Wat je mist als atheïst
Geplaatst: 13 jan 2008 20:14
Gisteravond vierde ik mijn verjaardag en had ik met een ongelovige, een gelovige en een zeer genuanceerd filosofische vriend een discussie over religie. Daarbij las ik vandaag een heel aantal topics waar Rereformed flink aan het discussieren was:
Wat je mist als atheist, zo ervaar ik het, zijn bepaalde zaken waarvan ik verwacht dat een religie ze bied (maar me ook door God verraden voelde en atheïst werd omdat ik het daar uiteindelijk ook niet vond, de antwoorden niet tegen fundamentele twijfel bestand waren):
- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.
- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.
Als ik door en door intellectueel eerlijk kon zeggen, dat een barmhartige, goede, al-aanwezige God verenigbaar is met alles wat ik weet en ervaar, als de christelijke overtuiging verenigbaar is met wat de wetenschap ontdekt over hoe de wereld is, als er een bevredigend antwoord bestond op de vraag hoe die God verenigbaar is met het bestaan van het lijden in de wereld dichtbij en veraf, dan was ik nog steeds christen.
Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?
en ik ben nu de hele dag al aan het lezen en nadenken over religie en hoe de wereld eruit ziet als je wel, dan wel niet gelooft. Een van de dingen die me bezig houd, is dat bij het atheïsme ook kanttekeningen te maken zijn. Atheïsme getuigd van een extreme intellectuele eerlijkheid, vele bijdragen op dit forum getuigen daarvan. Maar gooien we met het badwater niet ook een kind weg? Een atheïstisch wereldbeeld dat zich op wetenschap baseert, is koud en betekenisloos meende een van mijn vrienden.Over de God die van vaagheid en mist aan elkaar hangt. [Er] zijn ettelijke verhelderende discussies geweest die je misschien interesseren:
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 1251#71251
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3250
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3717 (dit is echt een eye-opener!)
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3584
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... &start=112
Wat je mist als atheist, zo ervaar ik het, zijn bepaalde zaken waarvan ik verwacht dat een religie ze bied (maar me ook door God verraden voelde en atheïst werd omdat ik het daar uiteindelijk ook niet vond, de antwoorden niet tegen fundamentele twijfel bestand waren):
- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.
- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.
Als ik door en door intellectueel eerlijk kon zeggen, dat een barmhartige, goede, al-aanwezige God verenigbaar is met alles wat ik weet en ervaar, als de christelijke overtuiging verenigbaar is met wat de wetenschap ontdekt over hoe de wereld is, als er een bevredigend antwoord bestond op de vraag hoe die God verenigbaar is met het bestaan van het lijden in de wereld dichtbij en veraf, dan was ik nog steeds christen.
Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?
, 
) om alleen maar te kunnen genieten van de zonsopgang, de stilte, het landschap en de vogels te horen fluiten. Zijn de beelden van bijv. Zadkine, of Camille Claudel, de schilderijen van Munch, of van Gogh er dan niet meer om van te genieten? Zullen mensen geen boeken of romans meer schrijven? Zal er geen muziek meer gecomponeert of uitgevoerd worden? Zal liefde verdwenen zijn? Echt niet!
maar ik heb tot een half jaar geleden nooit heb geweten, dat dit helemaal niet zo is. Het is dus echt niet zo dat iedere atheist, intellectueel eerlijk zal worden/zijn maar juist religie is uitermate intellectueel oneerlijk! Het doet zoveel onrecht aan de menselijke natuur, geeft mensen een zo negatief zelfbeeld, schuld en boete, ipv een optimistische, eerlijke en open blik op de wereld, steunen en kreunen en klagen, of god asjeblieft wil helpen ingrijpen of anders zijn er altijd wel een stel fanatici die "weten" dat hun god hulp nodig heeft. Wat een waanzin en wat een zielige armoedigheid!!
maar ik zondig gewoon te graag 
