Freethinker.nl

Ik weet wel dat ik de eerste 14 jaar van mijn leven nog nooit serieus gehoord had van God en niemand rondom mij sprak daar ooit over. Pas na die tijd werd mij van alles verteld en het klonk in eerste instantie wel interessant. Uiteindelijk is dit niet bij mij blijven plakken en ben ik weer gewoon geworden wat ik daarvoor ook al was. Maar was ik dan atheïst vroeger? Geen idee, ik had niets tegen God of geloof, niemand in mijn omgeving deed daar iets aan. Nu ben ik duidelijk wel atheïst, maar ik weet nu ook heel goed wat het betekent. Het is wel altijd een studieobject voor mij gebleven.

Ik heb nooit een reden gehad om atheïst te worden. Ik weet niet eens zeker of ik wel een atheïst ben. Ik ben iemand die niet in God gelooft. Maar atheïst betekent 'zonder God’. En dat is een merkwaardige opvatting. Ik denk dat het van geen enkel belang is of ik wel of niet geloof in God. God bestaat of bestaat niet. Heeft iemand wel eens 'geloof’ gezien of vastgehouden? Geloof is niks anders dan een denkbeeld waarvan ik (of iemand anders) denk dat die waar is.

Nee, ik denk niet dat ik atheïst ben. Ik heb gewoon niet zo veel op met geloof.

@Hopper,

Je geeft aan niet in een God/opperwezen te geloven. Dan ben je toch gewoon atheïst? Meer lading hoeft het toch niet te hebben? Maar misschien dat je niet de behoefte voelt om het zo te benoemen.

@Storm

Het zit hem voor mij meer in het stukje wat we geloof noemen. Ik weet dat ik -sommige- atheïsten tegen het been schop, maar geloven dat God niet bestaat is ook een vorm van geloven. Geloven is en blijft iets aan nemen zonder bewijs. En daarnaast hoor ik nooit een definitie van God. Hoewel jij het over een opperwezen hebt, dat is wel iets van een definitie.
Een soort van directeur die de scepter zwaait? Maar iemand anders kan weer met een een andere definitie komen.

En als laatste: misschien bestaat er wel de mogelijkheid om God aan te tonen. Niet op wetenschappelijke wijze, maar op filosofische wijze. Filosofie welke niet gebaseerd is op aannames*, maar op het doorgronden hoe het bestaan** is vormgegeven en welke wetmatigheden zich daar in voor doen.

*Aannames zijn eigenlijk van dezelfde orde als geloof, maar dan wat geavanceerder.

**Bestaan in de ruimste zin van het woord. Van de oerknal via de evolutie tot het heden en de toekomst.

Beste Hopper. Volgen de betekenis van het woord ben je wel degelijk atheist. Niet dat dat belangrijk is.
Belangrijker is dat niet geloven in een god iets ander is dan geloven dat er geen god is. Ik vind het weliswaar uiterst waarschijnlijk dat er geen god is, maar dat is slechts een werkhypothese. Die kan altijd worden bijgesteld aan de hand van nieuwe waarnemingen. In die zin is geloven dat er geen god is, veel minder pretensieus dan geloven dat er wel een god is. Punt is dat de theorie "er is een god" niet falcificeerbaar is. Daarentegen is de theorie "er is geen god" door de eerste de beste herhaalbare objectieve waarneming van een god, te weerleggen. Dat is dus de theorie die volgens Popper het meest wetenschappelijk is.

Hopper schreef:@Storm

Het zit hem voor mij meer in het stukje wat we geloof noemen. Ik weet dat ik -sommige- atheïsten tegen het been schop, maar geloven dat God niet bestaat is ook een vorm van geloven.

Is onderstaande een voorbeeld van haardracht?

Hopper schreef:Het zit hem voor mij meer in het stukje wat we geloof noemen. Ik weet dat ik -sommige- atheïsten tegen het been schop, maar geloven dat God niet bestaat is ook een vorm van geloven.

