Wat je mist als atheïst

[fbs33]

Aan Lucas@ Onze vrijheid als atheistisch mens is al van nature beperkt door bv. de aard van ons lichaam! (we kunnen niet vliegen, als een vis in het water verblijven, als een worm door de grond kruipen anders dan met onze intelligentie er de hulpmiddelen voor maken om ze alsnog te kunnen doen!)
Voor een leeuw moeten we vluchten, maar een konijn kunnen we met een welgemikte trap doden en opeten als nóg een voorbeeld van grenzen en vrijheden.
Na een half konijn achter de kiezen te hebben gewerkt, komt er een soortgenoot bij me zitten en besluit ik dat andere halve konijn op te bergen voor morgen en klets ik gezellig met mijn soortgenoot door tot we in slaap vallen.
Volgende ochtend is de soortgenoot weg en mijn bewaarde halve konijn óók!
Er moet een verbod komen op het stelen door soortgenoten is een logisch volgende gedachte!
En zó zijn er in de volgende jaren nog heel wat menselijke gedachten met wetten en regels tot een uitwerking gekomen om grenzen aan te geven die door soortgenoten (en mijzelf) dienden te worden in achtgenomen om met elkaar te kunnen samenleven in een groep.
Van een god had men geen weet, maar van de praktijk van het dagelijkse leven des te meer! (en daar was/is om de verdommenis geen onbegrensde vrijheid!
Wat probeer jij te beweren, Lucas??

[Devious]

Waarom zou je als atheist een moraal en grenzen aannemen als je aan niemand verantwoording hoeft af te leggen?

Geen verantwoording? Als ik de wet overtreed dan zal ik verantwoording moeten afleggen aan mijn medemensen. Moraal en grenzen worden door de mens zelf aangegeven. De Bijbel en Koran hebben gezamenlijk eeuwenlang de slavernij in stand gehouden, maar de menselijke liefde en rede hebben de grenzen verlegd. Een humanist neemt moraal en grenzen aan omdat hij de waarde ervan beseft.

De enige reden waarom een atheist zich aan bepaalde moraal/grenzen houdt is toch eigenbelang: om zijn eigen leven 'leuk' te houden?

Het belang van een ander gaat vaak samen met dat van mijzelf. Ik heb medelijden met mensen die een 'God' (wat dat ook moge zijn) nodig zijn om zich 'fatsoenlijk' te gedragen. Ik prijs me iedere dag gelukkig dat ik dat niet nodig ben.

Een vriendelijke groet.

[Kochimodo]

Een atheïstisch wereldbeeld dat zich op wetenschap baseert, is koud en betekenisloos meende een van mijn vrienden.

Ook al is een atheistisch wereldbeeld op wetenschap gebaseerd, dan is dat niet per definitie koud en betekenisloos. Immers we blijven mensen met emoties en gevoelens. Vriendschap, hulpvaardigheid, liefde, blijdschap, e.d. staan m.i. los van de wetenschap en worden door de wetenschap ook niet uitgesloten.

Wat je mist als atheist, zo ervaar ik het, zijn bepaalde zaken waarvan ik verwacht dat een religie ze bied (maar me ook door God verraden voelde en atheïst werd omdat ik het daar uiteindelijk ook niet vond, de antwoorden niet tegen fundamentele twijfel bestand waren):
- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.

Ik heb er persoonlijk geen moeite mee wanneer ik geen antwoord vind op de vraag, waarom ik besta. Is het alternatief van religies als het christendom/ jodendom/ islam zoveel beter? Bestaan om dat een of andere godheid daar zin in had? Bestaan om slaafs en gehoorzaam de regels van een of andere godheid te moeten naleven? Het aardse leven als voorportaal voor een hiernamaals en bloot staan aan beproevingen en zieke weddenschapjes tussen een god en zijn tegenstander, genaamd satan? Nee ,dank je. Ik heb die beker al gedronken en de inhoud bleek bitter te zijn en gaf meer dorst dan dat het mijn dorst leste.

- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.

Kan een troost zijn, maar ook een frustratie. Wanneer je steun en troost zoekt maar niet krijgt. Imho heb je veel meer aan troost en een luisterend oor van een medemens, eeen goed vriend/ goede vriendin/ partner/ ouder/grootouder/ broer/ zus, etc. In feite hou je jezelf voor de gek en zoek je steun en troost bij een denkbeeldig persoon, die geen substantie heeft en geen realiteit is. Niet objectief waarneembaar en objectief merkbaar. Zoals Cymric zo mooi schrijft: "een imaginair vriendje."

