Albert Ellis en christendom
Geplaatst: 19 apr 2017 09:37
Rereformed,
ik maak er maar even een nieuw topic van, anders kaap ik het andere topic teveel.
Uiteraard verdient jouw vertaalwerk respect en aandacht. Ik ben bezig het te lezen en kom alvast tot het volgende:
1. Hij noemt een aantal mensen uit de jaren 50 en 60. Blijkbaar zijn de gedachten uit die tijd de basis voor zijn gedachten over religie in zijn algemeenheid en christendom in het bijzonder.
2. Hij noemt een lijst met 9 punten waar mensen zich op moeten richten om geestelijk gezond te blijven. Is de hele mensheid te vangen in deze 9 punten ?
3. Hij behandelt religie als ware het een ziekte. Als dat zo is, en religieuze mensen lijden aan psychische stoornissen met ernstige gevolgen, dan ligt het in de lijn der verwachting dat de wachtkamers van psychotherapeuten vol zitten met religieuze mensen. Ik ken geen getallen of onderzoeken die dat bevestigen.
4. Je noemt zelf religie in een adem met roken en alcoholverslaving. Voor een deel van de mensen zal dat vergelijkbaar zijn. Voor een aantal mensen is religie verstikkend en benauwend en geeft grote emotionele schade. Zeker in de meer behoudende kring. Bij ex-Jehova’s kom je dit tegen en ook bij andere sektarische groepen.
Maar dat dit zou gelden voor iedereen is veel te absoluut en ook strijdig met voorbeelden die een andere kant op wijzen. Er zijn ook mensen die juist door tot geloof te komen van verslavingen en aso gedrag verlost zijn. Ik denk dat de mensheid te gevarieerd is om dit soort absolute uitspraken te doen.
5. Punt 1 van zijn lijst: interesse in jezelf. Meerdere godsdiensten dringen inderdaad aan op masochistische zelfverloochening. Maar dat is in strijd met woorden die Jezus uitsprak: heb je naaste lief als jezelf. Dus eigenliefde is de basis voor naastenliefde. Niets masochistisch aan. Ten tweede de tienden: oproep om 10% weg te geven. Niet 50% of 100%, geen masochistisch gedoe. Houd 90% voor jezelf. Lijkt mij erop te wijzen dat je veel interesse in jezelf mag hebben.
En zijn oproep om je volledige potentieel te zoeken: als gij gelooft de werken die ik doe, en het verhaal van het mosterdzaadje.
Dat het christendom er grotendeels later iets anders van gemaakt heeft kun je Jezus niet de schuld van geven.
6. Punt 3: de ruimte geven om anders te zijn en fouten te maken. Binnen het christendom is dit idd geperverteerd, maar niet binnen elke religie. Binnen het jodendom wordt je meer opgeroepen om het goede na te streven en je fouten te erkennen. En dan berouw tonen en weer verder gaan. Binnen het christendom is dit volledig doorgeschoten en word je geacht jezelf een zondaar te vinden, die ten diepste een slecht mens is en de dood heeft verdiend. Psychologisch is dat inderdaad ernstig. Met name in behoudende kring zie je hier mensen mee in de problemen komen. Binnen het katholicisme minder, dat gaat over het algemeen toch iets rustiger.
Het is helder dat het instituut kerk als enige voordeel heeft bij deze denkwijze, zo kun je mensen aan je binden. Slechte zaak. Helemaal mee eens.
7. Punt 6 lijkt mij niet correct. Vanuit een wetenschappelijke psychotherapeut misschien wel verklaarbaar, maar ook dit is het opdringen van een wereldbeeld. Net zoals religie dat niet zou moeten doen, zou ook een psychotherapeut dat niet moeten doen. “Moeten” was toch een verkeerd woord ? Een psychotherapeut die stelt dat je je gevoel volledig moet negeren. Lijkt mij psychisch erg ongezond. Faux pas van meneer Ellis.
8. Punt 8: avonturierlijk moeten zijn. Nou……dat is aan mij niet besteed. Ik ben geen avonturier. Dit vind ik een voorbeeld van absolutisme wat niet goed is. Het is in strijd met zelfbestuur. Als ik zelf de regie over mijn leven neem, dan beslis ik ook zelf of ik avonturierlijk ben of niet. Ik dus niet.
9. Na zijn punten noemt hij dat religieuze mensen blijkbaar vervallen in bezorgdheid en depressiviteit. Ik ken geen onderzoeken die wetenschappelijk onderbouwen dat religieuze mensen depressiever en bezorgder zijn dan niet religieuzen. Soms zelfs integendeel (zou ik op moeten zoeken). Het gaat veel te ver om dit te stellen en lijkt mij niet te onderbouwen.
10. Voor zover ik het nu gelezen heb krijg ik een beetje de indruk dat gedachten uit de jaren 50 de boventoon voeren bij meneer Ellis. De tijd van vrijgevochten zijn, je eigen ik zoeken en dergelijke. Inmiddels zijn we een aantal tientallen jaren verder.
