Albert Ellis en christendom

[HJW]

Rereformed,
ik maak er maar even een nieuw topic van, anders kaap ik het andere topic teveel.

Uiteraard verdient jouw vertaalwerk respect en aandacht. Ik ben bezig het te lezen en kom alvast tot het volgende:
1. Hij noemt een aantal mensen uit de jaren 50 en 60. Blijkbaar zijn de gedachten uit die tijd de basis voor zijn gedachten over religie in zijn algemeenheid en christendom in het bijzonder.
2. Hij noemt een lijst met 9 punten waar mensen zich op moeten richten om geestelijk gezond te blijven. Is de hele mensheid te vangen in deze 9 punten ?
3. Hij behandelt religie als ware het een ziekte. Als dat zo is, en religieuze mensen lijden aan psychische stoornissen met ernstige gevolgen, dan ligt het in de lijn der verwachting dat de wachtkamers van psychotherapeuten vol zitten met religieuze mensen. Ik ken geen getallen of onderzoeken die dat bevestigen.
4. Je noemt zelf religie in een adem met roken en alcoholverslaving. Voor een deel van de mensen zal dat vergelijkbaar zijn. Voor een aantal mensen is religie verstikkend en benauwend en geeft grote emotionele schade. Zeker in de meer behoudende kring. Bij ex-Jehova’s kom je dit tegen en ook bij andere sektarische groepen.
Maar dat dit zou gelden voor iedereen is veel te absoluut en ook strijdig met voorbeelden die een andere kant op wijzen. Er zijn ook mensen die juist door tot geloof te komen van verslavingen en aso gedrag verlost zijn. Ik denk dat de mensheid te gevarieerd is om dit soort absolute uitspraken te doen.
5. Punt 1 van zijn lijst: interesse in jezelf. Meerdere godsdiensten dringen inderdaad aan op masochistische zelfverloochening. Maar dat is in strijd met woorden die Jezus uitsprak: heb je naaste lief als jezelf. Dus eigenliefde is de basis voor naastenliefde. Niets masochistisch aan. Ten tweede de tienden: oproep om 10% weg te geven. Niet 50% of 100%, geen masochistisch gedoe. Houd 90% voor jezelf. Lijkt mij erop te wijzen dat je veel interesse in jezelf mag hebben.
En zijn oproep om je volledige potentieel te zoeken: als gij gelooft de werken die ik doe, en het verhaal van het mosterdzaadje.
Dat het christendom er grotendeels later iets anders van gemaakt heeft kun je Jezus niet de schuld van geven.
6. Punt 3: de ruimte geven om anders te zijn en fouten te maken. Binnen het christendom is dit idd geperverteerd, maar niet binnen elke religie. Binnen het jodendom wordt je meer opgeroepen om het goede na te streven en je fouten te erkennen. En dan berouw tonen en weer verder gaan. Binnen het christendom is dit volledig doorgeschoten en word je geacht jezelf een zondaar te vinden, die ten diepste een slecht mens is en de dood heeft verdiend. Psychologisch is dat inderdaad ernstig. Met name in behoudende kring zie je hier mensen mee in de problemen komen. Binnen het katholicisme minder, dat gaat over het algemeen toch iets rustiger.
Het is helder dat het instituut kerk als enige voordeel heeft bij deze denkwijze, zo kun je mensen aan je binden. Slechte zaak. Helemaal mee eens.
7. Punt 6 lijkt mij niet correct. Vanuit een wetenschappelijke psychotherapeut misschien wel verklaarbaar, maar ook dit is het opdringen van een wereldbeeld. Net zoals religie dat niet zou moeten doen, zou ook een psychotherapeut dat niet moeten doen. “Moeten” was toch een verkeerd woord ? Een psychotherapeut die stelt dat je je gevoel volledig moet negeren. Lijkt mij psychisch erg ongezond. Faux pas van meneer Ellis.
8. Punt 8: avonturierlijk moeten zijn. Nou……dat is aan mij niet besteed. Ik ben geen avonturier. Dit vind ik een voorbeeld van absolutisme wat niet goed is. Het is in strijd met zelfbestuur. Als ik zelf de regie over mijn leven neem, dan beslis ik ook zelf of ik avonturierlijk ben of niet. Ik dus niet.
9. Na zijn punten noemt hij dat religieuze mensen blijkbaar vervallen in bezorgdheid en depressiviteit. Ik ken geen onderzoeken die wetenschappelijk onderbouwen dat religieuze mensen depressiever en bezorgder zijn dan niet religieuzen. Soms zelfs integendeel (zou ik op moeten zoeken). Het gaat veel te ver om dit te stellen en lijkt mij niet te onderbouwen.
10. Voor zover ik het nu gelezen heb krijg ik een beetje de indruk dat gedachten uit de jaren 50 de boventoon voeren bij meneer Ellis. De tijd van vrijgevochten zijn, je eigen ik zoeken en dergelijke. Inmiddels zijn we een aantal tientallen jaren verder.
Ik ga het aandachtig verder lezen.

