Psycholoog bij geloofsverlies

[EJ_81]

Praten, praten, praten (wat je huwelijk betreft). Blijven uitleggen waarom je tot andere gedachten bent gekomen. Vragen of ze echt goed naar je wil luisteren. ECHT luisteren. Rustig je verhaal doen en goed luisteren wat zij te vertellen heeft. Ik ken jullie karakters niet, maar dit zou zonder counseling moeten kunnen werken. Als je maar open blijft staan voor elkaar en duidelijk bent. Eerlijk en duidelijk. Want botsen gaat het anders toch. Of jij gaat toneelspelen, of je vrouw!
Heel veel succes.

Dank je.

Een van de grootste problemen is nu juist dat mijn vrouw haar diepste gedachten niet wil delen. Waarschijnlijk omdat ze bang is haar geloof kwijt te raken, en dat net zo aggressief verdedigt als een leeuwin haar welpen beschermt. Maar ook dat weet ik niet helemaal zeker, er zijn vast ook veel andere redenen.

Ken je overigens mensen die, in een vaste relatie, er echt andere wereldbeelden met enige overtuiging op na houden, en dat eerlijk en open met elkaar bespreken? Ik ben nu bezig in een boek "In Faith and in Doubt", dat daar precies over gaat, en het lijkt erop dat de partners ofwel behoorlijk liberaal zijn, ofwel gewoon maar niet er over praten. Maar pin me er niet op vast ik heb 'm nog niet uit

[Maria]

Mijn vrouw is hier overigens part-time betrokken bij onze zendingsorganisatie, in een ondersteunende rol. We zijn dus allebei geen evangelisten o.i.d.

In feite was de zendingsfunctie bij jullie dan toch wel een grote gemeenschappelijke noemer.

Helaas lees ik van veel ervaringsdeskundigen in een vergelijkbare situatie dat hun huwelijk ofwel op de klippen liep, ofwel dat ze leerden om het maar gewoon helemaal niet meer over religie of diepe zaken te hebben. Beide situaties lijken me bijzonder vervelend...

Laten we er vooralsnog vanuit, dat het dit laatste zal zijn.
Zeker zal het een grote verandering geven binnen jullie geestelijke samenzijn, zul je er op gezette tijden niet aan ontkomen het geloof het geloof te moeten laten.
Een afscheid/scheiding van een stukje hechte relatie, zo zal het kunnen aanvoelen.

In iedere langdurige relatie veranderen mensen, of de één of de ander.
Zal daarom onherroepelijk leiden tot, of verwijdering op bepaalde punten, maar zeker ook tot weer naar elkaar toegroeien op een andere manier.
Misschien op punten die je nooit verwacht zou hebben.

Daarom zijn velen uiteindelijk blij ooit een compromis te hebben gevonden, want dat dit nodig zal zijn is duidelijk.
Het leven kan verrijkt worden met zoveel andere gemeenschappelijke interesses.
Maar dat is voor jullie toekomst kijken en ik kan me voorstellen dat je dat nu nog niet zo kunt zien.
De kunst is nu het zoeken naar die andere waarden in jullie leven.
Misschien niet eens zozeer zoeken, maar herontdekken en/of herwaarderen.

[Maria]

Waarschijnlijk omdat ze bang is haar geloof kwijt te raken, en dat net zo aggressief verdedigt als een leeuwin haar welpen beschermt. Maar ook dat weet ik niet helemaal zeker, er zijn vast ook veel andere redenen.

Waarom denk jij dat?
Je geeft het al aan, moeilijk voor de ander in te vullen als het niet geuit wordt.

[Vit]

Vroeger redeneerde men van twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen, ik dacht zo dat het anno 2015 wel achterhaald zou zijn, zeer triest als dat nu nog een factor is.

[writer]

Vroeger redeneerde men van twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen, ik dacht zo dat het anno 2015 wel achterhaald zou zijn, zeer triest als dat nu nog een factor is.

Doordat het geloof bij de meesten wat lichter is geworden is het binnen het huwelijk ook minder belangrijk geworden.
Dezelfde kerk is voornamelijk handig in verband met schoolkeuzes voor kinderen en zo.
Wanneer beide partners echter een zeer intense relatie met hun God hebben (of denken te hebben) en éen van hen neemt daar afstand van dan kan dat als verraad aanvoelen en lijkt hun God een haast belangrijkere plek in hun leven in te nemen dan de partner.
Onvoorstelbaar maar het gebeurt nog steeds, alsof het vertrouwen in elkaar dan weg is......
Op zich niet zo heel verwonderlijk, iemand die zijn geloof heeft verloren begrijpt niet dat een ander nog wel in al die onzin gelooft. Respect voor het geloof van de ander opbrengen kan voor zo iemand daardoor heel wat moeilijker zijn dan voor iemand die nooit een geloof heeft gehad.
Omgekeerd kan de overgebleven gelovige moeilijk begrijpen waarom de ander niet meer gelooft, er ontstaat onbegrip, het begin van een verwijdering, je hebt je hele leven iets met elkaar gedeeld en dan ineens kan dat niet meer.
Vergelijk het met dat je altijd samen bent gaan fietsen en ineens heeft de éen geen zin meer zonder de ander aan het verstand te kunnen brengen waarom niet.
Het is dus allemaal niet echt gemakkelijk en kan het raadzaam zijn dat beide partners hulp zoeken.