Maar je hoeft niet te geloven dat God niet bestaat om een atheïst te zijn.

Een atheïst is iemand die niet gelooft dat goden bestaan, dat is niet het zelfde als geloven dat goden niet bestaan.

Hopper schreef:Geloven is en blijft iets aan nemen zonder bewijs. En daarnaast hoor ik nooit een definitie van God.

Een definitie is niet nodig als je je beperkt tot het niet geloven. Ik heb er geen probleem mee om geloof te onthouden in alles waarvan ik geen begrijpelijk definitie of omschrijving heb.

Hopper schreef:En als laatste: misschien bestaat er wel de mogelijkheid om God aan te tonen. Niet op wetenschappelijke wijze, maar op filosofische wijze. Filosofie welke niet gebaseerd is op aannames*, maar op het doorgronden hoe het bestaan** is vormgegeven en welke wetmatigheden zich daar in voor doen.

Dat zien we dan wel! Waarom zou ik mijn standpunt nu moeten laten afhangen van een dergelijke hypothetische mogelijkheid. Tot God op een dergelijke manier werd aangetoond, heb ik er geen probleem mee dat het mij aan een geloof in goden ontbreekt en noem ik mijzelf zonder problemen een atheïst.

@Peter van Velzen.

Ik probeer buiten de gebruikelijke kaders te denken. Dat wat we fenomenen noemen is binnen de gebruikelijke kaders. Dat kan aan fasifieerbaarheid onderworpen worden. Op die wijze is het voor vrijwel 100% zeker dat God in ieder geval niet tot de fenomenen behoort. De fenomenen zijn de bouwstenen van het bestaan, maar zijn niet het bestaan zelf. Ik tracht dus van de wetenschap gebruik te maken om zaken te vinden die niet tot het terrein van de wetenschap behoren.

Bijvoorbeeld zwaartekracht is een fenomeen wat duidelijk is aan te tonen. Maar binnen ons heelal werkt zwaartekracht samen met de middelpuntvliedende kracht. Zo ontstaat dat wat we 'beweging’ noemen. En beweging is ook een merkwaardige zaak. Beweging kan alleen bestaan tussen twee of meerdere objecten. En zo ontstaat ook dat wat we tijd-ruimte noemen.

Enfin, dit is de wijze waarop ik tracht op filosofische wijze het bestaan te verklaren. Niet specifiek om God te vinden. Maar wie zuivere tracht te denken kan God ook niet uitsluiten. Dus in zeker zin zijn we het wel eens. God waarnemen gaat niet lukken. Dat is een doodlopende weg waar geen aandacht aan besteedt hoeft te worden.

Erik schreef:

Lost and not found yet schreef:Volgens mij is atheisme ook geen eindpunt

Eens!
(... een hele hoop bagger...)
zijn.

Zo, lucht het op...?
Gelukkig hoef ik als gristengekkie geen moeite te nemen met jou hierover in gesprek te gaan, want dat station ben jij allang gepasseerd. Alleen zo nu en dan ff je gal spugen en vervolgens weer vrolijk verder, heerlijk!
Zoals een waar vrijdenker betaamt...

dikkemick schreef: Is onderstaande een voorbeeld van haardracht?

Fenomenologisch niet. Haardracht is een fenomeen wat zich uit in lang, kort. Blond of donker. Stijl of krullend. Enzovoorts.

Filosofisch gezien wel. Haardracht kan zich laten gelden als de aanwezigheid of de afwezigheid van haar. Daar kom je in filosofische zin uit op het begrip 'niets’. Niets (kaal) en iets (haardracht) zijn kenbaar door de tegenstelling. Omdat ik ooit haardracht heb waargenomen kan ik het begrip kaal invullen (kennen). En kaalheid kan ik classificeren als een vorm van haardracht. Namelijk de afwezigheid van haardracht.

