MaartenV schreef:Deze laatste zal bij het minste tegenwindje omvallen, terwijl de geharde vluchteling of ex-Siberische gevangene, veel meer levenservaring en kracht heeft gewonnen dankzij zijn bittere omstandigheden.
Hoe ongelukkiger de omstandigheden, hoe meer de mens ontwikkeld raakt. Wat mij niet doodt sterkt mij.
Dit lijkt voor de hand liggend. De vluchteling heeft enige ervaring en weet bepaalde problemen op te lossen. Of deze ervaring van pas kan komen als “hun beschavingen instorten, er anarchie heerst, geweld en oorlog en zij beiden als individu moeten zien te overleven en zichzelf zien te redden,” volgens MaartenV, hangt geheel van de persoon en de omstandigheden af.
MaartenV schreef:Mij lijkt het dat de vluchteling vandaag, die gehard is door zijn bittere omstandigheden, waarin hij vrouw en kind moet beschermen en zelf geen materiële hulpmiddelen heeft, en overal op een bitter 'nee' stuit, veel meer opgewassen is tegen een eventueel noodlot
Dit zou kunnen, maar hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn. Iemand die niet als vluchteling “gehard” is, heeft natuurlijk weer andere ervaring opgedaan die hij kan inzetten, juist omdat hij aan zelfontwikkeling heeft gedaan. In dit geval gaat het volgende niet op:
MaartenV schreef:Hoe comfortabeler en intellectueler het milieu, hoe minder zelfontwikkeling de mens doorstaan heeft,
Dan nu de reacties.
Bonjour schreef:Ontwikkeld in wat? Een bijl hanteren om zelf hout te hakken?
Nee, het gaat erom door psychisch vermogen in moeilijke omstandigheden te kunnen overleven. Trouwens, alledaagse dingen zoals houthakken zijn van onschatbare waarde in het leven.
Bonjour schreef:Ik kan niet in Siberië overleven, de ex-gevangene niet op kantoor.
Het zijn juist altijd de intellectuelen geweest die naar Siberië werden gestuurd.
Waarom? schreef:Wat zullen die SonderCommandos nog steeds blij zijn wat ze hebben mogen doen en hebben meegemaakt...wat zullen dat een sterke mensen zijn.....
Het gaat er natuurlijk niet om dat zulke mensen blij moeten zijn, maar dat ze enige ervaring hebben. Die ervaring is natuurlijk lang niet altijd productief. Het lijden is in menig opzicht zinloos.
Peter van Velzen schreef:Dat zag Mazlov toch echt anders! Wie nog steeds worstelt met dagelijks in leven blijven komt - volgens hem - aan persoonlijke ontwikkeling niet toe.
Dit is ook bij lange na niet altijd zo. De ene dag is voor de lijdende alles louter een gevecht, de andere dag geeft één moment rust. Ik kan het niet nalaten alweer uit Nietzsche te citeren:
“Mijn bestaan is een verschrikkelijke last: ik had hem allang van me afgeworpen als ik niet juist in die toestand van leed, waarin ik haast van alles moet afzien, de meest leerzame processen op geestelijk-redelijk vlak deed.”
Het voorgaande ontkracht de stelling van Mazlov.
Oorlog, Siberië, vluchtelingen... het lijden van anderen mag dan voor het oog weliswaar zichtbaar zijn, maar men vergeet dat het onzichtbare lijden hier in West-Europa door ziekte bijvoorbeeld evenzogoed verschrikkelijk is. Iemand zoals Nietzsche die aan ernstige migraine leed, moet helse martelingen doorstaan.
Wat een contrast als wij zien wat Rereformed over Nietzsche beweert.
Rereformed schreef:De uitspraak is zelfs bedacht door een filosoof die al op jonge leeftijd op een staatspensioen leefde, oftewel de illustratie bij uitstek van de intellectueel die in luilekkerland leeft, zich letterlijk elke dag tegoed doend aan "muziek, literatuur, kunst, cultuur, en reizen"!
Dit pensioen kreeg hij niet voor niets!
Waarom schreef:Zeker vertrouwd met Nietzsche.......alsof dat het laatste woord heeft....
Nee, maar een verstrekkende uitspraak als "wat mij niet doodt sterkt mij" kunnen we in menig opzicht en bij wijze van spreken wel als ‘het laatste woord’ opvatten.
MaartenV schreef:Zij overleven. Geluk is niet hun eerste zorg.
Hieruit blijkt als hoe betrekkelijk hetgeen is wat Dat beloof ik beweert.
Dat beloof ik schreef:Ik denk dat ieder mens altijd op zoek is naar geluk.
Geluk is niet het enige motief. Fenomenen als overlevingsdrang, prestatiedrang, discipline en ascese zijn denk ik niet te verklaren als men het geluk als het enige menselijke motief hanteert. Soms prefereert men een gebrek aan geluk.
Peter van Velzen schreef:Psychologisch weerbaar? was het maar waar! Ooit van Posttraumatische stresstoornis gehoord? Dat krijg je niet als je in de westerse watten wordt gelegd!
Niet iedereen krijgt vanwege dezelfde slechte omstandigheden een Posttraumatische stresstooris. Ik kan me voorstellen dat omstandigheden die de ene mens doen knakken, de andere persoon, als was het maar een beetje, weerbaarder maken.
Maria schreef:Maartens grootste fout in de openingstopic is mi. dat hij geen onderscheid heeft gemaakt, terwijl hij wel de overlevingskansen van verschillende mensen, vanuit deze verschillende oorsprong en omstandigheden, vergelijkt.
Iemand kan ongenuanceerd een vraagstelling doen om vervolgens hypothetiserend nuances aan te brengen.