Wat je mist als atheïst

[Plons]

Eens komt er een tijd dat we moskeeen kunnen bezoeken zonder ons druk te maken over de wreedheden die zijn begaan in naam van dat geloof. Omdat het vervlogen en vergeten zal zijn.

Dit is DE boodschap van/voor 2008 Theoloog, bedankt

Idem

Zal denk ik geen verrassing zijn dat ik daar ook eens mee ben.

[Rereformed]

Een atheïstisch wereldbeeld dat zich op wetenschap baseert, is koud en betekenisloos meende een van mijn vrienden.

Het is precies andersom: een religieus wereldbereld maakt koortsig, overspannen, dronken en veegt de betekenis van dit leven weg. Of anders gezegd: omdat men geen levenkracht heeft neemt men zijn toevlucht tot geestelijke opium.

Nu je toch aan het lezen bent, wanneer ga je beginnen aan Nietzsche's Aldus sprak Zarathoestra? Het heeft tenminste mij zeer geholpen toen ikzelf met jouw dilemma bezig was.
Nietzsche deed niets anders in zijn leven dan voor mensen van de toekomst die hun God en opiumverdoving kwijtgeraakt zouden zijn, en zich dan ziek zouden voelen, een alternatieve kijk op het leven te willen geven, een kijk op het leven die gezond en sterk maakt.
http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/ ... index.html

[doctorwho]

Think schreef

Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?

Het gemis aan het geloof in een opperwezen is meer toestand van bevrijding dan gemis. Het is in het begin even slikken dat we het hier en nu moeten doen zonder beloning/straf in een hiernamaals. Mededogendheid, menselijkheid, altruisme, oog voor schoonheid, verwondering zijn niet specifiek religieus. Ik luister graag naar muziek van Bach. Dat de man zich in zijn werk sterk door zijn geloof liet inspireren doet daaraan niets af. Veel kunst is religieus geinspireerd. Op zich niet gek als de kerk als 1 der grote machten een belangrijk opdrachtgever was. Toch kan ik deze kunst en de achterliggende symboliek waarderen. En een aantal punten die ik boven noemde zijn inherent aan onze soort sterker nog deze komen ook bij andere dieren voor. Kortom geen verlies als iemand een betekenisvol ritueel verlaat omdat het feitelijk een dwangneurose is zal dit eerst als verlies worden ervaren. Maar later ben je toch blij dat je er vanaf bent

[Rereformed]

Think schreef

Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?

Het gemis aan het geloof in een opperwezen is meer toestand van bevrijding dan gemis.

Dit is ongetwijfeld waar voor een bepaald type mensen, maar voor een mens als Think (en zijn "gelovige en een zeer genuanceerd filosofische vriend") niet. Think is, -en dat is juist de verborgen betekenis van zo'n uitdrukking dat iemand 'zeer genuanceerd gelovig is-, iemand die religie niet ziet als een 'set of rules', een zaak van opgelegde uiterlijkheden, maar in de eerste plaats als innerlijke beleving, als kern van je gevoelsleven. Het is religieus zijn niet als een jas die je hebt aangetrokken, maar tot op alle levenscellen die je in je hebt. Op dezelfde manier als geheel opgaan in een bepaalde muziek die je speelt (in plaats van de noten van een pianostukje maar op te dreunen). Je zet de plaat keer op keer weer aan om zalig te kunnen zwijmelen, zwelgen, huilen, je blij, aangeraakt, emotioneel vervuld te voelen.

