Freethinker.nl

Goed topic onderwerp!

Parallel an mijn deconversion-proces zat ik in een identiteitscrisis. Half overspannen, gevoel mezelf kwijt te zijn etc.
Beide processen hebben elkaar beïnvloedt; door het gaandeweg steeds minder kunnen 'terugvallen' op God (ivm mijn toenemende twijfel) werkte mijn manier van omgaan met problemen niet meer. God was zeg maar grotendeels mijn copingsstijl.
Daarnaast waren er wat vastgeroeste patronen (onder invloed van mijn christelijke opvoeding) zoals moeite met nee zeggen, koste wat kost de harmonie bewaren, gericht zijn op een extern doel (idd; minder van mezelf, meer van Jezus in mij) etc. Door deze patronen kwam ik steeds meer in de knel met mezelf.

Voor het psychologische stuk heb ik een psycholoog gevonden met als belangrijkste insteek (aanrader!): leren voelen, dichtbij jezelf leren komen (ipv altijd gericht te zijn op de ander en/of Ander), gevoelens de ruimte geven (anders blijven ze ergens sudderen), lichaamssignalen serieus nemen en vanuit die basis leren kiezen.
Een hele kunst maar ik kan zeggen: het werkt!
Bij deze therapeut heb ik ook mijn geloofsproces gedeeld, aangegeven dat ik het als rouw ervaar en dat ik het heel lastig vind in m.n. de relatie tot m'n ouders. Maar op dat vlak miste ik de klik. Zij had wel een gelovige achtergrond, maar niet zo hardcore als ik en dus niet geïntegreerd in haar opvoeding en leven. Ze dacht dat het allemaal wel meeviel.

Ik zat laatst met mijn man te fantaseren over of we ooit niet samen een coach-stel moeten worden om andere afvallingen te coachen. Geen gek idee.
Je laat er geen gras over groeien qua hulp zoeken, ik ben benieuwd wat Marlene je te bieden heeft en wat je van haar boek vindt. Ik ga hem wellicht ook bestellen.

Dan nog even over spanning in huwelijk. Herkenbaar. Uiteindelijk ben ik overstag gegaan , nadat mijn man mij een klein jaar daarvoor voor was gegaan.
Wat onze relatie heeft gered is:
- mijn man was altijd heel open over zijn gevoel (en niet alleen feiten uit zijn onderzoek/zoektocht benadrukte). We werkten er allebei hard aan om over onze weerstanden te stappen en de verbinding te blijven zoeken. Lastig, maar mogelijk.
- hij liet mij vrij in mijn keuze (uiteraard wel hoop dat we de verbinding zouden houden, maar hij benadrukte vaak: 'het maakt me niet uit waar je op uit komt, maar ik zou het wel zéér waarderen als je de basis van het geloof onderzoekt')
- hij had steengoeie vragen waar ik niet onderuit kon. Zoals: 'christenen redeneren alles vanuit het uitgangspunt dat de bijbel klopt en dat god klopt. Ze slaan een stap over: je zou eerst moeten onderzoeken of die 2 aannames wel juist zijn: klopt de bijbel? Klopt het concept god?' Ik heb me een tijdje kunnen verzetten tegen dit punt maar ging uiteindelijk overstag. Niet doordat hij me zat te pushen, maar doordat ik er gaandeweg voor mezelf niet meer onderuit kon.
- tijd. Mijn man legde geen druk op me, hij hield zijn proces bij zichzelf. Ik heb mezelf ook tijd gegund; bepaalde vragen bleven in mijn hoofd nagalmen en uiteindelijk waagde ik de sprong om die vragen serieus te gaan nemen. Op mijn tijd en op mijn manier.

Verder sluit ik me aan bij het advies 'blijf praten. Praten. Praten.'
En dan vooral over de diepere laag. Waar ben je bang voor? Waar ben ik bang voor? Ik hou van je. Ik wil je niet kwijt.

En daarnaast: gun haar tijd. Gun jullie relatie tijd.
Dit is misschien (waarschijnlijk) de moeilijkste periode in jullie relatie en in jullie beide levens. Alles staat op z'n kop, want inderdaad: 'het geloof' zit onder je huid. Ingebakken in je DNA.

Dit is niet even een griepje waar je binnen een week van herstelt.

Zet hem op!

Free@Last schreef: Ik zat laatst met mijn man te fantaseren over of we ooit niet samen een coach-stel moeten worden om andere afvallingen te coachen. Geen gek idee.
!

Het is inderdaad geen gek idee. Ooit heeft hier een Gerard rondgelopen met het idee om een steunpunt op de Veluwe op te richten om afvalligen te coachen in hun nieuwe situatie. Maar hij heeft het niet door gezet. Het is namelijk best vreemd dat je met vragen over je geloof in elk dorp wel terecht kan. En er cursussen worden gegeven om mensen te begeleiden op weg naar Hamelen. Daar staat tegenover dat er weinig opvang is voor afvalligen die niet allemaal naar een vrijdenkerscafe willen. Maar wel hun hart willen luchten en met vragen zitten hoe ze iets moeten aanpakken of afleren. Het kan een identiteitscrisis worden waar iemand jaren onder lijdt. Tot ze er langzaam over heen groeien en een stukje zelfbewustzijn groeit die het mogelijk maakt om eens de andere kant op te wijzen als ze relaties tegen komen die hun geloof belijden en respect verwachten. Dit proces kan dus best een steuntje in de rug gebruiken en niet alleen om iemand assertiever te maken. Er zitten meer kanten aan vast.

