Niet altijd hoeft een dergelijk geloof te maken te hebben met een God. Zo heb ik bv. wel eens discussies gezien over mensen die hun geloof uiten over de werking van bepaalde natuurkundige zaken; fantasieen over hoe bepaalde zaken werken die dan blijkbaar werkelijk lijken, voor hun dan.
Quantummechanica is daar een heel populair onderwerp bij. Zogenaamde 'kwamtum kwak' is de skeptische wereld niet onbekend: http://www.skepp.be:8080/skepp/artikels/kwantumkwak/ ; in deze situatie wordt quantummechanica vooral gebruikt om dingen te verklaren die in werkelijkheid geen basis in de realiteit hebben.
Een dergelijk type geloof kom ik heel vaak tegen bij mensen die zich met het paranormale bezig houden, en aanverwante spirituele mensen, en vaak bij 'persoonlijke godsfilosofieen' die mischien wel raakvlakken hebben met een gangbare religie maar niet overeenkomt,
Eigenlijk vind ik het best vreemd dat er mensen zijn die zich heel prettig voelen bij een bepaalde gedachte over de wereld, en met behulp van deze wetendheid soms echte kennis ontwijken of ontkennen, en daarmee dingen menen te 'weten'. Soms menen ze alles te weten.
Mijn filosofie wat dat betreft is heel kort door de bocht als volgt: de waarheid hoeft niet altijd leuk of geweldig te zijn! Daarmee bedoel ik: alles wat ik als een fijne fantasie ervaar over de wereld, of dat nou heerlijk of bevrijdend is of wat dan ook, hoeft niet waar te zijn doordat ik er zo'n goede nachtrust over heb.
De waarheid hoeft ook niet altijd kenbaar te zijn.
Vaak worden "wij", als skeptici, atheisten, watdanook, beschuldigd van arrogantie omdat wij alles maar weten. Dat is juist niet zo.
Kennis ontkennen kennen we maar al te goed: wetenschappelijke zaken niet erkennen omdat ze in strijd zijn met een gedachte over de wereld.
Afgezien van de onjuistheid van de gedachte: Sommige mensen vinden die gedachte dat wij "van apen afstammen" niet prettig. We zijn daardoor "niet speciaal", of zo staat het niet in de Bijbel... maar we zijn speciaal: we zijn Gods evenbeeld. Volgens hun. Ze kunnen het niet verkroppen dat de mens gelijk is aan al het andere leven, afgezien van evolutionair succes.
Zo kunnen genoeg mensen het idee bijvoorbeeld ook niet verkroppen dat ze na hun dood plat gezegd 'wegrotten in hun kist, en niet meer bestaan'. De zin van het leven verdwijnt dan, en zoiets allemaal. Veel (vooral) oudere mensen ambieren het nooit eindigende ontbijt met gouden lepeltjes in de hemel, en weer andere mensen kunnen niet wachten om 'een' te worden met hun pantheistische god.
Vaak genoeg wordt gezinspeeld op "wat wil jij nou eigenlijk? Wil je wel een wereld zonder God?". Ik heb dat eens meegemaakt tijdens een discussie met Jehova's aan de deur. "Mijnheer, wat ik wil is niet relevant. Wat relevant is, is dat wat is, als waarheid relevant is."
Zo hoor ik vaak het argument 'dat is toch onvoorstelbaar dat het zomaar allemaal zo is'. Dat iemand iets onvoorstelbaar vindt, houdt niet in dat het ook onvoorstelbaar is voor mensen die het wel kunnen voorstellen, afgezien van het feit dat er mischien dingen zijn in ons universum die we ons moeilijk of niet kunnen voorstellen vanwege ons beperkte cognitieve systeem en zicht op de wereld.
Het blijft vreemd, maar ik denk wel dat het belangrijk is om je bewust te zijn van dergelijke denkprocessen als je in discussie treedt met dergelijke gelovigen.
Dit wou ik even kwijt
