Gerard schreef:Er ligt een schone taak voor atheisten om gelovigen te bevrijden van hun zwakheden waarin ze blijven vasthouden zolang ze in een waanzinnige illusie blijven geloven. En zeker om onze maatschappij krachtiger te maken door het te ontlasten van dit soort idioterie.
God is irrelevant en moet dus verbannen worden uit het openbare leven. Wat iedereen prive doet moeten ze zelf maar weten.
Maar dit is toch zeker meer dan lastig? Want waar komt de grens te liggen?
Je haalde volgende voorbeelden aan: "denk maar aan de strijd om een vrije keuze op euthanasie, denk maar aan de bevoorrechtte positie van christelijke scholen die leerlingen mogen weigeren (hier wil ik, Ruby, even aan toevoegen, dat elke (!) school een kind mag weigeren; maar als je eenmaal een kind aanneemt, dan ben je daar verantwoordelijk voor totdat je (in geval van noodzaak) een andere school hebt gevonden), genetische manipulatie en zo kan ik nog wel even doorgaan als ik er even over na mag denken. "
Euthanasie bijvoorbeeld. Met of zonder Godsbeeld, het is een soort geloof/opvatting of euthanasie juist al dan onjuist is. En dit kan op bijna al je voorbeelden. Christelijke scholen weigeren nu kinderen omwille van geloof. Dat kan je afschaffen, maar blijft het dan niet erg om kinderen te weigeren omwille van cito scores? Er wordt een andere grens getrokken, maar het is een grens. En tegenwoordig is het blijkbaar ook niet meer erg om kinderen te weigeren vanwege afkomst....
Er worden ten allertijde allerlei grenzen getrokken op basis van een opvatting. Ja, toch? Ik kan me wel indenken dat sommige super duidelijke geloofskwesties eruit mogen (zoals je vrije dagen enzo), maar het op een bepaalde manier te verweren... lijkt mij dus meer dan moeilijk.