[Cluny]

Gisteravond vierde ik mijn verjaardag en had ik met een ongelovige, een gelovige en een zeer genuanceerd filosofische vriend een discussie over religie. Daarbij las ik vandaag een heel aantal topics waar Rereformed flink aan het discussieren was:

Over de God die van vaagheid en mist aan elkaar hangt. [Er] zijn ettelijke verhelderende discussies geweest die je misschien interesseren:
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 1251#71251
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3250
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3717 (dit is echt een eye-opener!)
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3584
- http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... &start=112

en ik ben nu de hele dag al aan het lezen en nadenken over religie en hoe de wereld eruit ziet als je wel, dan wel niet gelooft. Een van de dingen die me bezig houd, is dat bij het atheïsme ook kanttekeningen te maken zijn. Atheïsme getuigd van een extreme intellectuele eerlijkheid, vele bijdragen op dit forum getuigen daarvan. Maar gooien we met het badwater niet ook een kind weg? Een atheïstisch wereldbeeld dat zich op wetenschap baseert, is koud en betekenisloos meende een van mijn vrienden.

Wat je mist als atheist, zo ervaar ik het, zijn bepaalde zaken waarvan ik verwacht dat een religie ze bied (maar me ook door God verraden voelde en atheïst werd omdat ik het daar uiteindelijk ook niet vond, de antwoorden niet tegen fundamentele twijfel bestand waren):
- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.
- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.

Als ik door en door intellectueel eerlijk kon zeggen, dat een barmhartige, goede, al-aanwezige God verenigbaar is met alles wat ik weet en ervaar, als de christelijke overtuiging verenigbaar is met wat de wetenschap ontdekt over hoe de wereld is, als er een bevredigend antwoord bestond op de vraag hoe die God verenigbaar is met het bestaan van het lijden in de wereld dichtbij en veraf, dan was ik nog steeds christen.

Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?

Vervang religie ervaren door opium schuiven.

[Tsjok45]

Scharniermoment

Het blijft een unieke ervaring als je midden in het hart van een kunstwerk gezeten , gewoon de tijd eventjes laat stilstaan en je ingetogen en eerbiedig omgeven weet door de resultaten van de menselijke inventiviteit en kunde die jou voorafgingen en overstijgen ;

Dat mocht ik ervaren toen ik me binnen het Alhahambra van Sevilla , De opnieuw toegankelijke Sint-Niklaaskerk in Gent , de parochiekerk van Ename of de koele prachtige kerk van Lauzun in de blakende zon van de hoogzomer , bevond ...
of in de kerk van Allemans met haar middeleeuwse fresco's als stripverhalen op de muren ....of ook toen ik onder de loepzuivere sterrehemel zat , midden de zuilengalerijen van vogelkers , oude eiken en linden die de 400 jaar oude tuin van de zuid franse pastorie van st. Nazaire omboorden ;Van Gogh in het echt ....met vervallen kerkje op de achtergrond

Het is hetzelfde gevoel dat ik mocht ervaren tijdens enkele uitzonderlijke concerten die ik vorig jaar nog ,kon beleven ...of ook toen ik onlangs in Utrecht wat rondliep ...

Het is het insijpelend besef van diepe verbondenheid met de mens zelf die in staat is zich uit de klei omhoog te trekken en tastbare en ervaarbare schoonheid creerden en creert ___ ondanks alles ____ en die mij diep ontroerd en verrijkt en herbront ...Niet het derderangs- theater-voorstellingen ( met toverij incluis ) die er worden opgevoerd door folkloristen die zichzelf serieus nemen en ter verheerlijking van een voorhistorische verzameling hersenschimmen die de pluimen( van de menselijke inventie en inspanningen ) op hun hoed gestoken krijgen ... Alhoewel ook dit is beladen met de sterke geuren van mijn jeugd en ik niets heb tegen heemkunde

U kunt zich dus wel zonder moeite voorstellen wat een afschuw en verontwaardiging er door me heenging toen de Boedha's van Bamiyan werden opgeblazen :
Het is voor mij het keerpunt geworden ; het moment om onverzoenbaar en definitief afscheid te nemen van ALLE barbarijen ( ook het archetype van de infame beeldenstorm spookt er doorheen )en de oplichterijen en bijgeloven die men godsdiensten noemt ( ook van de zogenaamde "zachtere " vormen ervan :die gewoon een welkome schuilplaats bieden/ een kweekbodem zijn... voor de fanatici en godsdienstwaanzinnigen ) ...

