siger schreef:Bedrog is toch strafbaar?
Van bedrog is er formeel pas sprake wanneer een persoon aangezet wordt tot een rechtshandeling.
(= het aangaan van een wetsgeldige overeenkomst/contract)
Hier is bij religie geen sprake van, aangezien kerk en staat gescheiden zijn.
http://www.quodiure.nl/quodiure_wetten_ ... ek%203.htm" onclick="window.open(this.href);return false;
(Art. 3.33)
Anders zou het worden wanneer een staat zich in haar wetgeving nadrukkelijk inliet met interpretatie's en uitingen, maar in dat geval:
A. Brengt ze de seculariteit van de staat in gevaar.
B. Neemt ze opeens deel aan het "bedrog".
c. Beknot ze op de grondwettelijke vrijheid van godsdienst/levensovertuiging, en het daaraan gekoppelde non-discriminatie principe. (In dit geval vooral met een negatief effect op de vrijheid van vereniging en vergadering.)
Een verbod op oneerlijkheid betrefende religie is dus niet verenigbaar met de scheiding tussen de kerk en staat.
Jagang schreef:Ik had het over het doel van de proselietenmaker, niet over de slaagkans. Het is bijvoorbeeld verboden de Engelse kroonjuwelen te stelen, al zal dat maar zelden lukken.
Dat laatste is eveneens geen bedrog, maar diefstal.
Verder lijkt het me verstandiger om dit vraagstuk, met de grondwet in het achterhoofd, pragmatisch te benaderen.
Zoals ik in mijn post richting A.R. al heb aangegeven, voegt zo'n verbod m.i. niets toe aan de oplossing van een krimpend probleem, en zou het zeer wel een averechts effect kunnen hebben op reeds ontkerkelijkte gelovigen.
Principe's zijn prachtig, maar sluit de ogen niet voor de mogelijke gevolgen.
De ogenschijnlijk kortste weg is niet altijd de beste.