[EJ_81]

Daarom zijn velen uiteindelijk blij ooit een compromis te hebben gevonden, want dat dit nodig zal zijn is duidelijk.
Het leven kan verrijkt worden met zoveel andere gemeenschappelijke interesses.
Maar dat is voor jullie toekomst kijken en ik kan me voorstellen dat je dat nu nog niet zo kunt zien.
De kunst is nu het zoeken naar die andere waarden in jullie leven.
Misschien niet eens zozeer zoeken, maar herontdekken en/of herwaarderen.

Ja, dat klopt. We hebben heus nog wel wat andere gezamenlijke interesses, maar daar moeten we wel even goed naar op zoek en ook uitbreiden. Recentelijk hebben we co-op xbox 360 first person shooters ontdekt, lekker terroristen neer knallen

[dikkemick]

...het lijkt erop dat de partners ofwel behoorlijk liberaal zijn, ofwel gewoon maar niet er over praten. Maar pin me er niet op vast ik heb 'm nog niet uit

Klopt. Mijn vrouw en ik hebben het (bijna) nooit over (het) geloof. Zij gelooft, ik pertinent niet. Maar we zijn al 25 jaar bij elkaar, dus het kan wel. Kinderen zijn overigens niet gedoopt. Ik heb ze gelukkig zo ver kunnen krijgen dat zij (de kinderen) zelf een keuze mochten maken.
Conclusie: 4 ongelovige kinderen. 1 Is nog te jong er over na te denken.

[EJ_81]

Vroeger redeneerde men van twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen, ik dacht zo dat het anno 2015 wel achterhaald zou zijn, zeer triest als dat nu nog een factor is.

Ik kan het me voorstellen dat het totaal onzinnig lijkt als je nooit met 'religie' bent opgevoed.

Maar 'religie' gaat veel verder dan wat gedachtenpatronen of rituelen; tenminste, de 'orthodoxe' versie. Als je de Bijbel serieus neemt (zoals ik deed, en nog steeds doe maar dan vanuit een andere invalshoek), dan staan er dingen als "U bent niet meer van uzelf, maar van Jezus Christus". Of "ik moet minder worden, Christus moet meer worden".

Met andere woorden je vind je diepste identiteit, je wezen in God. Alles draait erom of hoort erom te draaien. Het gaat dieper dan je gevoelens, gedachten of zelfs je eigenwaarde. Het is je 'wereldbeeld', de bril waardoor je naar alles kijkt. Iedereen heeft overigens een wereldbeeld, en ik heb gemerkt dat je pas weet hoe diep die gaat als die ineens veranderd.

En als je het over het meer neutrale begrip 'wereldbeeld' hebt, kun je jouw genoemde uitspraak ook op seculiere wereldbeelden toepassen. Een uitgesproken communist zal ook niet zo lekker boteren met een capitalistische LGTB activist. Daar heeft religie niets mee te maken, maar wel de bril waardoor je de wereld bekijkt.

[Vit]

Anneke Dote (waar gebeurt)

In mijn jonge jaren zo'n 47 jaar geleden had ik verkering met een meisje uit een zeer christelijk gezin, haar ouders hadden er zeer veel moeite mee dat ik sterk atheïst was, op een avond terwijl ik bij haar was gingen deze luidop zitten bidden dat zij tot inkeer zou komen en dat deed ze ook, zij was bang dat haar moeder er aan onderdoor zou gaan en heeft het uitgemaakt hoewel we het zeer goed hadden samen.

[Vit]

Ik kan het me voorstellen dat het totaal onzinnig lijkt als je nooit met 'religie' bent opgevoed.

Ik ben juist wel met religie opgevoed, heb zelfs op een school "met de bijbel" gezeten, het was er alleen bij mij niet in te krijgen en zelfs niet met fysiek geweld, wat in die tijd nogal eens voorkwam. Ik zal die rode kop van de meester nooit vergeten als ik een kritische vraag had, dat werd dan opgelost met een liniaal. Op een dag kreeg ik de slappe lach door het verhaal van Jonas, waarna men besloot dat Bijbelse geschiedenis niet aan mij besteed was en mocht ik wat anders gaan doen, wat belangrijkers of zo je kent dat wel.