Eerst blaast deze infame vijand de werken van de mens op en daarna vermoorden de hulpjes de mensen zelf in naam van een of andere waanzinnige voorstelling van een superklootzak uit de hersenpan van voorhistorische rovers ...

Wat heeft de verlopen degeneratie van het menselijke collectief weten /kunnen en kennen ___ die men godsdienst noemt____ anders te brengen dan de hel op aarde en het misprijzen voor het leven zelf waarop het parasiteert ?

Ja ,
ik mis het soms, omdat ik soms nostalgisch doe over mijn voorbije jeugd , waar het onlosmakelijk mee is verbonden ...
maar gelukkig was ( en is )er zoveel meer wanneer je de werkelijkheid bevrijd uit de kerkers van de eigen bijgelovige en opgelepelde waanzin....
je ogen doen in het begin inderdaad pijn , en je loopt een tijdje beduusd rond , wanneer je ontwaakt ....

[biajas]

Wat ik mis als vrijdenker?
ik denk een stukje identiteit. Van kinds af aan een protestant geweest in hart en nieren, samen met oma, moeders, broertje en zusjes ter kerke gegaan des zondags. je verenigd voelen met de mensen om je heen. Maar nu... nu is dat niet meer zo. Naast de 4 dagen in de week die ik werk, heb ik des zondags niet meer die verplichte 5e dag. (behalve als ik dienst heb op een zondag). Ik voel me niet schuldig aan de dingen die ik doe en sehr verboten zijn volgens dat boek. Dingen die toen realistisch waren, want er was een volk dat een moraal nodig had om te overleven onder erbarmelijke omstandigheden. Er waren regels nodig die de populatie van het volk Israëls in stand hielden. Toendertijd was het geloof een middel om door te zetten voor de goede zaak van het volk. Tegenwoordigertijd is dat niet meer nodig. Voor je eigen geluk ben je zelf verantwoordelijk. Bij iedere tegenslag moet je inventief zijn, en niet als zielig hoopje op je knieën kruipen, vragende: 'waarom?!?!?!!?!?' Nee, een ieder heeft het leven zelf in de hand. Kies je ervoor dit op religieuze wijze te beleven? Van mij mag het. Soms zie je mensen daarom gemakkelijk sterven, en dat is al heel wat. Maar mocht ik sterven, nou... dan kan ik gerust mijn leven en nabestaanden achter mij laten, met het geloof, dat ik eindelijk mag rusten... en ik zal zeker verder leven.... want mijn genen heb ik mogen doorgeven aan mijn nabestaanden.

Martha

[Devious]

Wat je mist als atheist, zo ervaar ik het, zijn bepaalde zaken waarvan ik verwacht dat een religie ze bied (maar me ook door God verraden voelde en atheïst werd omdat ik het daar uiteindelijk ook niet vond, de antwoorden niet tegen fundamentele twijfel bestand waren):

Als je ze daar niet kunt vinden, dan kampt de theïst met hetzelfde probleem.

- zin, betekenis, richting en dan niet alleen de zin in iets, de betekenis van alledaagse handelingen, de richting dat ik nu bepaalde dingen wil in mijn leven, maar dat de hele 'schepping' zin heeft, dat het niet betekenisloos is dat de wereld bestaat, dat wij bestaan, dat menselijk leven an-sich ergens op gericht is, in plaats van dat het slechts een product is van een blind evolutionair proces.

