Immoraliteit bij atheïsten

[Kitty]

De rem of de afwezigheid ervan wordt dus aangekweekt of afgeleerd , dus het mechanisme, het proces van de vervaardiging of juist afslijten van de rem is in het mensenleven voortdurend aan het werk, maar hoe de rem eruit ziet en hoe sterk die is, is wel degelijk een product van 'nadat' die door de mens/maatschappij gevormd is. Wat jij 'verminkte natuur' noemt kan een ander een na te streven zaak beschouwen.

Hiermee geef je toch wel heel duidelijk aan dat moraal sterk gebonden is aan de omgeving waarin je je bevindt. Dus is deze niet gebonden aan een absolute moraal. Dan is de moraal van de meerderheid van de groep (land, cultuur, religie enz.) waar je je in bevindt een dan geldende moraal. Die niet een totaal absolute moraal is, aangezien deze mee kan veranderen indien je omstandigheden en je omgevingsinvloeden veranderen.

Hierbij denk ik wel dat het je handhaven in de groep de grootste drijfveer is. Dat gold net zo goed voor de nazi's, en bijvoorbeeld mensen in oorlogsomstandigheden. Ook hier is sprake van aanpassen binnen de groep waarin je je bevindt.
Eigen individueel gewin is natuurlijk ook een 'vaak onbewuste' drijfveer voor de moraal die je aanhangt, evengoed in religieuze groepen. Het je houden aan de moraal van de groep, geeft immers een veilig en goed gevoel.

Indien iemand van religieus naar atheïst overstapt, moet men dus van de ene groepsmoraal overstappen naar een andere. Dat dit niet zomaar gaat, lijkt me duidelijk. Je verlaat de 'groep' waar je je veilig voelde, en stapt een toch wel onbekende groep binnen, waar opnieuw je moraal vorm moet zien te krijgen, op basis van andere criteria dan je gewend was. Dat je hier dus dan mee bezig bent om er een nieuwe, weer passende weg in te vinden, waarin je je opnieuw veilig kan voelen, lijkt me dan onoverkomelijk.

Je moet dus als het ware verherherbouwd worden, of rereformed zoals voornoemde ook in zijn nick laat zien 8)

[Atli]

Er bestaat geen 'normaal' mens, er bestaan slechts aangeleerde vooroordelen. De antropologie heeft aangetoond dat je culturen hebt die alles anders kunnen doen dan waar wij aan gewend zijn.

Dit bekritiseer ik overigens niet. Toch een kleine notitie terzijde. De menselijke ontwikkeling gaat in fase, dus het aanleren van de omgeving ook. Zo is allang gebleken dat wanneer een kind in een bepaalde fase iets moet ontberen aan "sociale input" dit niet tot heel moeilijk te herstellen is. Afgezien van mensen met een ernstige afwijking. We hebben dus wel degelijk aangeboren instincten en zelfs zelfs perioden waarin het sociaal gedrag aanleren cruciaal is. Dit ter ondersteuning.

Ik vind het jammer dat Theoloog zich terugtrekt uit de discussie en nergens meer op ingaat, het begon interessant te worden, met name het postuleren van "een absoluut iets" trekt mijn aandacht daar je dan de noodzaak van het hele bestaan moet kunnen hardmaken, maar ja......

[Kitty]

We hebben dus wel degelijk aangeboren instincten en zelfs zelfs perioden waarin het sociaal gedrag aanleren cruciaal is. Dit ter ondersteuning.

Op het moment dat je persoonlijkheid wordt gevormd, dus in de eerste jaren van je jeugd, is het zeker van zeer cruciaal belang welke invloed je omgeving op je heeft. Gaat er hier iets goed mis, is dit inderdaad niet of nauwelijks meer te herstellen. Omdat je dit meeneemt in de ontwikkeling van je persoonlijkheid. En een persoonlijkheid, eenmaal gevormd, is niet meer te veranderen.
Vandaar ook de wolfskinderen die een persoonlijkheid hadden gevormd waarbij normaal menselijk gedrag niet meer was aan te leren. De aangeboren instincten lijken dus weer puur gericht op overleving en aanpassing aan de groep of situatie waar je je in bevindt. Dus eigenlijk simpel terug te brengen op overleving alleen.

