Ik maak het mezelf tegenwoordig niet meer zo moeilijk als vroeger. De vraag is tegenwoordig bijzonder gemakkelijk te beantwoorden. Indien de illusie bestaat -en dat is de laatste eeuwen op duizend-en-één manieren aangetoond-, bestaat ook onvoorwaardelijke liefde, ze gedijt daar in tropische weelde.marc aka controle schreef:Bestaat onvoorwaardelijke liefde, of is het een illusie?
Levensovertuiging svp er bij vermelden.
onvoorwaardelijke liefde =
jezelf opblazen uit liefde voor je ingebeelde korangod,
jezelf aan Hitler uitleveren uit liefde voor het nageslacht, de superieurdere toekomst.
jezelf aan het kruis laten slaan uit onvoorwaardelijke liefde voor je ingebeelde god,
iemand anders aan de schandpaal zetten omdat hij je onvoorwaardelijke liefde verloochent,
jezelf wijsmaken dat je waardevol bent omdat je een vent uit de puree geholpen hebt,
de hemel op aarde te beloven voor je object van verering, omdat je hormonen je zo verliefd hebben gemaakt.
Samante schreef: Er is bijvoorbeeld sprake van eigenbelang/egoïsme, als iemand liefde geeft om daarmee zichzelf goed te voelen.
Ik zou zeggen: vandaar dat iedereen heel graag in onvoorwaardelijke liefde wil geloven, of beter gezegd (ik denk dat de topicopener dit bedoelt:) in onbaatzuchtige liefde te geloven. Men doet het om zichzelf goed te voelen. Hoe zou men anders het leven en zichzelf verdragen? Precies hetzelfde antwoord aan Kitty op haar vraag "En wat zorgt dan voor die schijnbaar onnadenkende impuls om te voorkomen dat die ander leed wordt aangedaan?"
Onbaatzuchtige liefde is dus de gewoonste zaak van de wereld, iets onweerstaanbaars, en juist dát maakt het tot een zeer banale zaak, een zaak van weinig waarde. Alles wat men niet hoeft na te streven, maar onweerstaanbaar is, als bron water uit een mens vanzelf op komt borrelen is eenvoudige en goedkope ethiek.
Geef mij maar gedrag dat juist een agenda heeft, liefde die juist níet een spontane impuls is (automatisme), maar waarvoor je met man en macht in jezelf moet vechten om er iets in jezelf van te zien. Dat zal ik eerder als liefde bestempelen.
Voor mij bijvoorbeeld betekent het in staat te zijn ergens in te snijden en te laten bloeden omdat het móet, hoezeer je het ook liefhebt. Je liefste god kastijden, in staat zijn je afgoden in de vuilnisbak te kunnen gooien. Echte liefde heeft er misschien veel van dat wat we in de regel liefde noemen (gevoelens die het eerst boven komen) juist te onderkennen als de grote misleiders en kleinmakers van onszelf.
Ik denk dat ik het dus met de steling van Mark eens kan zijn: "Dat iemand die puur en alleen rationeel denkt niet in liefde zonder eigengewin kan geloven." En ik dank mijn verstand (en het verstand van anderen die mij tot kennis opgevoed hebben) hartelijk voor de koele ontleding en op de nederige grond zetten van de menselijke gevoelens. Ik dank mijn verstand eindelijk de moed en de kracht te hebben gevonden die ogenschijnlijk onoverwinnelijke gevoelens eens naar beneden te halen en een toontje lager te laten zingen. Als laatste zou mijn verstand mijn gevoelens ook dit nog willen zeggen: "Waarom in vredesnaam maak jij eigengewin altijd vies? Sta jij het jezelf opblazen/kruisigen/wegkwijnen/belasteren voor? Wat ben jij toch een vreemde gozer. Zie toch eindelijk eens in dat je niet zo belangrijk bent als je eist te moeten zijn."
Levensbeschouwing: Voorliefde voor goedgelovigheid en daarom liever Argusoog.
PS iemand zei eens dat alles wat 'onvoorwaardelijk' is in de pathologie thuishoort. Denk ik vaak over na.