Wat is dan de betekenis en de zin van 'de hele schepping' bij een bijbels wereldbeeld? (en dan zijn er nog duizenden andere vormen van bijgeloof) Probeer me dat eens uit te leggen. Je hele leven in dienst stellen van de Heer, en je gaat naar de hemel, waar je een gouden huis krijgt, met platina deuren, waar het nooit nacht wordt, en voor eeuwig de kakafonie van engelenkoren zult moeten aanhoren '‘Heilig, heilig, heilig is Jahwe van de hemelse machten. Heel de hemel is vervuld van zijn majesteit.' Dit wordt slechts overstemd door vier enorme monstruositeiten, vol ogen, die tot in de eeuwigheid daar doorheen zingen: 'Heilig, heilig, heilig is de Heere God, de Almachtige, Die was, en Die is, en Die komen zal.’
Wanneer je de afgoden dient, of ketterse leerstellingen aanhangt, dan ga je naar de eeuwige poel des vuurs, en in de verte kun je de engelenkoren horen zingen, en je hebt het geweldige privilege om Vader Abraham en Lazarus te smeken om een drupje water: ''Vader Abraham! Vader Abraham. Heb medelijden met mij en zend Lazarus opdat hij den top van zijn vinger in water dope en mijn tong verkoele, want ik lijd pijn in deze vlam.’
Hier op aarde worden aan het einde der tijden de doden opgewekt, de antichrist in de poel des vuurs geworpen, en vanuit de hemel daalt Christus neer en begint het duizendjarige rijk. Daarna nog even oorlog met de Duivel die uit het hellerijk ontsnapt, en dan een eeuwigdurend verblijf in hemel of hel. Hallelujah! Wat een prachtig wereldbeeld. Erg zin- en betekenisvol.

- steun, warmte Christenen spreken soms over God of Jezus als een steun, iemand bij wie ze troost vinden, geborgenheid. Een aanwezigheid die er ook is als je alleen bent.

En toch heb ik nooit kunnen constateren dat gelovigen gelukkiger zijn dan ongelovigen. Ik was helemaal niet zo gelukkig toen ik nog geloofde. Oók toen ik mijn heil zocht bij oosterse religies en new-age. Oók daar heb ik nooit de verlichte en volmaakt gelukkige mensen gezien waar men in die kringen altijd over spreekt. De immer in Samadhi verkerende yogi's blijken vaak heel harde en koude persoonlijkheden, en juist de asceten zijn vaak geobsedeerd door seks; veel van de spirituele zwevers spreken continu over liefde en vrede op aarde, maar zweven door hun imaginaire sprookjesparadijs omdat ze de realiteit niet aankunnen. Als ik steun wil dan zoek ik wel een echt mens van vlees en bloed om mee te praten, en als deze er niet is, een hond of een kat.

Ik ben atheïst geworden omdat ik niet anders kan, als ik nadenk over de wereld, over de mensen en over mijzelf. Niet omdat atheïsme meer zin, betekenis, richting, steun en warmte geeft. Hoe ervaren andere vrijdenkers op dit forum dat? Velen van jullie zijn ex-gelovig, ervaren jullie (soms) ook een gevoel van verlies?

In het begin voelt dat eventjes zo, maar nu al lang niet meer. Ik kan het niet als een verlies ervaren, omdat er niets te verliezen valt.

Vriendelijke groet.

[Tsjok45]

In het begin voelt dat eventjes zo, maar nu al lang niet meer.

Het gevoel van ontwortelt zijn .....gaat voorbij wanneer je volop wortel schiet op eigen krachten in de rijkere en wildere gronden van het leven zelf ipv het verlangen te koesteren en te werken naar een zogenaamde beloning die door een doodskultus werd beloofd en angsten bezweerd ( of schulden delgt)die ze zelf eerst heeft ingeplant ....

* De aheistisch geworden apostaat is net als een bonsai die ( tijdig ) in de volle grond wordt geplant en daar kan uitgroeien tot een volwassen boom met al de krachten en eigenschappen waarvan de evoluerende natuur hem heeft voorzien

* Het veranderen van godsdienst of bijgeloof is slechts een bonsai die wordt verpot en opnieuw verminkt en bijgesneden aan zijn wortels ....