[Rereformed]

Hiermee geef je toch wel heel duidelijk aan dat moraal sterk gebonden is aan de omgeving waarin je je bevindt. Dus is deze niet gebonden aan een absolute moraal. Dan is de moraal van de meerderheid van de groep (land, cultuur, religie enz.) waar je je in bevindt een dan geldende moraal. Die niet een totaal absolute moraal is, aangezien deze mee kan veranderen indien je omstandigheden en je omgevingsinvloeden veranderen.

Inderdaad kan men dus nooit van een absolute moraal spreken.

Hierbij denk ik wel dat het je handhaven in de groep de grootste drijfveer is.

Inderdaad.

Eigen individueel gewin is natuurlijk ook een 'vaak onbewuste' drijfveer voor de moraal die je aanhangt, evengoed in religieuze groepen. Het je houden aan de moraal van de groep, geeft immers een veilig en goed gevoel.

Dit is een variant van het vorige 'handhaven in de groep'.

Indien iemand van religieus naar atheïst overstapt, moet men dus van de ene groepsmoraal overstappen naar een andere. Dat dit niet zomaar gaat, lijkt me duidelijk. Je verlaat de 'groep' waar je je veilig voelde, en stapt een toch wel onbekende groep binnen, waar opnieuw je moraal vorm moet zien te krijgen, op basis van andere criteria dan je gewend was. Dat je hier dus dan mee bezig bent om er een nieuwe, weer passende weg in te vinden, waarin je je opnieuw veilig kan voelen, lijkt me dan onoverkomelijk.
Je moet dus als het ware verherherbouwd worden, of rereformed zoals voornoemde ook in zijn nick laat zien 8)

Inderdaad, maar het interessante is dat de geldende moderne groepsmoraal nu juist vergaande individualiteit heeft uitgeroepen tot deugd. Men laveert dus tussen meegaan met de weg die de groep gaat (om geaccepteerd te worden) en er tot op zekere hoogte van afwijken in díe mate dat het het respect van de groep en niet haar agressiviteit opwekt.
Moraal is eigenlijk een kundig spel dat men speelt. En hoe meer men het als een spel ziet, des te minder absolutum overblijft. Vandaar wellicht dat men een verlangen heeft naar zo'n absolutum, want het is gemakkelijk alle moraal te verliezen.

[Kitty]

Hoe verklaar je trouwens de verandering van moraal in de tijdsgeest.
In de loop der eeuwen is de moraal van de grote groep danig veranderd. Wat zorgde voor die veranderingen en waarom gingen mensen daarin mee.

Als je uitgaat van je aanpassen aan de groep waarin je je bevindt, hoe kan die groep dan veranderen. Als je de moraal van nu legt naast de geldende moraal van 50 jaar geleden zie je daar al een behoorlijke verschuiving, moraal is dus ook aan verandering onderhevig in de loop van de tijd. Dit gaat zo geleidelijk dat het nauwelijks merkbaar is op het moment dat het gebeurt. Maar maak je sprongen in te tijd is de verandering overduidelijk.
Dus wat zorgt voor die veranderingen van moraal in de tijdsgeest. Ook op dit moment is er sprake van langzame verandering. Bijvoorbeeld de steeds grotere individualisering van de mens. Je ziet nu juist steeds vaker mensen die zich min of meer afzetten tegen de groep. Wat is hiervan de oorzaak?

[Devious]

Voor de derde keer Theoloog!

Theoloog: Ik vind het teleurstellend dat je nog niet op mijn laatste vraag in bent gegaan. Daarom stel ik hem nog maar een keer:

Kunnen we stellen dat moorden en verkrachten verkeerd is door te verwijzen naar een metafysisch niveau? Op basis waarvan???

Mijn punt ligt ergens anders, namelijk op het vlak van de waarheidsvraag. Is het ook wáár dat, omdat een regel om niet te stelen in het groepsbelang is, het dus moreel verwerpelijk is om te stelen? Dan heb je een vast punt nodig, dat boven menselijke opinies uitstijgt. Dat hoeft niet zozeer een theïstische god te zijn, maar zodra je stelt dat iets werkelijk slecht is, veronderstel je iets absoluuts.

