Judge-Holden schreef:
Het feit, dat ze krampachtig willen vasthouden aan dat idee zonder open te staan voor gefundeerde kritiek. (kritiek wordt meestal veel te persoonlijk opgevat)
Is het niet zo, dat dit inherent is aan een overtuiging?
En raak je mensen niet altijd persoonlijk, als je hen in hun overtuiging raakt?
Misschien moeten we gelovigen op een andere manier benaderen, dan hun onze overtuiging te willen aanpraten en als ze daar niet toe bereid zijn, hen niet koppig te noemen.
Het klinkt negatief, maar het woord uitgelegd in de zin van standvastig, is het toch eigenlijk geen negatieve eigenschap.
Voor ons lijkt het soms ook krampachtig, maar is het dat wel?
Toch zeker niet voor alle doorsnee gelovigen.
Krampachtig vast willen houden aan een geloof, is er mi. alleen, als er al sporen zijn van twijfel en angst om het geloof te verliezen.
Andersom geredeneerd zou een gelovige zich ook af kunnen vragen:
Waarom probeert die atheïst nou zo krampachtig mij te overtuigen van zijn gelijk?
Wat heeft hij daarbij te winnen?
Bij dit soort gedachtewisselingen probeer ik meestal bij mezelf te blijven.
Dus niet een kritische houding naar de ander, waarbij de eerste reactie is er één is van stekels opzetten.
Maar een zoveel mogelijk bij mezelf blijven bij het weergeven van mijn eigen overtuiging.
Bij de oplettende luisteraar, zul je op die manier meer ontvankelijkheid vinden voor jouw mening, waardoor je veel meer kans hebt, dat die ook blijft hangen en ook op nog later tijdstip zijn werk kan doen.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."