Je kunt maar beter wél gelovig te zijn...

[sofia]

maar het kan dus wèl gebeuren dat de los rondzwevende genen van een vergane New Yorkse bankdirecteur, terechtkomen in een boa constructor in de Gobiwoestijn, of vice versa. .

ik denk niet dat dat ooit gaat gebeuren ....

En ik denk dat het helemaal niets uitmaakt wat wie dan ook denkt. En dat je dus best eens een beetje anders kunt denken dan iedereen denkt.

[Giovedico delle Fate]

Maar wat ik eigenlijk alleen maar wil zeggen is, dat wat wij de dood noemen, in werkelijkheid niets anders is dan een mutatie van het leven.

Ik fietste eens door de woestijn,
en dacht daar moet toch wel wat zijn...
Maar viel tenslotte van mijn fiets,
want wat ik vond was drie keer niets.

Dus keek ik met mijn geestesoog,
bedroefd en radeloos omhoog.
En zag daar God, die lachend zei:
Wat zeur je nou, je ziet toch Mij?

Wat een geinig gedichtje!
En ik vind het bijna jammer om dat te verpesten door te schrijven dat ik al heel vaak omhoog gekeken heb, en daar van alles heb gezien, maar nog nooit een God. En dat kan natuurlijk ook helemaal niet.

[SomeStranger]

Zou je liever een ander feit hebben? Maar je accepteert het wel?

Neen, vandaar dat ik mijn afgestudeerde leven, zoveel mogelijk zal inzetten te werken aan het eerste oneindige (of zo dicht mogelijk daar bij) bewustzijn / cultuur van kennis. Het verpsreiden van bewustzijn en intelligentie over het universum of dat nou een organisch bewustzijn is, of een artificieel bewustzijn dat zichzelf op andere planeten en sterrenstelsels kan reproduceren en in stand houden.Zodat het leven toch nog ietswat waardevol is geweest. Alles is nietig, behalve dat zonder einde.

[sofia]

Maar wat ik eigenlijk alleen maar wil zeggen is, dat wat wij de dood noemen, in werkelijkheid niets anders is dan een mutatie van het leven.

Ik fietste eens door de woestijn,
en dacht daar moet toch wel wat zijn...
Maar viel tenslotte van mijn fiets,
want wat ik vond was drie keer niets.

Dus keek ik met mijn geestesoog,
bedroefd en radeloos omhoog.
En zag daar God, die lachend zei:
Wat zeur je nou, je ziet toch Mij?

Wat een geinig gedichtje!
En ik vind het bijna jammer om dat te verpesten door te schrijven dat ik al heel vaak omhoog gekeken heb, en daar van alles heb gezien, maar nog nooit een God. En dat kan natuurlijk ook helemaal niet.

Dank je, Giovedico.

[Peter van Velzen]

Ik heb daadwerkelijk gefietst in de woestijn, en heb daar van alles gezien. Alleen een steen verborgen in het zand, zag ik niet, en als gevolg daarvan ging ik over de kop. Ik heb niet te veel omhoog gekeken aangezien de zonnegod er te oogverblindend was.

[outremer]

En ik denk dat het helemaal niets uitmaakt wat wie dan ook denkt. En dat je dus best eens een beetje anders kunt denken dan iedereen denkt.

Als het niet uitmaakt wat iedereen denkt , moet je ook niet anders denken hé....

[Petra]

En ik denk dat het helemaal niets uitmaakt wat wie dan ook denkt. En dat je dus best eens een beetje anders kunt denken dan iedereen denkt.

Als het niet uitmaakt wat iedereen denkt , moet je ook niet anders denken hé....

Scherp!

[Petra]

Maar wat ik eigenlijk alleen maar wil zeggen is, dat wat wij de dood noemen, in werkelijkheid niets anders is dan een mutatie van het leven.

Ik fietste eens door de woestijn,
en dacht daar moet toch wel wat zijn...
Maar viel tenslotte van mijn fiets,
want wat ik vond was drie keer niets.

Dus keek ik met mijn geestesoog,
bedroefd en radeloos omhoog.
En zag daar God, die lachend zei:
Wat zeur je nou, je ziet toch Mij?

Wat een geinig gedichtje!
En ik vind het bijna jammer om dat te verpesten door te schrijven dat ik al heel vaak omhoog gekeken heb, en daar van alles heb gezien, maar nog nooit een God. En dat kan natuurlijk ook helemaal niet.

Ik vind het een vreemd gedichtje hoor.
Waarom moet god zo lachen als je radeloos en bedroefd bent.. geeft toch te denken; wat is daar zo grappig aan
Vraag me ook af waarom je altijd geacht wordt omhoog te kijken om god te zien.
Als ik met m'n geestesoog naar beneden kijk, is ie dan foetsie?

[Maria]

Ik vind het een vreemd gedichtje hoor.
Waarom moet god zo lachen als je radeloos en bedroefd bent.. geeft toch te denken; wat is daar zo grappig aan

Ik ook, als ik niet met mijn geestesoog kijk.

Doe ik dat wel, dan zie ik de dichter als een zielig hoopje mens, wat vaak commentaar heeft gehad in moeilijke tijden.
Commentaar zoals: Je zeurt!
Die nu zegt: Ach, wat het leven me heeft gegeven is net zo betrekkelijk, als de woorden van God nu.

Wat de dichter zelf van dat lachen denkt, wordt er niet bijverteld.
Dat is aan de kenner.
En de goede verstaander met een helder horend geestesoor.
Als ik mag raden?
Misschien wordt er bedoeld, dat je maar beter kunt lachen om al dat commentaar.

