Freethinker.nl

Dit zou ik toch graag in een stukje psychologie willen zetten, maar omdat dat niet bestaat zet ik het hier neer.

Ik hoor steeds vaker van mensen die zichzelf voorliegen. Ik zelf doe dit ook wel eens. Dit kan in extreme vormen, maar ook in alledaagse vormen. (dus wat minder extreem)

Ik las dit stukje: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/ps ... oelen.html

hier ga ik even een quote uit halen en bekijken.

De ultieme vorm van liegen is het liegen tegen jezelf, het zelfs voor jezelf verdoezelen van de waarheid is heeft een veel grotere impact dan het verdoezelen ervan ten opzichte van anderen. Dat het liegen tegen jezelf vaak onbewust gaat is vanzelfsprekend, maar doet in moreel opzicht niet echt ter zake. De menselijke moraal zorgt ervoor dat je bepaalde zaken (zoals liegen) ziet als iets slechts en zorgt er ook voor dat je je slecht voelt als je je niet aan de moraal houdt. Mensen vinden liegen iets slechts, maar liegen toch vaak (met name tegen zichzelf) en hebben dat ook nodig als afweermechanisme. Het gegeven dat zij liegen terwijl zij dat slecht vinden, zou wanneer zij dat onder ogen zagen veel negatieve gevoelens kunnen oproepen. Het komt regelmatig voor dat mensen niet willen toegeven dat zij zichzelf voorliegen omdat het toegeven daarvan te veel negatieve gevoelens op roept. Ze zouden dan immers moeten toegeven dat zij iets ‘slechts’ deden. Het is dan ook niet ongebruikelijk dat mensen zichzelf voorliegen over het zichzelf voorliegen. Het niet willen toegeven dat je jezelf voorliegt, demonstreert vaak juist het wezen van de zelfmisleiding.

en zo kom je mi in een brei terecht waar je niet in terecht wil komen. Je raakt hier namelijk redelijk van in de war. vooral als je zo'n slecht geheugen hebt als dat ik heb

maar om hier nog wat dieper op in te gaan (ja nog dieper)

Je kunt jezelf ook voorliegen over dat je bepaalde dingen voelt, zoals blijdschap, verdriet, verliefdheid, jaloezie, etc.

Maar het moeilijke hieraan is dat het niet controleerbaar is. Dus als je jezelf hierover voorliegt of misleid dan heb je echt een probleem. Op een gegeven moment weet je dan natuurlijk niet meer wat je 'echt' voelt, en wat je 'echt' van iets denkt. Je komt los te staan je jezelf. Je weet niet meer wat je denkt en voelt. want je hebt immers jezelf voorgelogen dat je bepaalde dingen voelt en denkt.

wat moet je in dit geval doen? Ik zou het echt niet weten. Ik vind dit een erg interessant hersenspelletje.

want het probleem is dus dat je niet meer weet wat je voelt, en dat je hier ook onmogelijk nog achter kunt komen. want je bent jezelf al helemaal verloren.

Begrijpen jullie een beetje waar ik het over heb, of ben ik te wazig?

misschien is het voor mezelf ook nog wat te wazig en kunnen we hier samen nog wat over uitdiepen?

Groet, Sytze

Interessant stuk Sytze, ga het eens op mijn gemak doornemen indien ik er erven tijd voor heb.
Lijkt mij ook van toepassing op religieuzen namelijk.

sytze schreef: Begrijpen jullie een beetje waar ik het over heb, of ben ik te wazig?
misschien is het voor mezelf ook nog wat te wazig en kunnen we hier samen nog wat over uitdiepen?
Groet, Sytze

de psychologie vh liegen is wel fascinerend. de vraag is waar trek je de grens of hoe definieer je dat liegen?
bvb al die tv talentenshows. het gros dat zich inschrijft gelooft echt dat ze getalenteerd zijn.
hebben ze zich zelf voorgelogen of spelen daar andere mechanismen die beijdragen tot een wereldvreemde zelfoverschatting?

Dus jij stelt dat we eerst een sluitende definitie moeten opstellen van het liegen alvorens we er verder op in gaan?

sorry dat ik die nu nog niet heb, dat word waarschijnlijk avond werk voor vanavond (ben 'avonds meestal wat actiever :p)

Groet, Sytze

Sytze,
Als iemand zwaar gaat lopen ontkennen dat hij een leugenaar zou zijn geeft zoiets aan dat het gedrag "liegen" bestaat en negatief wordt beoordeeld.
Behoudens het lullige leugentje om bestwil, of is dat ook al zondig?

Zijn er overigens andere dieren dan mensen die ook liegen? Of niet?
Liegt een als wesp gecamoufleerde mot?

Liegt een spindoctor, of keert die zijn uitspraken zo vaak om dat er alleen maar uitdrukkelijke leugens worden vermeden. Is dat soort misleiding een vorm van liegen?

Aan liegen hecht ik de volgende betekenis:
Iemand zo een verhaal vertellen dat die er daardoor vanaf wordt gehouden de werkelijkheid te zien.
De opzet is in het algemeen dat het gehoor zich tot eigen nadeel laat misleiden tot voor die spreker voordeliger beslissingen.

