XcsM schreef:Ik ben ook altijd een vreselijk bidder geweest. Helemaal in groepsverband was het rampzalig en soms haast hypocriet af en toe. Maar dat laatste heb ik wel eerlijk aan Hem verteld!
Terwijl ik hoorbaar zat te bidden voelde ik soms de schaamte voor mijn iets TE mooie woorden. Feitelijk luisterd men gewoon naar elkaar terwijl men af en toe links en rechts instemmend "o ja Heer" en ja-knikkend "mmmm", meeprevelt, om het gevraagde kracht bij te zetten. Ik kon miljoenen dingen bedenken om voor te bidden en daardoor stagneerde de hele poging vaak. Ik dacht ook vaak waarom dat persoonlijke? Waarom persoonlijk bidden voor Peter en Klaasje?
Waarom niet meteen bidden voor
iedereen die het moeilijk heeft? Het bidden werd steeds nuttelozer in mijn ogen. Waarom bidden voor slachtoffers van de Tsunami als je elders weer leest dat het een 'oordeel van God' is. Dat soort dingen.
Vaak had de persoon voor mij al uitgebreid de "mooiste" voor de hand liggende zaken gebeden waardoor ik dus niets of weinig meer kon bedenken. Oh het is mijn beurt! shit! Ja en bedankt he?? Weer een onderwerp weggekaapt dacht ik dan geirriteerd. Van mij mocht het allemaal best, maar ik zat dan vervolgens wel met een mond vol tanden hard na te denken waar IK dan over moest bidden.
Sommige mensen konden ook zooooo langdradig bidden met soms veel te lange stiltes ertussen omdat waarschijnlijk een bepaalde naam als wonderlijke ingeving van een gebedsbehoevend persoon moest "verschijnen" dat ik de neiging had om er ter plekke iets onaardigs over te zeggen, midden in het gebed.
Wat een tijd.
Herkenbaar. Ik heb dan nooit in echt evangelische kringen verkeerd (waar men inderdaad "Ja Heer" of "Amen" prevelt als iemand iets goeds bidt - dat is mij één keer overkomen en toen zei ik hardop "huh?" omdat ik dacht dat diegene er gewoon lekker doorheen wilde kletsen
), maar op mijn studentenvereniging sloten we bijbelstudie-avonden wel altijd af met "kringgebed", waarbij het overigens niet erg was als je niets zei. Ik heb dan ook nooit meegebeden. Maar ook al zegt men dat het niet hoeft, je voelt toch altijd een soort sociale druk om wél mee te doen. Dan ga je punten verzinnen, en die worden voor je neus weggekaapt. Ik ben sowieso geen hardop-bidder trouwens: in groepen gaat het altijd fout, word ik zenuwachtig, en dan vergeet ik allerlei dingen en flapt er tijdens het gebed weer zoiets uit als "kut, oja, ik was ditofdat nog vergeten", vindt iedereen dan weer wat oneerbiedig enzo. Kortom, altijd gezeik, dat hardop bidden. Laatst heb ik 't voor het eerst weer gedaan, toen vrienden op bezoek waren voor het eten, en heb ik me beperkt tot een Onzevader. Dan kan er niks fout gaan.
Rereformed schreef:Ik heb heel erg hetzelfde nare gevoel van bidden. Zelfs als christen vond ik het raar om te bidden, want wat zou je God nu moeten vertellen, welk nieuwtje zou je hem nu moeten vertellen, en waaraan zou je hem moeten herinneren? Bidden ervoer ik als toneelspelen.
Ook weer herkenbaar: ik heb datzelfde "God weet het toch al" gevoel bij bidden. Volgens mij doe je het enerzijds voor jezelf en dan is bidden psychologisch gezien een soort zelfreflectie en reflectie op de wereld om je heen, die op zich zo slecht niet is. Het is een stimulans om eens geordend over allerlei zaken na te denken, en te kijken wat je gevoelens over die zaken zijn. Kan ook zonder bidden, daar niet van. Anderzijds, als je dan gelooft in een God, die de ultieme wijsheid, goedheid, rechtvaardigheid is, als je het op prijs stelt dat die God zich in je leven heeft gewurmd, dan is het wat raar om nooit met Hem te communiceren. Hij kent je emoties ook, maar stelt het desalniettemin op prijs als je ze uit naar Hem toe. Kwestie van relatie, denk ik. Gebeurt ook tussen mensen vaak genoeg trouwens.
Dat mensen af en toe op een schrikwekkend moment in hun leven een schietgebed doen, daar kan ik nog in komen. Het is een instinct, een reflex, een manier om je wanhoop te bedwingen, en voor mij hoeft een mens niet tot het uiterste dapper te zijn. Maar die openbare tafelgebeden in Holland, dat heb ik altijd de grootste ergernis gevonden. Op één adres waar ik soms wel kom weet ik al van tevoren hoe het begint: "Almachtige trouwe God en Vader, wij danken U bla blablalbla". Dat ik me daar dan uit beleefdheid altijd naar moet schikken vind ik stuitend.
Kijk, dat laatste snap ik dan weer wat minder. Mensen hebben gewoontes en soms zijn die de jouwe niet, als je dan bij die mensen op bezoek bent dan is het vrij logisch dat je je daarnaar schikt. Mijn opa en oma beginnen graag eerst met de gehaktbal terwijl ik liefst zsm de boerenkool op mijn bord heb. Toch schik ik me daarnaar. Wat boeit dat? Laat die lui toch lekker bidden.
Ben het wel met je eens dat gebeden vaak voorspelbaar zijn. Wat jij hier schrijft klinkt als een protestants gebed. Het aparte vind ik altijd dat protestanten niks moeten hebben van katholieke "standaard" gebeden (zoals het Onzevader, Weesgegroet, en zo zijn er talloze vaststaande gebeden), maar dat toch alle gebeden van mijn gereformeerde schoonvader op elkaar lijken (in zijn geval begint het altijd met "Onze Vader die in de hemel zijt, wij komen vandaag tot u om ......."
).
Ikzelf kan weinig met eigen-woorden-gebeden, het wordt in mijn ogen altijd een beetje banaal. Dus ik ben dan weer blij dat er van die voorgekauwde gebeden zijn waar ik voor 100% achter sta en waar ik zo nu en dan bij stilsta. Mijn gebeden lijken vaak op meditatie, en dat is offtopic lees ik hierboven, dus ik houd het hierbij.
You want the truth! You can't handle the truth! No truth handler you! Bah! I deride your truth handling abilities! ~ Robert U. Terwilliger
.