[Rereformed]

@ Tsjok:
Heel mooi gezegd, die vorige post van je. Ik denk dat iedereen die mooie momenten heeft. Momenten dat je overweldigd wordt door de pracht van het bestaan. Woorden houden dan op, je kan het niet meer omschrijven, maar je ervaart dan een soort diepe bevestiging van het bestaan, dus een soort perfect geluk.
Ik heb deze gevoelens diep ervaren met het scheppen van mijn eigen muziek. Al het scheppen is jezelf overstijgen en opeens geconfronteerd worden met iets waar je nog niet eerder bewust van was, de hemel binnen jezelf.
Altijd wanneer ik met een documentaire over het heelal geconfronteerd word krijg ik een gevoel dat me helemaal aan de grond nagelt, het maakt van al het andere nietigheid, het overtreft alles. Het overstijgt alle kunst en alle religie. Door dit wonder der wonderen, deze sublieme grootsheid om mij heen, die oneindige geheimenissen en ondoorgrondelijke machten overweldigd te worden is voor mij de hoogste religie. Voor mij is het woord 'God' er aan vastbinden hetzelfde als een kras op de plaat, of een messteek in een prachtig schilderij; het is het viesmaken ervan.
Met alle zielige godsbeelden die een men maakt verkracht men de grootsheid van het bestaan. Het zijn allemaal zielige woordenspellen, ontoereikend en veelal een karikatuur makend van deze grootsheid.

U kunt zich dus wel zonder moeite voorstellen wat een afschuw en verontwaardiging er door me heenging toen de Boedha's van Bamiyan werden opgeblazen :
Het is voor mij het keerpunt geworden ; het moment om onverzoenbaar en definitief afscheid te nemen van ALLE barbarijen ( ook het archetype van de infame beeldenstorm spookt er doorheen )en de oplichterijen en bijgeloven die men godsdiensten noemt ( ook van de zogenaamde "zachtere " vormen ervan :die gewoon een welkome schuilplaats bieden/ een kweekbodem zijn... voor de fanatici en godsdienstwaanzinnigen ) ...

Dit is exact mijn eigen ervaring.
In plaats van heimwee naar die religie zie ik religie enkel als dondere wolken die de hemel verduisteren. Ik heb nooit ook maar één moment heimwee ernaar.

[Think]

Ik heb nog niet al jullie reacties gelezen; ik begin wil eerst a.r. bedanken voor zijn reactie en daarop reageren, dan bekijk ik de rest

"Een atheistisch wereldbeeld, dat zich op wetenschap baseert, is koud en gewetenloos?" ('gewetenloos' is een "freudiaanse verschrijving" van je, ik schreef 'betekenisloos' - Think) Dromen, liefde, idealisme en kunst zijn dan toch niet allemaal verboden? Ik ben atheist, ik hou van mooie dingen, is de natuur zonder god/allah, jahweh, minder overweldigend mooi ? Ik kan ademloos naar de sterren, of naar een zonsondergang kijken. [...] Zullen mensen geen boeken of romans meer schrijven? Zal er geen muziek meer gecomponeert of uitgevoerd worden? Zal liefde verdwenen zijn? Echt niet!

Ik denk dat je daar zeker gelijk in hebt, a.r.: die mooie dingen en die idealen verdwijnen zeker niet als god verdwijnt. Mooie dingen ontlenen hun schoonheid niet aan god. Mensen ontlenen idealen aan zichzelf en projecteren die als ze religieus zijn op hun religie.

Het is dus echt niet zo dat iedere atheist, intellectueel eerlijk zal worden/zijn maar juist religie is uitermate intellectueel oneerlijk! Het doet zoveel onrecht aan de menselijke natuur, geeft mensen een zo negatief zelfbeeld, schuld en boete, ipv een optimistische, eerlijke en open blik op de wereld, steunen en kreunen en klagen, of god asjeblieft wil helpen ingrijpen of anders zijn er altijd wel een stel fanatici die "weten" dat hun god hulp nodig heeft. Wat een waanzin en wat een zielige armoedigheid!!

Ik vrees dat het gif van de religie bij mij dan nog niet helemaal is uitgewerkt, omdat ik soms nog steeds verlang dat er iets 'van boven' zou kunnen komen, dat ik blijf zoeken naar een uiteindelijke zin, een uiteindelijke betekenis, een uiteindelijk doel.