Nog wat surfend kwam ik tegen dat liegen tegen jezelf nog verder kan worden uitgesponnen en meer impact heeft dan liegen tegen anderen..

Roeland

Dat is de bron van Sytze zijn quote Heeck, de link staat ook boven zijn artikel.

Duidelijk teken dat ik mijn pilletje moet nemen.
R.

sytze schreef:Maar het moeilijke hieraan is dat het niet controleerbaar is. Dus als je jezelf hierover voorliegt of misleid dan heb je echt een probleem. Op een gegeven moment weet je dan natuurlijk niet meer wat je 'echt' voelt, en wat je 'echt' van iets denkt. Je komt los te staan je jezelf. Je weet niet meer wat je denkt en voelt. want je hebt immers jezelf voorgelogen dat je bepaalde dingen voelt en denkt.

wat moet je in dit geval doen? Ik zou het echt niet weten. Ik vind dit een erg interessant hersenspelletje.

want het probleem is dus dat je niet meer weet wat je voelt, en dat je hier ook onmogelijk nog achter kunt komen. want je bent jezelf al helemaal verloren.

Als je werkelijk er wil achterkomen waar je werkelijk staat, dan denk ik dat je op zoek moet gaan naar een goede luisteraar. Iemand die de tegenstrijdigheden in je verhaal weet op te pikken of de tegenstrijdigheden tussen wat je vertelt en hoe je je gedraagt en die dan vraagt om dat uit te leggen. En terwijl je dan de zaken op een rijtje probeert te zetten is er een redelijke kans dat hoe je er werkelijk over denkt/voelt naar boven borrelt.

Niet de (hele)waarheid spreken is een van de eerste zaken die je als mens leert.
Ik zou niet in een wereld willen leven waar iedereen konstant alleen maar de waarheid (ojé ) zou vertellen.

Ik weet niet hoe het met anderen gesteld is, maar ik heb aanzienlijk minder moeite met het vertellen van een misleidende waarheid, dan met glashard liegen (dat laatste doe ik maar eens in de 30 jaar). Of je teen jezelgf kan liegen, is een interessante vraag. Liegen impliceert dat je eigenlijk wel beter weet. Maar als dat zo is, dan zou je jezelf niet geloven. Dus wat heeft het dan voor zin om te liegen. Je moet al zowat een beetje schyzofreen zijn, teneinde succesvol tegen jezelf te kunnen liegen. Derhalve moet ik gewoon aannemen dat het de meeste mensen niet zal lukken.

Wat wel kan lukken is bij het nemen van een beslissing. "Zo moet het zijn", andere overweginen een rol spelen dan feiten en logica. Dat betekent waarschijnlijk dat je een emotionele keuze hebt gemaakt in plaats van een rationele keuze. Dat hoeft overigens geen slechtere keuze te zijn. Emotionele keuzes zijn vaak beter in omstandigheden waar onze kennis vrij beperkt is, en de rationele keuze gemakkelijk door ongegrond vetrouwen in die kennis verkeerd kan uitpakken. Als we achteraf concluderen dat ze wel slechter was, beweren we waarschijnlijk dat we onzelf voorgelogen hebben, maar ik vermoed dat dit een niet geheel juist gebruik van het woord "liegen" is. Als we het geloven, dan is het geen leugen, maar een vergissing. . . . .

Of ik moet me wel heel sterk vergissen . . . . .

sytze schreef: Je kunt jezelf ook voorliegen over dat je bepaalde dingen voelt, zoals blijdschap, verdriet, verliefdheid, jaloezie, etc.

Maar het moeilijke hieraan is dat het niet controleerbaar is. Dus als je jezelf hierover voorliegt of misleid dan heb je echt een probleem. Op een gegeven moment weet je dan natuurlijk niet meer wat je 'echt' voelt, en wat je 'echt' van iets denkt. Je komt los te staan je jezelf. Je weet niet meer wat je denkt en voelt. want je hebt immers jezelf voorgelogen dat je bepaalde dingen voelt en denkt.

wat moet je in dit geval doen? Ik zou het echt niet weten. Ik vind dit een erg interessant hersenspelletje.

want het probleem is dus dat je niet meer weet wat je voelt, en dat je hier ook onmogelijk nog achter kunt komen. want je bent jezelf al helemaal verloren.

Begrijpen jullie een beetje waar ik het over heb, of ben ik te wazig?

misschien is het voor mezelf ook nog wat te wazig en kunnen we hier samen nog wat over uitdiepen?

Groet, Sytze

Dikgedrukte passages zijn volgens mij kernelementen in jouw post. Het lastige aan emoties is, dat we er wanneer we ze hebben niet zoveel meer tegen kunnen doen. Wat we wel kunnen doen is ze onderdrukken, de aandacht verleggen, en allerlei coginitieve processen kunnen plaatsvinden om die emotie te veranderen. Welliswaar tegen allerlei fysiologische kosten en bijkomende gevolgen, maar we zijn inderdaad in staat om wat met emoties te doen. Ideaal, want de hele dag verliefd rondlopen, maakt je op het werk bijvoorbeeld uitermate non-productief. Geen wonder dat bij sterke emoties, hetzelfde bereiken gebeurt met meer energie.