En ik probeer je nu de hele tijd duidelijk te maken dat het geen donder verschil maakt of je als atheïst of als theïst een absolute waarheid claimt. Het is pertinente onzin om te beweren dat een atheïst niets absoluuts kan claimen. Je hebt daarvoor geenszins een 'vast punt nodig , dat boven menselijke opinies uitstijgt'. Een atheïst kan bijvoorbeeld zeggen dat moorden en verkrachten verwerpelijk is omdat zijn/haar amygdala of prefrontale cortex dat dicteert, of hij kan zeggen: 'moorden en verkrachten is verkeerd omdat Bertrand Russell dat zegt'. Uiteindelijk komt het er allemaal op neer in hoeverre iemand zijn absolute claims kan bewijzen, en het verwijzen naar 'een punt dat boven menselijke opinies uitstijgt', brengt niemand een steek verder. Je zult immers nog steeds dat punt moeten benoemen, door bijvoorbeeld te verwijzen naar een theïstische God, een goddelijk geïnspireerd boek, de Geest die in de berg Oroburu woont, de Heere Jezus, het Brahman of een ander soort ectoplasma uit een andere dimensie. En vervolgens zul je evengoed als de atheïst moeten bewijzen dat dit ectoplasma capabel is om ons iets absoluuts voor te schrijven. Er is geen enkele reden waarom het woord van een metafyschische entiteit meer gewicht in de schaal zou leggen dan dat van Bertrand Russell of mijn eigen frontale hersenkwab.
Oh? Is die reden er wél? Prove it!!!!

Kunnen we stellen dat moorden en verkrachten verkeerd is door te verwijzen naar een metafysisch niveau? Op basis waarvan???

Vriendelijke groet.

[Theoloog]

Ik was je niet vergeten hoor, Devious. Ik ben er alleen nog niet uit waar het op vastzit, waarom ik dit anders zie dan jij, Rereformed en Cymric.

Een poging:

Een atheïst kan wel naar zijn amygdala verwijzen, of naar Bertrand Russel, maar zou zelf niet in zijn argument geloven.

Je stelt dat de theïst, de pantheïst of de deïst geen steek verder zijn. Maar dat is m.i. niet juist. Zij zijn namelijk consistent in hun beweringen (namelijk dat er zaken zijn die werkelijk verkeerd zijn en het benoemen van een Absolutum waarin zij die overtuiging gronden). Ze kunnen het dus bij het verkeerde eind hebben wat theïstische God, een goddelijk geïnspireerd boek, de Geest die in de berg Oroburu woont, de Heere Jezus, het Brahman of een ander soort ectoplasma uit een andere dimensie betreft, maar zolang ze die entiteit het Absolute dopen, zijn ze in elk geval consistent in hun denken.

Ook de atheïst meent dat sommige dingen absoluut zijn, maar tegelijkertijd ontkent hij de absoluutheid ervan, door ze te reduceren tot biologische oorzaken. Wij zijn min of meer geëvolueerd tot een sociale, coöperatieve soort. Andere soorten tot roof en plundering van de lichamen van andere soorten. Wat is het morele verschil tussen het ene gedrag en het andere? Vele mensen hebben in de geschiedenis hun inkomen gehaald uit roven en plunderen. Wat maakt dat verkeerd? Dat we geëvolueerd zijn tot het hebben van empathisch vermogen?

Op basis waarvan stellen we dat er fundamentele mensenrechten zijn? Dat een mens het recht heeft op vrijheid? Dat niemand het recht heeft anderen tot slavernij te onderwerpen?

[Atli]

Je zei;

Sommige vragen lijken me gewoon irrelevant. Noodzakelijk. Contingent. Als er geen universum was, zou er dan ethiek zijn? Nee, natuurlijk niet. Is het universum er noodzakelijk? Nee, natuurlijk niet. Verandert dat iets aan de zaak? Volgens mij niet, want het universum is er wel, en er zijn intelligente agenten in dat universum die over hun handelen na kunnen denken

Nu zeg je;

Ook de atheïst meent dat sommige dingen absoluut zijn, maar tegelijkertijd ontkent hij de absoluutheid ervan, door ze te reduceren tot biologische oorzaken.

Kan je hier dan nog even op in gaan?