Ik ga het aandachtig verder lezen.
ik maak er maar even een nieuw topic van, anders kaap ik het andere topic teveel.
Uiteraard verdient jouw vertaalwerk respect en aandacht. Ik ben bezig het te lezen en kom alvast tot het volgende:
1. Hij noemt een aantal mensen uit de jaren 50 en 60. Blijkbaar zijn de gedachten uit die tijd de basis voor zijn gedachten over religie in zijn algemeenheid en christendom in het bijzonder.
2. Hij noemt een lijst met 9 punten waar mensen zich op moeten richten om geestelijk gezond te blijven. Is de hele mensheid te vangen in deze 9 punten ?
3. Hij behandelt religie als ware het een ziekte. Als dat zo is, en religieuze mensen lijden aan psychische stoornissen met ernstige gevolgen, dan ligt het in de lijn der verwachting dat de wachtkamers van psychotherapeuten vol zitten met religieuze mensen. Ik ken geen getallen of onderzoeken die dat bevestigen.
4. Je noemt zelf religie in een adem met roken en alcoholverslaving. Voor een deel van de mensen zal dat vergelijkbaar zijn. Voor een aantal mensen is religie verstikkend en benauwend en geeft grote emotionele schade. Zeker in de meer behoudende kring. Bij ex-Jehova’s kom je dit tegen en ook bij andere sektarische groepen.
Maar dat dit zou gelden voor iedereen is veel te absoluut en ook strijdig met voorbeelden die een andere kant op wijzen. Er zijn ook mensen die juist door tot geloof te komen van verslavingen en aso gedrag verlost zijn. Ik denk dat de mensheid te gevarieerd is om dit soort absolute uitspraken te doen.
5. Punt 1 van zijn lijst: interesse in jezelf. Meerdere godsdiensten dringen inderdaad aan op masochistische zelfverloochening. Maar dat is in strijd met woorden die Jezus uitsprak: heb je naaste lief als jezelf. Dus eigenliefde is de basis voor naastenliefde. Niets masochistisch aan. Ten tweede de tienden: oproep om 10% weg te geven. Niet 50% of 100%, geen masochistisch gedoe. Houd 90% voor jezelf. Lijkt mij erop te wijzen dat je veel interesse in jezelf mag hebben.
En zijn oproep om je volledige potentieel te zoeken: als gij gelooft de werken die ik doe, en het verhaal van het mosterdzaadje.
Dat het christendom er grotendeels later iets anders van gemaakt heeft kun je Jezus niet de schuld van geven.
6. Punt 3: de ruimte geven om anders te zijn en fouten te maken. Binnen het christendom is dit idd geperverteerd, maar niet binnen elke religie. Binnen het jodendom wordt je meer opgeroepen om het goede na te streven en je fouten te erkennen. En dan berouw tonen en weer verder gaan. Binnen het christendom is dit volledig doorgeschoten en word je geacht jezelf een zondaar te vinden, die ten diepste een slecht mens is en de dood heeft verdiend. Psychologisch is dat inderdaad ernstig. Met name in behoudende kring zie je hier mensen mee in de problemen komen. Binnen het katholicisme minder, dat gaat over het algemeen toch iets rustiger.
Het is helder dat het instituut kerk als enige voordeel heeft bij deze denkwijze, zo kun je mensen aan je binden. Slechte zaak. Helemaal mee eens.
7. Punt 6 lijkt mij niet correct. Vanuit een wetenschappelijke psychotherapeut misschien wel verklaarbaar, maar ook dit is het opdringen van een wereldbeeld. Net zoals religie dat niet zou moeten doen, zou ook een psychotherapeut dat niet moeten doen. “Moeten” was toch een verkeerd woord ? Een psychotherapeut die stelt dat je je gevoel volledig moet negeren. Lijkt mij psychisch erg ongezond. Faux pas van meneer Ellis.
8. Punt 8: avonturierlijk moeten zijn. Nou……dat is aan mij niet besteed. Ik ben geen avonturier. Dit vind ik een voorbeeld van absolutisme wat niet goed is. Het is in strijd met zelfbestuur. Als ik zelf de regie over mijn leven neem, dan beslis ik ook zelf of ik avonturierlijk ben of niet. Ik dus niet.
9. Na zijn punten noemt hij dat religieuze mensen blijkbaar vervallen in bezorgdheid en depressiviteit. Ik ken geen onderzoeken die wetenschappelijk onderbouwen dat religieuze mensen depressiever en bezorgder zijn dan niet religieuzen. Soms zelfs integendeel (zou ik op moeten zoeken). Het gaat veel te ver om dit te stellen en lijkt mij niet te onderbouwen.
10. Voor zover ik het nu gelezen heb krijg ik een beetje de indruk dat gedachten uit de jaren 50 de boventoon voeren bij meneer Ellis. De tijd van vrijgevochten zijn, je eigen ik zoeken en dergelijke. Inmiddels zijn we een aantal tientallen jaren verder.
Ik ga het aandachtig verder lezen.