Willempie schreef:Peter van Velzen schreef:
Wat een ongelovelijk gebrek aan zelfrespect. Of is het juist mateloze verbeelding?
Als je het niet erg vindt wil ik op elke aspect afzonderlijk reageren.
Ik ontleen mijn zelfrespect aan het feit dat ik, evenals als andere mensen, ben geschapen in (of naar) het beeld van de Schepper. Ik beschouw dat niet als een gebrek aan zelfrespect noch als mateloze zelfverbeelding maar gewoon als de realiteit. Ik ben verre van volmaakt maar Hij aanvaardt mij zoals ik ben, met al mijn fouten en gebreken. En zo aanvaard ik ook andere mensen, zoals ze zijn. Ik zie de Schepper in mezelf en in mijn medemens. Zelf heb ik de overtuiging dat het zo in balans is en goed.
Maar het Judaïsme/christendom is . . . (knip)
Nu een vraag aan jou. Waaraan ontleen jij jouw waarde als mens, als je het bovenstaande niet aanvaardt?
Ik vindt het helemaal niet erg als jij op elk aspect afzonderlijk wil reageren.
Ik aanvaardt jou net zo goed zals je bent, maar zie uiteraard geen wezen waarvan ik geen enkel objectief feit ken in jou of in mij. Hoe zou ik datgene moeten herkennen, waarvan ik niets ken?
In dit onderwerp wil ik niet ingaan op aspecten van judaisme en Christendom. Daarvoor zouden we een tweede onderwerp moeten openen “Interreligieuze discussie: Christendom/Judaisme in dát betreffende subforum. Daarin zal ik je dan uitleggen wat in mijn ogen de consequenties zouden zijn als Christendom/Judaisme waar zou zijn. Uiteraard zijn de consequenties voor het Christendom anders dan voor het Judaisme. en wellicht voor elke Christelijke denominatie wéér anders.
Om jouw vraag te beantwoorden:
Ik ontleen mijn waarde als mens aan mijn medemensen. Om te beginnen aan mijn vader en moeder. Verder aan mijn familie, leraren, school en studiegenoten. Collega’s en vrienden. En uiteindelijk ook aan mijn mede-posters op dit forum. Dus in zekere zin ook aan jou.
Als ik voor mijn medemensen iets positiefs beteken, dan heeft mijn bestaan automatisch een waarde. Als ik voor niemand iets beteken dan voor mijzelf., dan moet ik wel een volhardend sollipsist zijn, om nog enig zelfrespect te kunnen hebben. Gelukkig waarderen sommige mensen mij. En ik waardeer hen. Ook en – op dit forum – juist als ze over bepaalde zaken anders denken dan ik. Dat stimuleert mij, en naar ik vermoed ook anderen. Veel discussies blijven alleen doorgaan omdat en zolang als men anders blijft denken.
In een wereld waarin geen god bestaat, kan men niets aan een god ontlenen, en moet men zijn waarde dus ontlenen aan datgene dat er wel in bestaat. Als jij je medemensen aanvaard zoals ze zijn, waarom behandel je ze dan alsof hun mening niets waar is? Hun mening over jou is wel degelijk iets waard, net zoals ik waarde hecht aan jouw mening over mij. Want zou ik dat niet doen, kan ik dan zeggen dat ik jou ook maar iets waard vind?
Wij zijn het tegenover elkander verplicht om waarde te hechten aan elkaars mening. Dat is wat ik in het onderwerp: “Wat is de juiste basis voor een (interreligieuze) discussie”in feite beweerde. En dat ik ook in deze draad zal trachten vol te houden. Jij ben mij wat waard. Jouw mening is mij wat waard, en jouw mening over mij is mij wat waard. Als dat niet zo zou zijn, dan voeren wij in het geheel geen oprechte discussie. Dat zie ik overigens regelmatig gebeuren, en dat betreur ik dan ook altijd. Wij matigen ons vaak een oordeel over anderen aan, maar negeren hun oordeel over ons. Dat leidt niet tot wezenlijke communicatie.
Ik stel voor dat jij en Christendom/Judaisme dezelfde vraag aan ons atheisten stelt, als die ik aan jullie niet-atheisten heb gesteld: Wat zou er anders voor jullie zijn als onze aanname waar was, (en verwoord die aanname in zo weinig mogelijk woorden). Ik kan dat niet voor je doen, aangezien ik niet weet welke aanname jij (als Christen- of Jood) doet. Ik ga niet debatteren over een stropop die ik van jouw geloof maak. Dus bepaal dat alsjeblieft zelf.