Het is niet irrelevant, je begrijpt het gewoon niet. Voor alles wat is geld dat het niet noodzakelijk is en daarom is een afleiding naar iets "absoluuts" een onbegonnen zaak. Maar het is er wel. Jij postuleert dus dat er iets "absoluuts" ten grondslag moet liggen aan morele processen. Daar het hele universum geeneens noodzakelijk is kan er niets "absoluuts" ten grondslag aan liggen. De claim van iedere geloof / ideologie dat zijn een absolute voor iets hebben, zoals moraal, het leven, valt door de mand en heeft hetzelfde contigentie probleem. Al zou er een hoger wezen zijn, dan heeft die theorie ook te lijden onder het probleem van contigentie, namelijk de noodzaak daarvan is ook niet aanwezig. Hoe duidelijker moet ik worden?

Ik kan wel een causaal verband zien tussen de stand van de maan en eb of vloed, maar er is geen noodzaak toe. Ik leef, mar er is geen noodzaak dat ik besta. etc. etc.

Hoe kan jij nu een vereiste stellen dat iets moet te zijn af te leiden van iets "absoluuts" terwijl noodzaak van alles ontbreekt?

Maar ondanks het feit dat het universum niet noodzakelijk is bestaat het. Ondanks het feit dat U en ik helemaal niet noodzakelijk zijn bestaan we. Zo ook voor het morele proces, die enkel zijn noodzaak kan vinden in de mens die het betracht, maar de mens is net als het universum niet noodzakelijk. Dus een ideologische stroming kan nooit "betere morele waarden" aan zich toe schrijven omdat zij uitgaan van iets "absoluuts. Er is geen enkele ideologische stroming die het probleem van contigentie heeft opgelost

[Rereformed]

Ik was je niet vergeten hoor, Devious. Ik ben er alleen nog niet uit waar het op vastzit, waarom ik dit anders zie dan jij, Rereformed en Cymric.

Een poging:

Een atheïst kan wel naar zijn amygdala verwijzen, of naar Bertrand Russel, maar zou zelf niet in zijn argument geloven.

Dit begrijp ik even niet. Bedoel je dat een atheïst niet gelooft in zijn overtuigingen? Natuurlijk gelooft iemand in zijn overtuiging indien hij er één heeft, en heeft hij er bovendien zijn argumenten voor. Maar hij/zij zal zijn uitspraak/overtuiging niet willen zien als absolute (=objectieve, ten alle tijden en in alle situaties geldende) waarheden.

Je stelt dat de theïst, de pantheïst of de deïst geen steek verder zijn. Maar dat is m.i. niet juist. Zij zijn namelijk consistent in hun beweringen (namelijk dat er zaken zijn die werkelijk verkeerd zijn en het benoemen van een Absolutum waarin zij die overtuiging gronden). Ze kunnen het dus bij het verkeerde eind hebben wat theïstische God, een goddelijk geïnspireerd boek, de Geest die in de berg Oroburu woont, de Heere Jezus, het Brahman of een ander soort ectoplasma uit een andere dimensie betreft, maar zolang ze die entiteit het Absolute dopen, zijn ze in elk geval consistent in hun denken.

Je vraagt je af waarop het vastzit waarom je er niet uit komt.
De reden is deze: je denkt consistent te zijn, maar jouw denken is juist het tegendeel van consistent, want je neemt een foutieve vooronderstelling aan, namelijk dat ethiek iets te maken zou hebben met een bepaalde objectiviteit. Dat heeft het nu net niet. Moraal heeft per definitie totaal niets te maken met een objectieve standaard. Het is heel eenvoudig een stelsel van afspraken (=zeden) binnen de groep. Het is nooit en te nimmer gebaseerd op iets objectiefs, maar enkel en alleen op menselijke waarden. Menselijke waarden zijn 100% subjectief. Men kan ze uitleggen als "zoveel mogelijk voordeel opleverend voor zowel het menselijke individu als de soort", maar ziet dan onmiddellijk dat men in de meeste gevallen nog steeds puur in subjectiviteit zwemt, omdat "voordeel" (benefit) veelal een subjectief gegeven is. Moraal is dus per definitie een menselijk product en kan er niet buiten gezocht worden.

Ook de atheïst meent dat sommige dingen absoluut zijn, maar tegelijkertijd ontkent hij de absoluutheid ervan, door ze te reduceren tot biologische oorzaken.

In het hierboven geven atheïsten volgens mij juist aan dat er GEEN absolute moraal bestaat. Dat een mens hiernaar toch zoveel mogelijk streeft is enkel uit praktische overwegingen. Sommige extreme zaken zijn bovendien zó tegengesteld aan het "voordeel van het individu en de soort", dat ze in de buurt komen van absolute moraal.