Steun en warmte krijg je, met wat geluk van mensen, de steun en warmte waar jij op doelt, is een irreeële droomwereld, waarvan ik begrijp dat het een lekker veilig GEVOEL kan geven, maar het is wel een vals veiligheidsgevoel! Maar dat een ex-gelovige het als een gemis ervaart kan ik begrijpen.

Zin, betekenis, doel, steun en warmte moet je aan het dagelijks leven ontlenen, dat ben ik met je eens. Ik doe nuttige dingen binnen de regionale cliëntenbeweging. Vandaag had ik met een aantal cliënten en een paar professionals een bijeenkomst om onze jaarlijkse cursus van de regionale cliëntenbeweging voor te bereiden en het deed me goed om met die mensen samen te werken, waardering te krijgen, te merken dat ze vinden dat ik goede dingen doe. Dat zijn waardevolle dingen.

Maar soms heb ik dus zo'n terugval in het zoeken naar een uiteindelijke, ultieme ofwel religieuze zin. Die inderdaad niet bestaat, zoals Marinus opmerkte. Het doet me toch ook wel goed dat Marinus zich bv. ook herkende in mijn verhaal. En dan ga ik nu de rest van de reacties maar eens lezen. Ik ben bijvoorbeeld erg benieuwd naar de genadeloze diepgang, eerlijkheid en breedsprakigheid van Rereformed 8)

[Think]

Zingeving kan me gestolen worden. Ik stel mijn eigen doelen wel.

Daarom heet het ook zin-geving: zin is niet iets wat je van 'boven' krijgt, het is de betekenis die je zelf aan je eigen leven geeft, bijvoorbeeld door het stellen van doelen. Een cadeau aan jezelf, als het ware.

[Think]

Nu je toch aan het lezen bent, wanneer ga je beginnen aan Nietzsche's Aldus sprak Zarathoestra? Het heeft tenminste mij zeer geholpen toen ikzelf met jouw dilemma bezig was.

Ja, ik ben wel van plan me in Nietzsche te verdiepen. Je verwijzing naar het 'Ezelsverhaal' (heb je daar ook een link naartoe?) in je discussies over vrijzinnige vormen van geloven maakte me al nieuwsgierig naar het boek Alzo sprach Zarathustra. Maar ik moet wel wat weerstand overwinnen. Mijn ervaringen met Nietzsche heb ik opgedaan met twee boeken die we moesten lezen voor mijn (onvoltooide) filosofiestudie, voor het vak ethiek. Het betrof de Genealogie der Moral en Jenseits von Gut und Böse. Mijn indrukken van Nietzsche waren: moeilijk leesbaar, wollig schrijven, abjecte visie op alles wat zwak en kwetsbaar is (hij ziet kwetsbaarheid als iets verwerpelijks, en daar ben ik het totaal niet mee eens, zijn verheerlijking van de sterke mens doet groot onrecht aan mensen die niet mee kunnen komen in de ratrace van de maatschappij). Dus als er in Nietzsche ook goede dingen zijn, moet ik wel een beetje door een zure appel heen.

[a.r.]

'gewetenloos' is een "freudiaanse verschrijving" van je, ik schreef 'betekenisloos' - Think)

Nou ja, gooi het maar op mijn enthousiasme om je post te beantwoorden, oke?

Ik vrees dat het gif van de religie bij mij dan nog niet helemaal is uitgewerkt, omdat ik soms nog steeds verlang dat er iets 'van boven' zou kunnen komen, dat ik blijf zoeken naar een uiteindelijke zin, een uiteindelijke betekenis, een uiteindelijk doel.

Zin, betekenis, doel, steun en warmte moet je aan het dagelijks leven ontlenen, dat ben ik met je eens. Ik doe nuttige dingen binnen de regionale cliëntenbeweging. Vandaag had ik met een aantal cliënten en een paar professionals een bijeenkomst om onze jaarlijkse cursus van de regionale cliëntenbeweging voor te bereiden en het deed me goed om met die mensen samen te werken, waardering te krijgen, te merken dat ze vinden dat ik goede dingen doe. Dat zijn waardevolle dingen.