Als ik door en door intellectueel eerlijk kon zeggen, dat een barmhartige, goede, al-aanwezige God verenigbaar is met alles wat ik weet en ervaar, als de christelijke overtuiging verenigbaar is met wat de wetenschap ontdekt over hoe de wereld is, als er een bevredigend antwoord bestond op de vraag hoe die God verenigbaar is met het bestaan van het lijden in de wereld dichtbij en veraf, dan was ik nog steeds christen.

Nee, dan nog niet. Een god die mij voor zich wil winnen zal duidelijk waarneembaar en merkbaar moeten zijn in daden! Geen hel, geen scheiding tussen gelovigen en ongelovigen, geen doodstraf, een god die de mens een echte vrije wil geeft. Dus niet alleen voor of tegen, maar ook neutraal en zonder bestraffing wanner de keus niet voor of neutraal is. Een god bij wie je mag zijn wat en wie je bent. Een god die de mens het recht opzelfbeschikking geeft.

Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?

Na mijn geloof en God vaarwel te hebben gezegd heb ik drie dagen gerouwd alsof een dierbaar iemand was overleden. In feite was dat ook zo. Een imaginaire vriend/ vader/ helper/ steun, etc. was mij ontvallen. Maar tijdens dat proces voelde ik mij steeds sterker worden. Terugkijkend op mijn leven heb ik op vele momenten kracht geput uit een denkbeeld, terwijl die kracht al die tijd in mijzelf zat. Mijn zelfbeeld is drastisch veranderd in de zin dat ik nu pas inzie wie ik ben, wat ik ben en hoe ik ben. Dat ik geen god nodig heb. Dat ik intuitief ook wel goed van kwaad kan onderscheiden. Dat de bijbel niet de enige "ware" bron van moraal is. Dat de bijbel zelfs vaak juist immoreel is. Nee, mijn gevoel van verlies is weg. Alleen zijn er soms nog -zoals XcsM elders een keer schreef- nog snelkoppelingen die vanuit de prullenbak van mijn brein weer proberen naar de sites van het geloof te gaan. Ook al maak ik de prullenbak regelmatig leeg, af en toe duikt er een vergeten snelkoppelingetje op die ik nog moet verwijderen. Of soms klik ik op de lijst van favorieten en ontdek plotsklaps een nog te verwijderen link.

[Cluny]

Wat je mist als atheist
- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.
- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.

Vrijheid mis je ook. Het klinkt misschien wat raar, maar toch. Als je geen regels/wetten, geen God of geen moraal hebt waarnaar je wilt leven, heb je geen grenzen. En als je geen grenzen hebt, heb je ook geen vrijheid om binnen deze grenzen te blijven of om er over heen te stappen.
Zonder grenzen zul je ook minder snel je eigen verslavingen (gebondenheid) erkennen, aangezien je geen maatstaf (grens) hebt om het te herkennen dat je vast zit (dus geen vrijheid hebt) en je geen reden hebt om eraan te gaan werken (dus je vrijheid terug te verdienen).

Als je niet rookt, ben je ook verslaafd.
Aan het niet roken!
Wat een wanhopig christengedachtengekronkel lees ik hier nu weer.

[doctorwho]

[
Vrijheid mis je ook. Het klinkt misschien wat raar, maar toch. Als je geen regels/wetten, geen God of geen moraal hebt waarnaar je wilt leven, heb je geen grenzen. En als je geen grenzen hebt, heb je ook geen vrijheid om binnen deze grenzen te blijven of om er over heen te stappen.
Zonder grenzen zul je ook minder snel je eigen verslavingen (gebondenheid) erkennen, aangezien je geen maatstaf (grens) hebt om het te herkennen dat je vast zit (dus geen vrijheid hebt) en je geen reden hebt om eraan te gaan werken (dus je vrijheid terug te verdienen).

Beste Lucas,

Moraal heeft niets met religie van doen. De oorsprong hiervan ligt elders en het feit dat religies wenselijke eigenschappen claimen en onwenselijke aan het boze toeschrijven doet daar niets aan af. En voor vrijheid in het algemeen durf ik te stellen dat je zonder religie of een andere van boven opgelegde onbetwistbare grootheid in de vorm van waanideologieën beter af bent.

[Lucas]

Waarom zou je als atheist een moraal en grenzen aannemen als je aan niemand verantwoording hoeft af te leggen?
De enige reden waarom een atheist zich aan bepaalde moraal/grenzen houdt is toch eigenbelang: om zijn eigen leven 'leuk' te houden?