[EJ_81]

Haha, grappige maar ook ergens trieste verhalen, Vit.

Misschien bedoelde ik ook meer te zeggen dat je een 'insider' moet zijn geweest om de mogelijke kloof in een huwelijk te begrijpen. Ik was nooit, maar dan ook nooit met mijn vrouw getrouwd als ze niet ook een "radicaal" christen was geweest (in die tijd).

[PietV.]

Een van de grootste problemen is nu juist dat mijn vrouw haar diepste gedachten niet wil delen. Waarschijnlijk omdat ze bang is haar geloof kwijt te raken, en dat net zo aggressief verdedigt als een leeuwin haar welpen beschermt. Maar ook dat weet ik niet helemaal zeker, er zijn vast ook veel andere redenen.

Het kan van alles zijn. Ze kan zich ook bewust zijn dat haar gedachten mijlenver van die van jou zijn en het de kloof tussen jullie vergroot als ze deze in stelling brengt. Sommigen kiezen ervoor om "don't ask don't tell" toe te passen om de relatie niet onder druk te zetten. Nadeel is dat beiden op hun tenen lopen en er iets ongemakkelijkst ontstaat. Als het lukt om de situatie in kaart te brengen kan je kijken of er een compromis te sluiten valt. Want qua opvoeding staan er straks 2 meningen die toch ergens in het midden samen moeten komen. En het kan ook een paar jaar duren alvorens je vrouw aan de nieuwe situatie gewend is. En er zelf ook iets gemakkelijker in wordt, want als er sprake is van een verdedigingsgordel zal dit heel langzaam moeten verdwijnen. Je hoeft geen stapel boeken onder haar neus te duwen want dat zal ogenschijnlijk niet gelezen worden en is te geforceerd. Je kan weleens een filosofisch gesprekje starten met een open uitkomst en dit kort houden. Nadenken dat moet de ander doen want het is belangrijk dat je iemand het gevoel kan geven dat ze nog zelf keuzes kunnen maken. En binnen deze ruimte kan iemand zich afvragen of jouw keuze goede of slechte punten bevat.

[Vit]

Haha, grappige maar ook ergens trieste verhalen, Vit.

Misschien bedoelde ik ook meer te zeggen dat je een 'insider' moet zijn geweest om de mogelijke kloof in een huwelijk te begrijpen. Ik was nooit, maar dan ook nooit met mijn vrouw getrouwd als ze niet ook een "radicaal" christen was geweest (in die tijd).

In ieder geval veel wijsheid toegewenst en laat geloven in niets het huwelijksgeluk niet in de weg staan verdikke, wat zullen we nou krijgen.

[Henry II]

Haha, grappige maar ook ergens trieste verhalen, Vit.

Misschien bedoelde ik ook meer te zeggen dat je een 'insider' moet zijn geweest om de mogelijke kloof in een huwelijk te begrijpen. Ik was nooit, maar dan ook nooit met mijn vrouw getrouwd als ze niet ook een "radicaal" christen was geweest (in die tijd).

Ken je het verhaal van Bart Ehrman? Die is ook zo begonnen. Zelf is hij een open atheïst maar zijn vrouw is nog steeds gelovig. Het kan dus echt wel, maar het zal moeite kosten, vooral voor haar.

[MoreTime]

Een van de grootste problemen is nu juist dat mijn vrouw haar diepste gedachten niet wil delen. Waarschijnlijk omdat ze bang is haar geloof kwijt te raken, en dat net zo aggressief verdedigt als een leeuwin haar welpen beschermt. Maar ook dat weet ik niet helemaal zeker, er zijn vast ook veel andere redenen.

Zeer herkenbaar. Probeer begrip op te brengen en te realiseren dat je er een aantal jaren geleden net zo over dacht als je vrouw. Daarbij heb ik ervaren dat het geven van argumenten op zich niet werkt, zelfs als je het verhaal van Sinterklaas compleet ontdoet van magie, is het nog steeds Sinterklaas voor sommige mensen, als je begrijpt wat ik bedoel. De tip van PietV is wel een goede trouwens.
Het gaat om het gevoel, om de samenkomsten, de vrienden en kennissen en wellicht de familie. Dat is de hoofdzaak van veel gelovigen. Dat wil men niet kwijt wat je ook voor rationele argumenten aanbrengt.

Misschien is het ook lef/durf om je eigen ideeën te vormen. Veel mensen durven dat niet.

Recentelijk lees ik veel op deze site: http://new.exchristian.net/" onclick="window.open(this.href);return false;
Als je je aanmeld voor de e-mail newsletter dan krijg je een paar keer per week interessante artikelen in je mail.
De site gaat uit van het feit dat een ex-christen wat anders is dan een geboren atheïst. Dat is ook zo, vandaar dat je daar en ook hier op het forum legio mensen tegenkomt die ervaring hebben met jouw situatie.