Je schrijft het zelf al n.b., dus je weet wel dat je mooi en goed werk doet, dat je enthousiast bent, dat anderen je waarderen .......geef jezelf tijd enne.... : lees "Aldus sprak Zarathoestra" nou maar, of iig Rereformed's toelichting erop 8)

[fbs33]

Als jochie van een jaar of tien, elf was ik begeesterd door de mooie bijbelverhalen die op zondagschool verteld werden, en ik geloofde ze tot over mijn oren!
Op een dag, een tijdje later, stond ik aan de wallenkant en zomaar schoot mij het verhaal te binnen van Jezus die op het water van het meer v. Gallilea liep.
De zondagschoolleraar had bij het vertellen van dat verhaal óók uit zijn mond laten vallen dat als wij (de leerlingen) vast, echt zéér vast geloofden, wij het water konden betreden alsof het een vaste vloer was! Ik herinner me als de dag v. gisteren dat ik meerdere minuten op die wallenkant in dubio heb gestaan, worstelend met dat geloof maar uiteindelijk innerlijk huilend mezelf moest erkennen dat het geloof niet tot over mijn oren kwam, maar al ver daarvoor ophield.
Ik vond mijzelf een ongelovige lafaard en bovendien een huichelaar omdat ik naar mijn ouders en de wereld toe me als nog steeds een diepgelovig jongetje bleef voordoen terwijl de twijfel aan god bleef knagen.
De kans om te blijven knagen werd vergroot toen de catechisatie-dominee mij nog te speels bevond voor catechisatie, en de beginnende puberteit plus een oom die atheist was deden de rest om het knagen te laten resulteren in een groot gat van ongeloof aan een hogere macht.
Ik was een onbeholpen atheist geworden door de twijfel die het vertrouwen definitief had ondermijnd.
De weg naar mijn volwassenheid bracht verdieping met zich mee en daarmee de vraag "Wat is ethiek"? en in een poging om die vraag zo goed mogelijk te beantwoorden op een gespleten ethiek uitkwam, nml. een individuele die alleen ik, min of meer goed kende, en een minder uitgebreide versie daarvan die ik groepsethiek zal noemen.
Die laatste, groepsethiek dus, bleek een exacte kopie v.d. ideale, van god gegeven, ethiek te zijn, door hún god gegeven zo beweerden de christenen.
Terug te vinden binnen de regels en wetten v.d. maatschappij en gebaseerd op de chr./joodse wetten uit OT en NT.
De gespletenheid ervan die tot uiting komt als je de gelukkige vinder van iets zéér waardevols bent, en worstelt met de vraag "Zal ik het in mijn zak steken of zal ik het afgeven op het politiebureau"?
Het liet ook licht schijnen op de aard v.d. ethiek, nml.; Het is een overweging die tot een handeling leidt.
Tevens is die overweging het eindresultaat van meerdere factoren, zoals de factor die aanzet tot oprapen en de factor die aanzet tot het onderzoeken op nut en onnut (eetbaar of niet) en voortkomen uit het individuele 'ik'.
En al vér voordat de eerste mens verscheen, selecteerden tot 'bestaan' of 'nietbestaan' als resultaat daarvan.
Een instinct als basis voor dat individuele ego, nodig om te overleven werd bij de menselijke soort aangevuld met verstandelijke overwegingen die het kiezen genuanceerder mogelijk maakten en in feite energiebesparend waren voor dat individu.

