook zo moeilijk.
Zo kwam ik dit tegen: the reason the universe exists is because it caused itself.
-
bad_religion
Existentieel ordinairisme ?bad_religion schreef:Heel makkelijk, je doet een ovenschaal met lucht in de voorverwarmde oven op 150 graden celcius en laat het daar bakken, et voilá, een lekkere taart gebakken lucht...chromis schreef:Wat een dooddoener.
Onderbouw dat eens?
of existentiele verwaandheid (verhoofwaardiging)?
Onderschatting van het universum, zoals wij dat slechts zo gebrekkig kennen ?
Want, wees eerlijk, hoe meer wij hebben leren kennen van ons bestaan en universum om ons heen, het wordt met de dag wonderbaarlijker, en dat met een ongelooflijk elegante eenvoud.
-
bad_religion
Lompe Hollandse nuchterheid om een oneindig aantal vragen en gemijmer over hetzelfde af te gaan doen als "gebakken lucht" !jHenosch schreef:Existentieel ordinairisme ?bad_religion schreef:Heel makkelijk, je doet een ovenschaal met lucht in de voorverwarmde oven op 150 graden celcius en laat het daar bakken, et voilá, een lekkere taart gebakken lucht...chromis schreef:Wat een dooddoener.
Onderbouw dat eens?
of existentiele verwaandheid (verhoofwaardiging)?
Onderschatting van het universum, zoals wij dat slechts zo gebrekkig kennen ?
Want, wees eerlijk, hoe meer wij hebben leren kennen van ons bestaan en universum om ons heen, het wordt met de dag wonderbaarlijker, en dat met een ongelooflijk elegante eenvoud.
Hoe meer we hebben leren kennen van de wereld om ons heen, blijkt dat we steeds minder een God nodig hebben om dingen te verklaren. Dat het dan ongelofelijke eenvoud betreft, weten we enkel daardoor.
Vroeger was het wodan (of wie dan ook met die kar en bliksem) die het liet donderen. Nog eerder deden de goden alles. Nu stoppen we de goden steeds verder op onbereikbare plekken, of op de dingen die we niet kunnen verklaren.
De trend is bekend.
We noemen het ook wel het "God of the gaps" argument.
En daarom zal er voor iemand ergens altijd nog wel een God ergens te plaatsen zijn, denk ik.
Vroeger was het wodan (of wie dan ook met die kar en bliksem) die het liet donderen. Nog eerder deden de goden alles. Nu stoppen we de goden steeds verder op onbereikbare plekken, of op de dingen die we niet kunnen verklaren.
De trend is bekend.
We noemen het ook wel het "God of the gaps" argument.
En daarom zal er voor iemand ergens altijd nog wel een God ergens te plaatsen zijn, denk ik.
Het feit dat de natuur/God zich laat bestuderen, en haar wegen in wetten laat neerleggen, zegt nog niets over de grootsheid van het bestaan zelf.chromis schreef:Hoe meer we hebben leren kennen van de wereld om ons heen, blijkt dat we steeds minder een God nodig hebben om dingen te verklaren. Dat het dan ongelofelijke eenvoud betreft, weten we enkel daardoor.
Vroeger was het wodan (of wie dan ook met die kar en bliksem) die het liet donderen. Nog eerder deden de goden alles. Nu stoppen we de goden steeds verder op onbereikbare plekken, of op de dingen die we niet kunnen verklaren.
De trend is bekend.
We noemen het ook wel het "God of the gaps" argument.
En daarom zal er voor iemand ergens altijd nog wel een God ergens te plaatsen zijn, denk ik.
Hoewel ik nu veel meer bruikbare taal heb over datgene wat ik bestudeerd heb in het verleden, als mensheid, heb ik er nog steeds geen verklaring voor waarom het is zoals het is, de invulling van de hoe's zegt niets over de waaroms !!
en ook over de hoe's moeten we vaak nog heel bescheiden zijn, wat betreft hun beschrijvingen, want ze blijken iedere keer, zoals een olympisch record, weer gebroken te kunnen worden.
Je kunt ook zeggen dat theorieen steeds meer verfijnd worden, en dat het resultaat ons steeds meer inzicht geeft tot iets. Met je slechts over iets blijven verwonderen kom je nergens. Inzicht en in staat zijn iets te begrijpen leid tenminste tot iets.en ook over de hoe's moeten we vaak nog heel bescheiden zijn, wat betreft hun beschrijvingen, want ze blijken iedere keer, zoals een olympisch record, weer gebroken te kunnen worden.
De tien geboden, en heb uw naaste lief gelijk u uwenzelve liefheeft, hebben ook wel iets bijgedragen tot de ordening van onze maatschappijen, dacht ik zo.lanier schreef:Je kunt ook zeggen dat theorieen steeds meer verfijnd worden, en dat het resultaat ons steeds meer inzicht geeft tot iets. Met je slechts over iets blijven verwonderen kom je nergens. Inzicht en in staat zijn iets te begrijpen leid tenminste tot iets.en ook over de hoe's moeten we vaak nog heel bescheiden zijn, wat betreft hun beschrijvingen, want ze blijken iedere keer, zoals een olympisch record, weer gebroken te kunnen worden.
Want wanneer deze moraal er niet geweest was, zou men alleen maar nog meer onderling gevochten hebben, lijkt me zo.