Marinus schreef:Sararje schreef:Sterkte met je hernia.
tnx maar die desillusie in gelovigen is erger op dit moment.
Ik wens je ook beterschap en hoop dat je nog van de zomer kan genieten.
Ik strooi nog wat gedachten over het antireligieus zijn rond om te overdenken:
-Ik ben zelf tientallen jaren tot op het bot religieus geweest. Ik begrijp dus maar al te goed die gedachte dat de mens 'religieus verslaafd' is, religie denkt nodig te hebben. Maar ik geloof ook dat het de deur uitgaat bij ieder mens die er werkelijk werk van maakt om uit te zoeken of waar hij/zij in gelooft werkelijk waar is en intellectuele eerlijkheid voorop heeft staan. Het antwoord dat de zoeker krijgt is altijd dat het niet gerechtvaardigd is
overtuigd te zijn van het geloof. Nu zijn er hopen religieuze mensen die dit erkennen. Zij blijven wel religieus, maar zetten hun religie nooit neer als een fundamentalistische waarheid. Ze weten dat ze ernaast kunnen zitten. Het is hun dan ook nooit te doen om 'de waarheid' rond te bazuinen, want die waarheid hebben ze slechts voor zichzelf nodig als een kruk om op te leunen. Ze zitten eigenlijk in niemandsland. Ze weten dat het maar een spelletje van de geest is, een eigengemaakte wensdroom waarin ze willen leven, maar kunnen dit nooit openlijk denken, zelfs niet voor zichzelf openljk uitspreken, want dan is het afgelopen met het spel. Je móet als religieus mens altijd net doen alsof het religieuze wereldbeeld toch de uiteindelijke waarheid is, alsof de religie geen spel is, maar
weten. Ikzelf heb in zo'n denkwereld gezeten, en weet hoe lastig het is. Ik zou nooit geërgerd op deze mensen reageren, maar wel evenzo antitheïstisch. Want het is intellectueel oneerlijk. Waar deze mensen aan lijden is gebrek aan geestelijke (innerlijke)moed.
-Antitheïsme is voor mij niet agressief bezig zijn tegen anderen, maar vechten voor een betere wereld, een wereld waar men ten alle tijden en in alle zaken enkel en alleen steunt op rationeel denken. Dat ik daarbij in aanvaring kom met mensen die het rationele denken verachten is onvermijdelijk en een bijzaak. Ik heb in dit topic naar voren gebracht dat de wereld met sprongen vooruit gaat wanneer het rationele denken de overhand krijgt. Sommigen denken van niet. Maar in feite is dit niet een geloof wat je wel of niet kan aanhangen, maar hebben we de feiten voor onze ogen. Het rationele denken begon pakweg 400 jaar geleden, en de wereld is met zevenmijlslaarzen veranderd en wel degelijk in talloze opzichten
beter geworden.
-Met een 'betere' wereld of een 'goede' of 'perfecte' wereld moet je nooit bedoelen een soort paradijsachtige of hemelse wereld waar gelovigen naar uitkijken. Wij zijn als cultuur volledig ondergedompeld in deze dwaze kinderachtige denkbeelden, en daarom dringen ze zich onbewust vaak aan ons op. Zo'n wereld dat de kinderlijke naieve mens verzint als zalig en perfect is echter eenvoudig een onmogelijkheid, een dwaasheid, aangezien in het leven goed en kwaad, liefde en agressie, mooi en lelijk altijd bij elkaar horen. Het één kan niet bestaan zonder het ander. In een perfecte wereld is dus per definitie ook kou en duisternis en agressie en vechten. Tot in eeuwigheid. Het mensenleven is tot in het oneindige het bepalen van waarden, het één tegen het ander afwegen en keus maken, het één eren en het ander weggooien, het streven naar bepaalde doelen, het ontplooien van de menselijke wil tot macht, de worsteling, de wil tot winnen, het verlangen, het pijn lijden, het op weg zijn en nooit aankomen. Ik heb geen moeite met dit gegeven maar noem het perfect.
De gedache dat agressiviteit in principe iets verkeerds is is opgedrongen door de christelijke godsdienst. Maar het is net zo min 'verkeerd' als dat 'liefde' altijd goed is. Anti en Pro zijn eenvoudig riemen waarmee altijd geroeid moet worden.