Maar zeker is dat mijn geestesogen en oren zo voorgekleurd zijn als de regenboog.

[Petra]

Ik vind het een vreemd gedichtje hoor.
Waarom moet god zo lachen als je radeloos en bedroefd bent.. geeft toch te denken; wat is daar zo grappig aan

Ik ook, als ik niet met mijn geestesoog kijk.

Doe ik dat wel, dan zie ik de dichter als een zielig hoopje mens, wat vaak commentaar heeft gehad in moeilijke tijden.
Commentaar zoals: Je zeurt!

Dat is dan god?

Je krijgt blijkbaar een hoop ellende te verduren. Zodanig dat je er radeloos en bedroefd van wordt.
Maar nee, niet getreurd en niet gezeurd hoor, want je mag naar god kijken, die er vrolijk om moet lachen.
Daar heb je wat aan.

[Maria]

It's all in the eye of the poet.

[Giovedico delle Fate]

It's all in the eye of the poet.

Jammer dat deze prijswinnende foto uit National Geographic Magazine hiervoor is misbruikt én verminkt.
Het origineel is veel mooier en vertelt een ander verhaal. Zie: Het verhaal
---

Afgaans-meisje-Bron-Steve-McCurry.jpg

Sharbat Gula

kopie uit de quote verwijderd, Maria

[Maria]

Jammer dat deze prijswinnende foto uit National Geographic Magazine hiervoor is misbruikt én verminkt.
Het origineel is veel mooier en vertelt een ander verhaal. Zie: Het verhaal

Daar kun je verschillend over denken.
Dit is het verhaal, ik heb geen ander gehoord of gelezen:

Bij deze wereldberoemde foto van ‘het Afghaanse meisje’ is de fotograaf dat goed gelukt en heeft hij met de camera de nieuwsgierige en tegelijk wantrouwende blik in de groene ogen van het meisje gevangen.

Dit is het gedicht, waaruit de woorden stammen die in de afbeelding staan.
http://contemporaryworldliterature.com/?p=274

TWO BEAUTIFUL EYES
Peyo Yavorov

Two beautiful eyes. The soul of a child
In two beautiful eyes – music, rays.
They don’t want and they don’t promise…
My soul is praying,
Child,
My soul is praying!

Passions and miseries
Will throw tomorrow upon them
The veil of shame and sin
The veil of shame and sin
Will not throw upon them
Passions and miseries.

My soul is praying,
Child,
My soul is praying…
They don’t want and don’t promise!
Two beautiful eyes. Music, rays.
In two beautiful eyes. The soul of a child.

Две хубави очи

Peyo Yavorov, pseudonym of Peyo Kracholov, was Bulgarian poet and dramatist, the founder of the Symbolist movement in Bulgarian poetry. Yavorov was involved in the revolution against the Ottomans. In 1903, he edited revolutionary papers, and crossed into Macedonia with partisan bands. Until 1900 Yavorov mainly wrote sociopolitical poetry, which was inspired by his compassion for peasantry, the struggles of the Macedonians, and the suffering Armenian exiles. He committed suicide at the age of 36.

[Maria]

Maar ik moet toegeven dat mijn associaties in een vrij val geraakten na het gedichtje van Sofia.
Kinderen kunnen zo scherp zien en zo scherp vragen, maar moeten zo vaak zwijgen, omdat de ouderen geen antwoord hebben.
Wat blijft is vaak de argwaan over van alles wat er in die grote wereld gebeurt.

Ik ook, als ik niet met mijn geestesoog kijk.

Doe ik dat wel, dan zie ik de dichter als een zielig hoopje mens, wat vaak commentaar heeft gehad in moeilijke tijden.
Commentaar zoals: Je zeurt!
Die nu zegt: Ach, wat het leven me heeft gegeven is net zo betrekkelijk, als de woorden van God nu.

Misschien wordt er bedoeld, dat je maar beter kunt lachen om al dat commentaar.

En ging associëren met de belevenissen en de indoctrinatie tgv. daarvan, die je zoal als kind gehad kunt hebben.
De dichter heeft over gezeur.
Ik dus:
Maar dan in de zin van: "Je moet niet zo moeilijk doen", als het leek alsof je de last van wereld op je schouders mee dacht te moeten torsen als kind zijnde.
En je overal je vragen en ook je reacties daarop had.
Misschien had ik als kind beter gewoon kunnen geloven, zoals een kind betaamt, ipv. alles te bevragen wat door volwassenen je wordt verteld en wat je meemaakt binnen die volwassen wereld.

Misschien was ik dit kind?
Nieuwsgierig, maar argwanend, wat ik maar moeilijk kon accepteren en geloven, maar het vaak toch wel deed, op mijn (eigen) manier.
En misschien was de dichter van het gedichtje van Sofia dat ook?
Of was het haar eigen gedichtje?

[Giovedico delle Fate]

Daar kun je verschillend over denken.
Dit is het verhaal, ik heb geen ander gehoord of gelezen:

Maar dit had je er in je eerdere post niet bij geschreven.
Ik dacht: iemand schrijft een paar dichtregels en 'misbruikt' de wereldberoemde groene ogen van dit Afghaanse meisje, waarbij hij/zij ook nog eens de foto 'verknipt', zodat alleen de ogen over blijven. Terwijl de foto niet alleen vanwege die bijzondere ogen zo mooi is. Ook het groen van de achtergrond en het rood van haar kleding dragen bij aan de schoonheid van de foto. Net als de (stand van de) mond van het meisje.