[Peter van Velzen]

Religie is als zodanig geen ziekte, maar een aantal geestesziekten zijn in milde vorm (en die komt meer voor dan de ernstige!) gunstig voor het functioneren in een religieuze maatschappij. Bijgaand een college van Robert Sapolsky over dit onderwerp.

[heeck]

Deze hoort erbij:
http://www.gallup.com/poll/16915/three- ... ormal.aspx" onclick="window.open(this.href);return false;

+/- minuut 20 Hoe rationeel zijn we?

En deze ook wel:
https://en.wikiquote.org/wiki/Robert_Sapolsky" onclick="window.open(this.href);return false;

R.

[HJW]

Rereformed.

Het eerste stukje na de 9 punten maakt duidelijk dat meneer Ellis een wel zeer verwrongen en zeer, zeer, zeer eenzijdig beeld heeft van religie.
Hij neemt blijkbaar de manier van doen in een enge sekte als voorbeeld voor alle religies. Blijkbaar heeft hij weinig danwel achterhaalde kennis van religie.
Zoals hij het schetst herken ik het zelfs niet van de geformeerde kerk uit de jaren 70 waar ik elke week zat als kind. Ook later als volwassene in de hervormde kerk ging het compleet anders.

Wat hij blijkbaar volledig over het hoofd heeft gezien is dat veel gelovigen troost vinden in hun geloof, steun ervaren in moeilijke tijden en juist bij heftige tijden een gemeenschap hebben waar ze terecht kunnen. Ik kan hier veel meer over schrijven, maar je weet vast wat ik bedoel.
Of het waanbeelden zijn, dat is nu hier niet aan de orde. Het gaat meneer Ellis om de psychische schade die religies zouden veroorzaken.
En juist het tegenovergestelde zie je ook veel gebeuren.

Daarnaast is het erg eenzijdig om te melden dat men zijn eigen overtuiging moet verloochenen.
Twee zaken: we moeten onze eigen overtuigingen ook verloochenen aan de heersers (wetgevers) van ons land. Ook daar ben ik niet vrij in allerlei zaken.
Ten tweede is het achterhaald dat alle kerken alle facetten van het menselijk leven de mensen dicht op de huid zitten. Er zijn genoeg katholieken die voorbehoedsmiddelen gebruiken en seks voor het huwelijk hebben. Ook bij andere kerken zie je dat wel gebeuren.
Ik denk dat dat meer een cultureel dan een religieus probleem is.
En die adelaarsogen waarmee men elkaar zou bespieden…….erg overtrokken en het wordt een karikatuur.
Ik heb er nooit iets van gemerkt.
Masochistische zelfopoffering ? Bij ons vroeger in de kerk werd er zondag na de dienst een bloemetje gebracht bij iemand die ziek was. Gevraagd werd wie dat wilde doen en dan stak iemand zijn/haar hand op. Komt niet erg masochistisch over. Gewoon even iets voor je medemens doen, gemoedelijk.

Dus de basis van meneer Ellis is verwrongen danwel achterhaald en dan ga je verkeerde conclusies trekken.

Ik lees aandachtig verder.

[HJW]

Religie is als zodanig geen ziekte, maar een aantal geestesziekten zijn in milde vorm (en die komt meer voor dan de ernstige!) gunstig voor het functioneren in een religieuze maatschappij. Bijgaand een college van Robert Sapolsky over dit onderwerp.

Als ik klaar ben met lezen ga ik eens kijken.