Willempie schreef:Ik zou er niet (meer) zijn. In het hypothetische geval dat ik er (nog) wel zou zijn zou ik een nihilist zijn, zonder enig doel, zonder zin, zonder toekomst, zonder hoop, zonder liefde. Ik zou niet meer zijn dan een klomp vlees zonder enige betekenis.
Wat een ongelovelijk gebrek aan zelfrespect. Of is het juist mateloze verbeelding? Als god niet zou bestaan, dan zou jij niet bestaan? Ben jij dan soms God? Waarom ben jij een nihilist? Heb je geen eigen doel in het leven? Heb je geen medemensen, familie en vrienden, collega’s landgenoten, gelijkgezinden om samen iets mee tot stand te brengen? Waarom heb je eigenlijk nergens zin is? Waarom verwacht je niets van de toekomst?
Ik weet dat de toekomst allerlei problemen bevat. De meest acute is wellicht de klimaatsverandering. Maar ook het onderling geweld is de wereld nog niet uit , en de groei van de mensenmassa op aarde dreigt elk natuurlijk evenwicht uit zijn voegen te rukken, maar ik heb goede hoop, dat we met eengezinde samenwerking deze uitdagingen zullen kunnen overwinnen.
Waarom heb jij niemand lief? En waarom heeft niemand jou lief? Ben je zo een nurks dat het echt niet mogelijk is empathie voor jou te voelen? Voel je zelf geen empathie voor je medemens? Kun je hen niet liefhebben zoals je jezelf kunt liefhebben? Of kun jij jezelf niet liefhebben.?
Je bent geen symbool, dus als zodanig heb je geen betekenis, maar je bent een medemens en daarom heb je voor mij – en voor de meeste mensen op dit forum - wel degelijk betekenis. Ik denk dat je wel degelijk net zo een wezen bent als ik, en dat je best in staat ben met andere wezens zoals wij een toekomst voor onze achterkleinkinderen te verwezenlijken. Waarom zou dat niet zo zijn? Ik kan jou wel liefhebben (Karitas, geen eros). Daarvoor heb ik geen god nodig. Zou ik dan zoveel méér zijn dan jij? Ik geloof er niets van!
Ingi schreef:
Wat bedoel je precies met God en Goden?
Voor mij niet echt denk ik. Het woord God vervalt maar blijft voor mij synoniem aan Liefde zonder voorwaarden en oordeel en maakt onderscheid tussen de mens zelf en het (ego) gedrag. En die Liefde reikt nog steeds verder dan het verstand kan bevatten.
Ik bedoel er niets mee. Het zijn de godgelovigen die er iets mee bedoelen. Elk van het bedoelt er wellicht weer iets anders mee. Je hebt volstrekt gelijk dat als die ‘dingen’ niet zouden bestaan, er nog steeds liefde zou betaan. Maar of die verder rijkt dan het verstand kan bevatten, betwijfel ik. We kunnen over het algemeen heel goed begrijpen, hoe wezens lief kunnen hebben, en zelfs wat de oorzaken daarvan zijn.
Maar anderzijds zullen we over geen enkel onderwerp ooit weten of we er alles al over weten, of dat er nog meer te ondekken valt. De wetenschap is een onderneming die geen limiet kent. Althans geen limiet die wij kennen.
DiMensie schreef:
Reagerend vanuit mijn '
DaarToenMaals' als gelovige:
Net als de Paus heb ik altijd nogal impulsief gereageerd als iemand
[wie dan ook] negatief over mijn moeder sprak. Toch stond God daar nog ver boven en zou ik
[waarschijnlijk] blindelings gehoorzaamd hebben als ik destijds '
van God zelf' een specifieke opdracht zou hebben '
mogen'(!!!) ontvangen.
De aanname dat God werkelijk bestond was een belangrijker onderdeel van mijn identiteit dan mijn band met mijn ouders en de rest van het gezin, terwijl we toch echt wel een hecht gezin waren. Als ik toen op dat moment zonder verdere begeleiding tot het inzicht was gekomen dat God inderdaad niet bestaat, dan was de grondslag onder mijn bestaan weggevallen en was ik wellicht zelfs gaan decompenseren.
- Mijn morele waarden zouden hun absolute geldigheid verloren hebben
waarmee de ongeldigheid van mijn moraal een feit zou zijn. Moreel met lege handen staan,
wonende in een achterbuurt, de tegenwoordig zo genaamde 'krachtwijken'. - Mijn waarheden zouden hun objectieve eeuwigheidswaarde verloren hebben
waarmee de ongeldigheid van mijn waarheden een feit zou zijn. Niet meer wetend wat nog waar is of niet,
wonende in een achterbuurt, de tegenwoordig zo genaamde 'krachtwijken'. - Mijn God zou Zijn eeuwige Almacht verloren hebben waardoor ik als mensje helemaal allen zou staan,
wonende in een achterbuurt, de tegenwoordig zo genaamde 'krachtwijken'. - Daarbij het inzicht van de zich telkens herhalende geschiedenis rondom me heen, maar dan zonder het uitzicht op een mogelijke verlossing door God en daardoor een zich herhalende geschiedenis zonder doel,
wonende in een achterbuurt, de tegenwoordig zo genaamde 'krachtwijken'.
Daarom zou ik dan in mijn '
DaarToenMaals' als gelovige een nihilist zijn
Dat waren veronderstellingen die je toen koesterde. Maar ze blijken niet bepaald waar gezien jouw hiernumaals. Ik geloof helemaal niet dat gelovigen nihilisten zijn. Ze denken slechts dat ze hun morele kennis aan hun geloof ontlenen, terwijl misschien eerder het omgekeerde het geval is. Dat moet jou inmiddels wel duidelijk zijn. Zo denk ik ook dat Willempie geen nihilist is, maar gewoon een empathisch mens zoals wij allemaal.