Het waren óók verstandelijke overwegingen (geheugen, ervaringen, creaties) die leidraden creëerden voor die individuele ethiek om groepsethiek mogelijk te maken!
Opdat het gevonden 'waardevolle' verdeeld kon worden over de deelnemers v.d. groep of aan de onbetwiste eigenaar kon worden teruggegeven en tot tevredenheid moest leiden bij ieder groepslid en zó ten faveure v.d. groep.
Met een doceurtje voor de eerlijke vinder, en dáár pas komt er een god om de hoek kijken om als beloner met positieve beloften of als boeman met negatieve beloften, de groepsethiek in stand te houden.(als één aspect daarvan!)
Een slijpend proces met een meeëvoluerende god om er slechts gezag aan te verlenen, in een evoluerende groep tot in het heden voortgezet.
Een strategie om te blijven bestaan als menselijk denkende soort, tezamen met dat (zijn)denkvermogen!
Een bevroren verstarde god vanaf de 'aanname' van zo'n god (met al zijn regels en wetten) waar géén verbeteringen in mogelijk zijn zónder aan dat godsbeeld te knabbelen!
Menselijke inventiviteit en initiatief dodend vanaf het aanname-moment.
Gekaderd met grenslijnen die corresponderen met het tijdsbeeld op het moment van aanname kunnen ze onmogelijk de antwoorden produceren die bij deze tijd, enige duizenden jaren later, passen!
Ze maken de overlevingstrategie tot een bedenkelijk riskante zaak (in het licht v.h. milieu)
Ethiek is instinctief en bij de menselijke soort, verstandelijk uitgebouwd, zónder een god.
Ik mis daarom een god dus in dat licht in geen enkel opzicht (Hij was, en is er niet! )

Over de Zin v.h. bestaan wordt gefilosofeerd vanaf het moment dat de menselijke soort door zijn bewust Zijn kan mijmeren over zijn instinctieve oergevoelens.
Met een drang tot leven en overleven die voorheen zonder denken was geaccepteerd als Wil en middel tot het bestaan, maar dán door het denkend vermogen v.d. mens werd voorzien v.d. vraag "Waarom"?
En dan nóg specifieker "Waarom ik"? Om daarmee weer met een boogje bij die oergevoelens aan te komen ter analysering door dat denkende vermogen.
Die analyse levert een geloof in eigen voortreffelijkheid op waarbij zelfs 'vluchtgedrag', mits succesvol uitgevoerd, naast het overwinnend 'vechten', deze voortreffelijkheid onderstreept.
Dit 'geloof in eigen voortreffelijkheid' heeft zelfs (m.i!) geleid tot een gevoel van onsterfelijkheid dat noodzakelijkerwijs de keiharde waarheid v.h. lichamelijke sterven moest omzeilen met een (aangenomen=geloofd)onwaarneembaar onderdeel dat zijn bewuste Zijn hem aanreikte, waarmee hij een al even onnaspeurbaar (alweer aangenomen!) 'Hiernamaals' kon betreden als troost voor die instinctieve levensdrang!
De aanname van een (onzichtbare, ongrijpbare) god om die als een extra ondersteunende getuige nóg wat meer zekerheid te laten bieden aan de onzekere denkende sterfelijke mens!
Een (bewust) bestaan terwille v.h. bestaan?
Het is het bonsai-boompje(van Tsjok) dat zich niet meer laat bijknippen door dat 'aannamen'-schaartje, maar frank en vrij uitgroeit tot de forse boom die hij in feite is!
Genietend het koesterende lente windje, het zonnetje etc. etc. ondergaand, stormwinden trotseert, evenals ijzige kou!
Levend in de volle kracht van zijn 'wezen' en zijn sterven accepterend in het besef er simpel niet meer te zijn om dát te bewenen!
Géén twijfel (zou er misschien tóch??) die jouw levensdrang jou wanhopig probeert in te fluisteren, maar (uiteindelijk!) rustgevende zekerheid die een mens verkrijgt als hij alle lijnen (v.d. bespiegelingen) durft door te trekken als BEWUST MENS!
Triest en mooi als eendagsvlieg in de eeuwigheid!
Berustend in weten, mis ik die god als zoethoudend leugentje ook daar niet, maar voel juist de volheid van al het waargenomene in mijn bestaan dat daarvoor in de plaats is gekomen.