Ah juist, met deze vraag geef je er blijk van een immoreel persoon te zijn die zich alleen maar goed gedraagt omdat zijn geloof hem dat oplegt. Dat is niet zo best Lucas

Haha, dat is zeker niet zo best. Overigens had ik de vraagstelling zo proberen te kiezen dat het aansluit bij de belevingswereld van atheisten. Persoonlijk doe ik geen dingen 'omdat mijn geloof dat oplegt', maar omdat ik weet dat het een betere manier van leven is.

Ik vind het "leuk" om bloed te doneren, ik vind het "leuk" om vrijwilligerswerk te doen.

Vind je dat echt 'leuk'? Of is het eigenlijk een soort cadeautje dat je aan jezelf geeft, een soort snoepje voor je ziel. Om je daarna op de borst te kunnen kloppen met 'dat heb ik goed gedaan; wat ben ik toch een goed mens'.

En ik vind het "leuk" om mensen zoals jij een spiegel voor te houden.

Ik ook.

[Yoyo]

Waarom zou je als atheist een moraal en grenzen aannemen als je aan niemand verantwoording hoeft af te leggen?
De enige reden waarom een atheist zich aan bepaalde moraal/grenzen houdt is toch eigenbelang: om zijn eigen leven 'leuk' te houden?

Ah juist, met deze vraag geef je er blijk van een immoreel persoon te zijn die zich alleen maar goed gedraagt omdat zijn geloof hem dat oplegt. Dat is niet zo best Lucas

Haha, dat is zeker niet zo best. Overigens had ik de vraagstelling zo proberen te kiezen dat het aansluit bij de belevingswereld van atheisten. Persoonlijk doe ik geen dingen 'omdat mijn geloof dat oplegt', maar omdat ik weet dat het een betere manier van leven is.

Weet? Betere? En dat zegt mij dat ik snoepjes aan m'n zgn "ziel" geef?

]Ik vind het "leuk" om bloed te doneren, ik vind het "leuk" om vrijwilligerswerk te doen.

Vind je dat echt 'leuk'? Of is het eigenlijk een soort cadeautje dat je aan jezelf geeft, een soort snoepje voor je ziel. Om je daarna op de borst te kunnen kloppen met 'dat heb ik goed gedaan; wat ben ik toch een goed mens'.

Volgens mij doe jij dat zelf ook. Alles is egoïsme weetje. Het is dus altijd een cadeutje voor jezelf. Het enige verschil tussen jou en mij zit hem in de erkenning daarvan. En ik geloof niet in een absoluut goed of kwaad. Die veronderstelling maakt alleen maar duidelijk dat je voor jezelf spreekt. En waar bestaat je ziel uit als ik vragen mag?

]En ik vind het "leuk" om mensen zoals jij een spiegel voor te houden.

Ik ook.

Mensen zoals jezelf? Geen wonder dat je het leuk vindt, het zal er naar alle waarschijnlijkheid wel lachwekkend uitzien.

[cymric]

Haha, dat is zeker niet zo best. Overigens had ik de vraagstelling zo proberen te kiezen dat het aansluit bij de belevingswereld van atheisten. Persoonlijk doe ik geen dingen 'omdat mijn geloof dat oplegt', maar omdat ik weet dat het een betere manier van leven is.

Dat lijkt verdacht veel op een tegenstelling. Je 'weet' dat 'het een betere manier van leven is', maar 'doet geen dingen omdat je geloof die oplegt'. Dat botst met elkaar, in ieder geval gedeeltelijk. De vraag is dan natuurlijk op basis van welke criteria jij tot de conclusie bent gekomen dat het inderdaad 'een betere manier van leven' is. Kun je die eens toelichten?

Ik vind het "leuk" om bloed te doneren, ik vind het "leuk" om vrijwilligerswerk te doen.

Vind je dat echt 'leuk'? Of is het eigenlijk een soort cadeautje dat je aan jezelf geeft, een soort snoepje voor je ziel. Om je daarna op de borst te kunnen kloppen met 'dat heb ik goed gedaan; wat ben ik toch een goed mens'.

Als dit een poging tot stoken moet voorstellen, is die mislukt; en het blijft erg eenzijdig zolang jij niet over de brug komt met jouw 'leuke dingen' die overduidelijk de medemens voor het ego stellen. Ik heb al twee atheïsten gezien die vertelden dat ze dat soort dingen deden; van jou heb ik nog geen activiteiten mogen ontwaren. Wel kritiek en wat vage insinuaties (namelijk hierboven). Wat doe jij geheel belangeloos voor de medemens en zonder dat je geloof het oplegt, maar omdat je het gewoon leuk vindt om te doen, Lucas?