Hopper,
heb je er wel eens over nagedacht waaróm het waarnemen van God niet gaat lukken? we weten niets van God, we hebben hem niet of nauwelijks gedefiniëerd en toch weten we zeker dat hij niet waarneembaar is. Hoe kunnen we dat in vredesnaam weten? Waarom komt die zekerheid vandaan?

axxyanus schreef: Een definitie is niet nodig als je je beperkt tot het niet geloven. Ik heb er geen probleem mee om geloof te onthouden in alles waarvan ik geen begrijpelijk definitie of omschrijving heb.

Dat is correct. Dat is de doorsnee atheïstische ziens/denkwijze. En daar is ook niets mis mee. Waarom zou je iets definiëren als je er niet in gelooft? Maar op dit forum zijn een groot aantal discussies gaande over geloof en de daarmee samenhangende God. Als men zich daar in begeeft (gelovig of ongelovig) is het wel handig als we in ieder geval een beetje hetzelfde idee hebben van God.

We kunnen constateren dat er een schepping (bestaan) is. We behoren er immers zelf ook toe. De vraag is alleen of het een bewuste schepping is. Is er sprake van een alomvattende God aka Schepper? De scheppende God is al weer een iets andere benadering dan God alleen.

Peter van Velzen schreef:Hopper,
heb je er wel eens over nagedacht waaróm het waarnemen van God niet gaat lukken? we weten niets van God, we hebben hem niet of nauwelijks gedefiniëerd en toch weten we zeker dat hij niet waarneembaar is. Hoe kunnen we dat in vredesnaam weten? Waarom komt die zekerheid vandaan?

Mijn opinie hierover is dat ons denken een self-fulfilling prophecy genereert. Er is binnen ons denken een wils-begeren welke het mogelijk maakt om een God te scheppen die ons over ons kleine bestaan heen tilt. Zodat God onze angst voor de dood wegneemt en we niet echt dood hoeven te gaan. God is een denk-vernauwing welke zichzelf maar wat graag bevestigt.

Vergelijk het met de automobilist die zichzelf tot de 50% betere chauffeurs rekent. Het blijkt dat ca 70% van de automobilisten dit doet. Wiskundig kan dat uiteraard niet. Toch geloven velen er in.

Toegegeven, God is vaak een vorm van wensdenken. Maar ook zij die hem met de paplepel ingegeven kregen en nooit ook maar hebben getwijfeld aan wat hun ouders vertelden, zijn er zkere van dat hij niet waarneembaar is. Theologen zweren er welhaast bij. Maar is ook hier de wens vader van de gedachte? Willen ze dat hij niet waarneembaar is?

Peter van Velzen schreef:Hopper,
heb je er wel eens over nagedacht waaróm het waarnemen van God niet gaat lukken? we weten niets van God, we hebben hem niet of nauwelijks gedefiniëerd en toch weten we zeker dat hij niet waarneembaar is. Hoe kunnen we dat in vredesnaam weten? Waarom komt die zekerheid vandaan?

Ja, dat heb ik al min of meer aangegeven. God behoort niet tot de kenbare zaken. Kenbare zaken laten zich kennen aan de hand van tegengestelden. Het fenomeen wat de 'dag’ noemen kennen we aan de hand van dat wat we 'nacht’ noemen. Een duidelijke scheiding is er niet tussen dag en nacht, maar toch weet iedereen wat ik er mee bedoel.

Alles wat kenbaar is, is relatief. Dag en nacht staan in relatie met elkaar. De vaststelling die ik dus kan doen is dat God niet tot de kenbare zaken behoort. En hier komt iets leuks mee aan het licht. In de oude christelijke dogmatiek was er wél een tegenstelling van God. Namelijk de Duivel. Misschien is de Duivel ook nog wel aanwezig in de moderne dogmatiek. Of is de Duivel ongezegd aanwezig in het geloof van gelovigen.

Met bovenstaande toon ik tevens aan hóe het menselijk denken werkt. De gelovige onderwerpt zichzelf aan de stok en de wortel. God belooft een hiernamaals, maar val niet in handen van de Duivel! Ons eigen denken kan zich tegen ons keren en ons de valkuil van geloof in trekken.