Wij zijn min of meer geëvolueerd tot een sociale, coöperatieve soort. Andere soorten tot roof en plundering van de lichamen van andere soorten. Wat is het morele verschil tussen het ene gedrag en het andere?

Hierop is al geantwoord. Het verschil is dat de mens intellectueel ontwikkelder is. Moraal komt dus alleen bij de mens voor en kan dus ook alleen van de mens verwacht worden.

Vele mensen hebben in de geschiedenis hun inkomen gehaald uit roven en plunderen. Wat maakt dat verkeerd? Dat we geëvolueerd zijn tot het hebben van empathisch vermogen?

Niet zozeer het empathisch vermogen, maar "het voordeel van de menselijke soort" is groter wanneer de mens harmonieus met zijn soortgenoten leeft.

Op basis waarvan stellen we dat er fundamentele mensenrechten zijn? Dat een mens het recht heeft op vrijheid? Dat niemand het recht heeft anderen tot slavernij te onderwerpen?

Alweer "zoveel mogelijk voordeel opleverend voor zowel het menselijke individu als de soort".

[Ridder]

Op basis waarvan stellen we dat er fundamentele mensenrechten zijn? Dat een mens het recht heeft op vrijheid? Dat niemand het recht heeft anderen tot slavernij te onderwerpen?

Vanuit een zuiver humanistisch (en seculier) oogpunt bestaat die basis volgens mij niet. Wanneer je in een absolute godheid gelooft die in een zekere mate morele richtlijnen oplegt, dan is het eenvoudig om die moraal te onderbouwen en te handhaven. Immers, God zegt dat het zo moet. Maar bij een afwezigheid van een dergelijke superieure morele autoriteit, zijn zaken als de rechten van de mens (die ten onrechte universeel worden genoemd wat mij betreft) onzinnig verabsolutiseerd. Je zou het kunnen vergelijken met een kind dat tegen een ander kind zegt: "rood is een mooie kleur, want dat is nu eenmaal zo, punt uit." Echter, het verabsolutiseren van een dergelijke ongefundeerde pakket morele standpunten als de rechten van de mens enzovoort is de enige optie. Het is de enige manier om de neuzen zoveel mogelijk dezelfde kant op te zetten. Er is geen morele autoriteit en dus is er geen andere mogelijkheid dan de moraal zelf tot een autoriteit te verabsolutiseren. Dat zal altijd de zwakke schakel zijn van de seculiere gemeenschap.

[Rereformed]

Hoe verklaar je trouwens de verandering van moraal in de tijdsgeest.
In de loop der eeuwen is de moraal van de grote groep danig veranderd. Wat zorgde voor die veranderingen en waarom gingen mensen daarin mee.

Er is in de moraal een samengaan van het voordeel van het menselijke individu en dat van de groep. Maar in sommige gevallen kunnen ze in strijd komen met elkaar.

Wat in de afgelopen eeuwen voor de grootste veranderingen heeft gezorgd is geheel te wijten aan de intellectuele ontmaskering van de traditionele godsdiensten. Mensen kwamen via wetenschappelijke ontdekkingen in een gewetensconflict. De groepsmoraal had besloten dat het christelijk geloof de grootste voordelen voor zowel het individu als de soort bood. De groepsmoraal eiste daarom gehoorzaamheid daaraan, en straf voor ieder die dit geloof ondermijnt. Intellectuele eerlijkheid gebood echter steeds meer mensen het geloof tegen te spreken. Met het wegvallen van het geloof als maatstaf voor goed en kwaad (het beroemde Absolutum) wordt de mens gedwongen nieuwe waarden te scheppen.

Als je uitgaat van je aanpassen aan de groep waarin je je bevindt, hoe kan die groep dan veranderen. Als je de moraal van nu legt naast de geldende moraal van 50 jaar geleden zie je daar al een behoorlijke verschuiving, moraal is dus ook aan verandering onderhevig in de loop van de tijd.

Er is voortdurend een machtsstrijd. De sterksten leggen de zwakkere hun wil op.

Dit gaat zo geleidelijk dat het nauwelijks merkbaar is op het moment dat het gebeurt. Maar maak je sprongen in te tijd is de verandering overduidelijk.