@Free@Last: dank je wel! zie je privebericht, toch makkelijker doorpraten over persoonlijke dingen... je tips hierboven heb ik ter harte genomen, en ik kan in elk geval al wat beter met mijn vrouw hierover praten.

Ja, zo'n steunpunt / coaching is zo gek nog niet. Deconversion is bijna per definitie een hele eenzame ervaring, het is namelijk niet zo dat er een groep mensen is waar je naar toe gezogen wordt (zo is toch vaak een christelijke bekering), maar het is juist een eenzaam proces van het loslaten van geloof, en daarmee ook een sociale context (kerk).

Ik merk echt dat het me goed doet hier wat kwijt te kunnen... en ook met wat anderen te kunnen praten. Het lastige van zo'n steunpunt is wel dat deconversion processen wel erg persoonlijk zijn en waarschijnlijk ook op allerlei manieren kunnen verlopen; je zou wellicht psychologie moeten studeren om het in een context te kunnen plaatsen. Maar een luisterend oor met wat algemene adviezen kan natuurlijk altijd

Als sterk atheïst (mijn hele leven al) heb ik alle berichten zitten lezen en kan me aldus niets bij de moeilijkheidsgraad voorstellen, geloof/religie blijkt een mens wel erg te beschadigen in het even dat wij er nu zijn, indoctrinatie zou m.i strafbaar moeten worden zijnde geestelijke mishandeling. Een kind wordt blanco zonder dwang neurose geboren, hoe het zich verder ontwikkeld daar zijn ouders en omgeving schuldig aan

EJ_81 schreef:Heeft hier iemand ervaring met het benaderen van een psycholoog als je een 'deconversion' (geloofsverlies) meemaakt?

Ik ben 34 jaar oud, mijn leven lang Christen geweest, op een intense manier, en het verlies van mijn geloof is uiteindelijk best een heftige klap. Niet dat ik terug wil of kan, maar je moet je toch opnieuw orienteren op wie je bent, wat je wilt in je leven, wat voor dingen je leven waarde geeft, omgaan met vrienden, familie, etc.

Voor sommigen hier zal dat ongetwijfeld een geleidelijk proces zijn geweest, maar voor mij niet.

Ik zou het daarom wel fijn vinden daar met een psycholoog over door te kunnen praten die daar het liefst zelf ook erg sympathiek tegenover staat en/of er ervaring mee heeft.

Iemand tips?

(ik wist niet goed waar dit topic thuis hoort, dus dan maar hier?)

Dat hangt ervan af waar je woont. In België meer specifiek in Vlaanderen zou ik je aanraden contact op te nemen met het dichtst bijzijnde huis van de mens. http://www.demens.nu/nl/HuisVanDeMens/#morelebijstand" onclick="window.open(this.href);return false;.

De toestand in Nederland ken ik niet zo goed. Ik weet dat er de Universiteit voor Humanistiek is. Als ik goed op de hoogte ben verzorgen die de opleiding van de lekenbegeleiders waar je in ziekenhuizen, rusthuizen, de gevangenis en het leger beroep op kan doen. Maar ik heb geen idee hoe men in Nederland als "normale" burger gebruik kan maken van dit soort diensten. Misschien kan je ze eens contacteren en kunnen zij je aan adressen helpen.

EJ_81 schreef:Het meest zure is dat we - tot nu toe - erg goed konden praten, veel lange gesprekken tot soms diep in de nacht, en we nu telkens tegen een muur aanlopen als het maar even de diepte in duikt. Hopelijk gaat die relatie-therapie daar iets aan veranderen. Helaas lees ik van veel ervaringsdeskundigen in een vergelijkbare situatie dat hun huwelijk ofwel op de klippen liep, ofwel dat ze leerden om het maar gewoon helemaal niet meer over religie of diepe zaken te hebben. Beide situaties lijken me bijzonder vervelend...

Ik denk dat je goed moet beseffen dat ook je vrouw nu met een verlies worstelt. Jij worstelt met het verlies van je geloof maar je vrouw worstelt met het verlies van haar partner (zoals hij was toen hij nog geloofde). De grote tragedie is dat mensen in een verlies situatie meer behoefte hebben aan steun maar tegelijk minder in staat zijn om steun te verlenen. Ook bestaat het risico dat in de manier waarop ze met hun eigen pijn omgaan, bijdragen aan de pijn van de ander.

Mijn korrelzout advies is om je vrouw enige ruimte te gunnen. Als diepe onderwerpen voor spanning zorgen, laat die diepe onderwerpen dan voorlopig rusten. Hoe meer je nu aandringt, hoe kleiner de kans dat je dat in de toekomst terug kan oppikken. Probeer eens meer de nadruk te leggen op luisteren. Heb je bv enig idee wat jouw geloofsverlies bij haar heeft teweeggebracht?

axxyanus schreef:Mijn korrelzout advies is om je vrouw enige ruimte te gunnen. Als diepe onderwerpen voor spanning zorgen, laat die diepe onderwerpen dan voorlopig rusten. Hoe meer je nu aandringt, hoe kleiner de kans dat je dat in de toekomst terug kan oppikken. Probeer eens meer de nadruk te leggen op luisteren. Heb je bv enig idee wat jouw geloofsverlies bij haar heeft teweeggebracht?

Dank je. Ja, ik heb onderhand eens een rustig gesprek met haar hier over kunnen voeren, en we komen gelukkig wat dichter tot elkaar. Je hebt helemaal gelijk dat er voor haar ook een groot verlies is, en dat je voorzichtig moet zijn niet teveel van de ander te willen verwachten.