Bericht
door Henry II » 05 jul 2021 10:14
Uit de boeken die nu in de canon van de bijbel verzameld staan, is het moeilijk om de Christus duidelijk af te bakenen. De hemelse versie van Paulus, die hem nooit gezien of gesproken heeft. De zgn. historische versies uit de evangeliën, die decennia na zijn vermeende leven zijn opgeschreven. De drie vermeende historische verwijzingen buiten de bijbel om, die alleen maar aangeven dat zijn impact in de historie niet waarneembaar was, en bovendien overduidelijk niet naar de historische Christus wijzen, maar ofwel vervalsingen zijn ofwel op zijn hoogst een schamel regeltje wat via via ergens vandaan gehaald is. Je haalde het al even aan, het humanisme. Het idee dat alles wat door mensen wordt bedacht en gedacht, in wezen vanuit de mens komt en de mens dus centraal staat in de wereld van de mensen, zonder een godheid nodig te hebben om van buiten de mensen of zelfs van buiten de schepping regels op te leggen. Vanaf het moment dat deze realisatie kwam, is het mogelijk geworden om de Christus figuur, dat ideaalbeeld wat in vele andere gedaantes terug te vinden is over de hele wereld, te omarmen en zich hieraan te spiegelen. Niet zo vreemd, omdat God één is en Christus dus per definitie niet één met God kan zijn. Hij is de vermoedelijke held die alles precies goed deed, zonder zelfs zich aan alle dogma's en wetten te houden. Ik zie in het Christus verhaal juist de mens tussen de regels, niets goddelijks, maar juist humanistisch. Hij gebruikte, volgens de verhalen aan hem toegedicht, juist de bestaande wetten om aan te geven hoe je die humanistisch moest invullen. Dat je best mag genezen op de sabbat, omdat de mens belangrijker is dan de regels. Zo kun je er heel veel opnoemen, die allemaal voor mij aangeven dat hij probeerde om de mens te zoeken tussen de wetten. Dit zou het nobele streven moeten zijn, al het andere, de haarkloverij over hoeveel engelen er op een speldeknop kunnen dansen, het verbranden van heksen, het vervolgen van de geloofsgenoten van Christus, het straffen van mensen die ook op de sabbat voor hun leven moeten knokken en werken. Al dat soort onzin valt voor mij volledig buiten het humanisme. Liefde kent geen dwang, en als iemand mij liefheeft omdat dat van zijn god is opgedragen, dan is dat een nutteloze oefening. Als ik iemand ontmoet, en ik weiger zijn bestaan evenveel waarde te geven als het mijne, tenzij hij/zij mij naar het leven staat, omdat hij/zij tot een andere groep behoort, een ander kleurtje heeft, anders liefheeft, anders eet, anders praat, dan faal ik als mens. Na 2000 jaar erosie van het christendom is volgens mij alleen nog het humanisme overgebleven. De universele waarde van elk mens, en de rechten en plichten van die mens jegens zijn medemensen. Elke groep, christendom incluis, die zaken als naastenliefde opeist als zijnde een origineel idee van hun geloof, mogen van mij meteen ophouden. Het is geen gebod om je naaste lief te hebben, het is een keus, en dat vind je niet in heilige boeken, die onvermijdelijk alleen pleiten voor hun eigen kudde en het eigen gelijk en de eigen superioriteit.
Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan.