Vaak gaat het zo, maar via een revolutie gaat het vaak zeer snel. Denk aan bijvoorbeeld de Iraanse revolutie, de Franse Revolutie, of bijvoorbeeld de invoering van het christelijk geloof als officiële staatsgodsdienst onder Constantijn, of het instorten van Hitlers derde rijk.

Dus wat zorgt voor die veranderingen van moraal in de tijdsgeest.

Sterke individuen + sterk veranderende omstandigheden.

[Devious]

Een atheïst kan wel naar zijn amygdala verwijzen, of naar Bertrand Russel, maar zou zelf niet in zijn argument geloven.

Veel atheïsten hier geloven oprecht dat doden verkeerd is omdat hun prefrontale cortex dat zegt. Mijn prefrontale cortex zegt dat óók tegen mij. Nogmaals, het maakt geen enkele donder uit waar je je absolute overtuiging op baseert. Er is geen enkele reden waarom het woord van een metafyschische entiteit meer gewicht in de schaal zou leggen dan dat van Bertrand Russell of mijn eigen frontale hersenkwab.
OH? IS DIE REDEN ER WEL? PROOF IT!!!!

Iedereen die absolute waarheden claimt, zadelt zichzelf op met een bewijslast. De bewijslast verdwijnt niet opeens omdat iemand zich baseert op een metafysische entiteit. Er is geen verschil. Mijn prefrontale hersenkwab is het grote wonder van de evolutie, en vertelt mij dat kinderen verkrachten verkeerd en weerzinwekkend is. Ik geloof daarin met hart en ziel (figuurlijk gesproken ). Noem mij eens één reden, en onderbouw deze reden met rationele argumenten, waarom het woord van een metafysische entiteit geloofwaardiger zou zijn dan dat van mijn hersenkwab of Bertrand Russell. Alles draait om bewijs, Theoloog, en ik wil het onweerlegbare bewijs zien dat een metafysische entiteit capabel is om een absolute moraal voor te schrijven. Lever je dat bewijs niet, dan verkondig je slechts gebakken lucht.

Ze kunnen het dus bij het verkeerde eind hebben wat theïstische God, een goddelijk geïnspireerd boek, de Geest die in de berg Oroburu woont, de Heere Jezus, het Brahman of een ander soort ectoplasma uit een andere dimensie betreft, maar zolang ze die entiteit het Absolute dopen, zijn ze in elk geval consistent in hun denken.

Zij zijn niets consistenter dan degene die in het oordeel van zijn eigen frontale hersenkwab gelooft, of in het oordeel van Bertrand Russell. Je kunt hoog springen, en je kunt laag springen; je kunt eeuwig rond blijven cirkelen in kringetjes, maar je zult moeten bewijzen dat dit ectoplasma capabel is. Er is geen enkele basis waarop we kunnen stellen dat een moraal absoluut is, omdat een metafysisch ectoplasma dat bepaalt. Oh?? Tóch wel? Proof it!!! Er is geen andere weg. Buitengewone claims vereisen buitengewoon bewijs, dus bewijs dat je ectoplasma capabel is; bewijs dat je moraal absoluut is omdat je ectoplasma dat zegt! Doe je dat niet, dan verkoop je gebakken lucht, kinderpraatjes, luchtkastelen.

Op basis waarvan stellen we dat er fundamentele mensenrechten zijn? Dat een mens het recht heeft op vrijheid? Dat niemand het recht heeft anderen tot slavernij te onderwerpen?

Ik zeg niet dat zo'n basis bestaat, behalve voor mijzelf mijn frontale hersenkwab, maar dat is subjectief. Maar een ieder die claimt dat een bepaalde moraal fundamenteel is, dient met bewijzen over de brug te komen. Of diegene vertrouwen stelt in het oordeel van Bertrand Russell, of in het oordeel van de Grote Manitou, maakt geen enkele donder uit!!!!
Oh??? Toch wel???? BEWIJS DAT MAAR!!!!

Een vriendelijke groet.

[Ridder]

Een atheïst kan wel naar zijn amygdala verwijzen, of naar Bertrand Russel, maar zou zelf niet in zijn argument geloven.

Veel atheïsten hier geloven oprecht dat doden verkeerd is omdat hun prefrontale cortex dat zegt. Mijn prefrontale cortex zegt dat óók tegen mij. Nogmaals, het maakt geen enkele donder uit waar je je absolute overtuiging op baseert. Er is geen enkele reden waarom het woord van een metafyschische entiteit meer gewicht in de schaal zou leggen dan dat van Bertrand Russell of mijn eigen frontale hersenkwab.
OH? IS DIE REDEN ER WEL? PROOF IT!!!!