[lanier]

zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.

Hoe vaak houdt men zich bezig met de zin van het bestaan? Ik in ieder geval niet dagelijks. Daarnaast vind ik het een romantisch en filosofisch idee, waar op zich niets mis mee is hoor, maar je kunt over alles wel filosoferen. Waarom moet er zoiets zijn als de 'zin van het bestaan'? Heb je dat nodig om goed te kunnen functioneren? Gelovigen blijkbaar wel omdat het een onderdeel is van hun religie, maar voor de mensheid maakt het op zich niet uit.

- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.

Ik denk dat christenen in de eerste plaats troost bij elkaar zoeken en niet per definitie bij een God of Jezus. Mensen zoeken steun bij gelijkgestemden. Daarnaast zie ik een gesprek met God als zelfreflectie; een gesprek met God is in feite éénrichtingsverkeer. Ik zoek troost en steun bij de mensen van wie ik hou: Vriendin en familie.

Vrijheid mis je ook. Het klinkt misschien wat raar, maar toch. Als je geen regels/wetten, geen God of geen moraal hebt waarnaar je wilt leven, heb je geen grenzen. En als je geen grenzen hebt, heb je ook geen vrijheid om binnen deze grenzen te blijven of om er over heen te stappen.
Zonder grenzen zul je ook minder snel je eigen verslavingen (gebondenheid) erkennen, aangezien je geen maatstaf (grens) hebt om het te herkennen dat je vast zit (dus geen vrijheid hebt) en je geen reden hebt om eraan te gaan werken (dus je vrijheid terug te verdienen).

[/quote]

Wat is dat toch steeds dat zonder God er geen moraal zou zijn? Want dat wordt hier uitdrukkelijk gesteld. Indianen in Noord-Amerika kenden geen God en hun moraal was wat omgaan met andere stammen betreft van een veel hoger niveau. Uiteraard waren er wel bleodige stammenoorlogen, maar vernietigingsoorlogen zoals de 'blanken' kennen die kende men niet. Oorlogen betekende vaak het verdrijven van een andere stam van het eigen grondgebied. Vergelijk dit eens met de oorlogen die de christenen hebben gevoerd met hun christelijke wetten en regels; is de christelijke moraal hoger dan de indiaanse moraal?
In de 'Nation of God' oftewel Amerika, het christelijke land bij uitstek, zit momenteel 1 op de 10 in de gevangenis en van de zwarten is dat zelfs 1 op de 9. Welke moraal houden ze er daar op na?

[Lucas]

En waar bestaat je ziel uit als ik vragen mag?

Ziel
1 het wezen van het niet-stoffelijke van de mens
2 menselijk individu
3 de voornaamste, werkende kracht in iets
4 het inwendige van bepaalde voorwerpen

Bron: http://www.vandale.nl

[Yoyo]

En waar bestaat je ziel uit als ik vragen mag?

Ziel
1 het wezen van het niet-stoffelijke van de mens

Daar gaan we weer....onstoffelijk dus he? Het bestaat dus nergens uit. Oftwel..niet.

2 menselijk individu

Okee, waar bestaat dat zgn mensenlijke individu dan uit? Ik zou denken cellen maarja, dit is weer in strijd met jouw onstoffelijke definitie van de zgn "ziel".

3 de voornaamste, werkende kracht in iets

En die bestaat uit....?

4 het inwendige van bepaalde voorwerpen

Bepaalde?

[collegavanerik]

het zijn woordenboekdefinities van de ziel yoyo

[heeck]

En waar bestaat je ziel uit als ik vragen mag?

Ziel
1 het wezen van het niet-stoffelijke van de mens
2 menselijk individu
3 de voornaamste, werkende kracht in iets
4 het inwendige van bepaalde voorwerpen

Bron: http://www.vandale.nl

Lucas,

Je bent op Van Dales valluik gaan staan.
Zie dus maar hoe je daar weer uit komt.

Van Dale geeft weer hoe het spraakgebruik is.
Van Dale bewijst niet dat iets waarover men soms heel gebruikelijk praat inderdaad bestaat.
Zoals bijvoorbeeld een niet-stoffelijk, nooit aangetoond deel van een mens.

Roeland

[Yoyo]

het zijn woordenboekdefinities van de ziel yoyo

I know, maar volgens mij heeft ie dat zelf niet in de gaten. Zeker m'n vraag niet goed gelezen.

[fbs33]

het zijn woordenboekdefinities van de ziel yoyo

Ooit aangereikt door 'figuren' zoals Lucas alhier.
Het cirkeltje v.d. piste in het rond