Een van de manieren om een beetje anders te gaan denken. De manier hoe we over dingen denken, hoe we iets ervaren in bredere zin, geeft de basis voor een bepaalde emotie. Stel we vinden dat een ander verantwoordelijk is voor een situatie die nadelig is, dan is woede een veel voorkomende emotie. Zijn we volgens onszelf zelf verantwoordelijk, dan zie je veel vaker schuldgevoelens. Als iets het lot betreft, dan zie je vaker dat mensen verdrietig worden. Door onszelf objectief bezien voor de gek te houden, ervaren we dus een andere emotie. Liegen we dan over de emotie, of over onze ervaring? Dat zou ik een interessante vraag vinden.

Een andere weg is het onderdrukken van emotie. Dit brengt hoge fysiologische kosten met zich mee en vereist een sterke gerichte aandacht op andere zaken. Ik moet nu echt wat anders doen, maar denk dat ik als ik wat meer tijd heb, dit topic weer even wat verder door te nemen en indien mogelijk, en bijdragend te reageren. Kort bovenstaande weergegeven, het voorliegen van jezelf / self-deception kan een functioneel systeem zijn, wat ons helpt om door te zetten, en ons gedrag te helpen bepalen, door beinvloeding van de emotionele kant. Dit brengt echter hoge fysiologische kosten met zich mee.

Groet,

Bob

*
De Leugenacademie buit het liegen zelfs commercieel uit:

"De Leugenacademie is de enige particuliere opleider in Nederland waar je daadwerkelijk kunt leren waarnemen of iemand liegt.

Het herkennen van leugens is goed aan te leren en wordt na veel oefenen een tweede natuur. "

• Waarom liegen mensen?
  
  Alles over leugens

*

Vanavond op Veronica. Om 20:30

"The invention of lying"

En op de blog van Sam Harris valt zijn analyse "Lying" te lezen.

Roeland

Liegen over emoties vs. de misattributie.

Veel gebruikelijker dan dat het liegen over de eigen emotie is, is volgens mij de misattributie. Er is veel onderzoek gedaan naar misattributies, vooral (om begrijpelijke redenen) als het gaat om arousal in bijvoorbeeld stressvolle en angstige situaties. Met regelmaat schrijft men deze arousal toe aan seksueel aangetrokken voelen tot iemand. Zelf heb ik dit mogen zien met een experiment waarbij proefpersonen (heteroseksuele mannen) zich maximaal moesten uitleven op een fietsergometer, en andere proefpersonen moesten rustig aan een beetje fietsen. Naderhand werden foto's van dames getoond. De proefpersonen die maximaal gegaan waren vonden de dames gemiddeld een stuk mooier dan de mannen die een beetje voor Jan Doedel hadden lopen fietsen. Een dergelijk experiment is zelfs herhaald in een situatie waarin men dacht dat ze hun eigen hart hoorde kloppen, maar feitelijk was dat slechts een bandje wat meespeelde. Indien men bij het tonen van een bepaalde foto de hartslag sneller liet kloppen (althans de suggestie wekte dat het hart sneller klopte) beoordeelde de proefpersonen de foto van de dame in kwestie gemiddeld als mooier. Het is een common believe dat een misattributie een verklaring kan geven waarom mensen met stressvolle beroepen zoals brandweer, politie etc. gemiddeld meer vreemdgaan, maar ook waarom mensen in stressvolle situaties ervoor kiezen bij een stressor te blijven (gewelddadige / stressvolle relaties). Ook wordt gedacht dat een misattributie welleens de basis zou kunnen zijn voor fenomenen als het stockholm syndroom.

Het blijkt helemaal niet zo makkelijk te zijn om duidelijk de oorsprong van een arousal juist in te schatten.

http://books.google.nl/books?id=zXDkT-A ... ie&f=false" onclick="window.open(this.href);return false;

Dit wilde ik even nog delen met jullie. Helaas moet ik weer verder. Ik blijf het topic volgen, en indien tijd, probeer ik nog wat te reageren. Machtig interessante materie.

Groet,

Bob

Ik moest aan dit topic denken toen ik dit op Credible las.
http://forum.credible.nl/viewtopic.php? ... 1#p1083971" onclick="window.open(this.href);return false;

Mensen zijn soms tot alles bereid om maar te kunnen geloven in iets, wat ze eigenlijk niet geloven.
Daarin kun je zeker ook jezelf voorliegen.
Als je je maar omringt voelt door begripvolle mensen en je dit nodig hebt om een moeilijke tijd door te komen, lukt het je weleens om jezelf iets wijs te maken.

Ik ken dat nog heel goed uit mijn overgangstijd, van twijfelaar/gelovige naar werkelijk ongelovige.