Nu is het natuurlijk wel zo, dat wanneer je uitgaat van moraalvorming door de prefrontale cortex, je moet accepteren dat die moraal bestaat bij de gratie van het gehoor geven aan de overlevingsdrift en wel in die zin, dat het voor het individu effectiever is om sociaal te zijn, dan om niet sociaal te zijn. Het samen staan wij sterk idee. Echter, er zullen mensen zijn die hun kansen zien in het zich niet sociaal gedragen. Deze mensen kun je dan niet als immoreel bestempelen en ook is het moeilijk om deze mensen te verwerpen. Ze hebben slechts een alternatieve overlevingsstrategie ontwikkeld of aangenomen.

Wat ik hiermee bedoel te zeggen, is dat religie wel degelijk een betere regulerende taak zou kunnen vervullen dan een puur biologisch perspectief. Niet zozeer vanwege het goddelijke aspect, maar simpelweg vanwege het sociale.

[collegavanerik]

Nu is het natuurlijk wel zo, dat wanneer je uitgaat van moraalvorming door de prefrontale cortex, je moet accepteren dat die moraal bestaat bij de gratie van het gehoor geven aan de overlevingsdrift en wel in die zin, dat het voor het individu effectiever is om sociaal te zijn, dan om niet sociaal te zijn. Het samen staan wij sterk idee. Echter, er zullen mensen zijn die hun kansen zien in het zich niet sociaal gedragen. Deze mensen kun je dan niet als immoreel bestempelen en ook is het moeilijk om deze mensen te verwerpen. Ze hebben slechts een alternatieve overlevingsstrategie ontwikkeld of aangenomen.

Wat ik hiermee bedoel te zeggen, is dat religie wel degelijk een betere regulerende taak zou kunnen vervullen dan een puur biologisch perspectief. Niet zozeer vanwege het goddelijke aspect, maar simpelweg vanwege het sociale.

Moraal krijg je van je peers. Dat zijn soms hangjongeren, soms de rotaryclub en soms je kerkgenootschap. Moraalvervaging zie je ook optreden in oost duitsland, dat heeft dus niets met ontkerkelijking maar met teruggang van sociale controle te maken.

[Theoloog]

Kijk, Devious, daar gaan we dus uiteen. Niet alles draait om bewijslast. Consistentie komt eerder.

En zo komt het dat we beginnen aan de andere kant van de stok:
Ik: zonder het Absolute te postuleren, kun je geen absolute moraal claimen.
Jij: Aangezien er geen bewijs is voor het Absolute, kan niemand een absolute moraal claimen.

Ik sluit niet uit dat je oprecht gelooft dat doden verkeerd is omdat je prefrontale kwab dat zegt, maar zodra je er over nadenkt zul je inzien dat dit argument niet heel sterk is. Sommige mensen vliegen anderen naar de strot omdat hun adrenaline dat zegt.

Ik heb het al gezegd: wanneer je de metafysische entiteit aanwijst als het Absolute, vallen de onderdelen van het horloge in elkaar. Vraag is dus: kun jij jezelf wijsmaken dat je prefrontale kwab of Bertrand Russel het Absolute is, of het Absolute vertegenwoordigd? Ik denk niet dat je dat werkelijk zou volhouden.

Dat jij allerlei goden ontmaskert als fantasiefiguren doet daar niet echt vanaf. Je moet namelijk alsnog iets absoluuts postuleren als je wenst vol te houden dat jouw ethische overtuigingen altijd en overal gelden.

O, dat doe je niet. Je zegt niet dat zo'n basis bestaat, behalve voor jouzelf. Jouw persoonlijke frontale hersenkwab. Ik vrees dat dat jouw frontale hersenkwab voor mij niet bijzonder overtuigend is. Dus sorry als ik dan nu je veertienjarige zusje verkracht, en toon mij dan maar aan dat dat verkeerd is.

Ik wil dat je één ding goed begrijpt: het maakt mij niet uit wát je verabsoluteerd (een theïstische God, goddelijk karma, de mensheid, het goede) maar je zult iets moeten verheffen boven opinies.