Je kunt maar beter wél gelovig te zijn...

[Wim_1946]

@Berjan

Hier ben ik je totaal kwijt. Ik kan dus als gelovige alles doen wat God verboden heeft, dat maakt niet uit? Ik word toch gered door de bloedverdiensten van Christus. Waarom dan die 10 geboden en alle andere verboden?

Het is geen schande dat je het spoor bijster bent. Je denkt te logisch. Je dient te denken als een gelovige, dus alle logica de deur uit.
Je kunt je hele leven vreemd gaan of wat dan ook voor foute gedragingen , maar als je jezus aanvaardt als de enige weg tot de vader en daarmee tot het eeuwige leven wordt je "gered".
De rest doet er niet toe, liegen bedriegen, vreemd gaan. het maakt niet uit. Als je jezus maar aanvaardt.

[Berjan]

Het is geen schande dat je het spoor bijster bent. Je denkt te logisch. Je dient te denken als een gelovige, dus alle logica de deur uit.
Je kunt je hele leven vreemd gaan of wat dan ook voor foute gedragingen , maar als je jezus aanvaardt als de enige weg tot de vader en daarmee tot het eeuwige leven wordt je "gered".
De rest doet er niet toe, liegen bedriegen, vreemd gaan. het maakt niet uit. Als je jezus maar aanvaardt.

En vergeving vraagt... Dan krijgen gelovigen een goed gevoel en zijn ze vergeven.

[dikkemick]

@Gershom
Ik neem aan dat je weet dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn? Uiteraard heeft Hij het opportunistisch bedrog door, maar je kunt Zijn rechtspraak onmogelijk gaan vergelijken met de rechtspraak van de inferieure mensheid. God was eerder verdrietig omdat de mens ontspoort
was en ik kan me zo voorstellen dat God nog steeds (of weer) uitermate verdrietig is en dat Hij niet veel op heeft met onze inferieure rechtspraak.
De sadistische kampcommandant krijgt dan misschien toch nog een heel andere speciale behandeling dan diegene die niet gelovig is (maar verder een rustig normaal vredig leven leidt) omdat hij of zij misleidt is door de wetenschap, rede en logica. Dat laatste is immers een menselijke constructie.

Dat mijn antwoord kant noch wal slaat is uiteraard omdat geloof in hemel en hel en gezonde (kritische) ratio/logica niet samen gaan. God heeft wellicht een broertje dood aan ons gezonde verstand. Waarom Hij ons dan met dit verstand geschapen heeft blijft curieus en ondoorgrondelijk.

[SomeStranger]

Je geeft eigenlijk aan dat je een opportunist bent?

Ik bezie het van een geheel andere kant. Als je gelooft in een hemel, dan geloof je automatisch de hel er bij. Als atheïst loop je dus ook de hel mis.
Daarnaast, hoe mooi de hemel ook mag zijn, wie wil daar tot in de eeuwigheid vertoeven? De atheïst heeft de zekerheid dat hij over max. 100 jaar dood gaat en dan is hij mooi van het gedoe af. De atheïst is dus beter af.

Ieder gezond en gelukkig mens, zou best een oneindigheid willen bestaan. Alleen iemand met een zwaar pessimistische levensvisie en depressiviteit, zou de vergetelheid verkiezen boven het zijn. Nu moet ik wel zeggen dat er van die eerste soort, heb ik in mijn leven ervaren, niet al teveel zijn.

Wie heeft en wanneer is dit geschreven?
/ in eerste deel van de quote code verwijderd. Tip: lees dit even na: snelcursus quoten, Maria

[Petra]

Je kunt je hele leven vreemd gaan of wat dan ook voor foute gedragingen , maar als je jezus aanvaardt als de enige weg tot de vader en daarmee tot het eeuwige leven wordt je "gered".
De rest doet er niet toe, liegen bedriegen, vreemd gaan. het maakt niet uit. Als je jezus maar aanvaardt.

Waarmee je dus eigenlijk de topicstelling onderschrijft.

[Petra]

Ik zat me vandaag te realiseren dat je maar beter gelovig kunt zijn dan atheïst.

Maar voor welk geloof dan te kiezen? Ze zijn allen even waarschijnlijk bij Crom en Freya.

Het begint ook steeds lekkerder te bekken hè, dit goddelijke koppel.

[De Encyclopedist]

Maar... wanneer mijn familie gelijk blijkt te hebben, krijgen ze nogal een beloning in de vorm van een hemel (vermits ze zich behoorlijk hebben gedragen tijdens hun leven, wat nog best discutabel is). Wanneer ík echter gelijk heb (en dat heb ik) krijg ik helemaal niks. Noppes. Nada.

Ja, dat klinkt als een zekere onevenwichtigheid, maar om nou om die reden te gaan geloven? Daarnaast: werkt dat, ergens in geloven tegen beter weten in? Het ruikt me allemaal te veel naar de Gok van Pascal, een logisch dubieus stukje werk.

Ik heb me inmiddels met die onevenwichtigheid verzoend en troost me met de gedachte dat ik ook de eeuwigheid met al die nare bidlippen misloop.

[Hopper]

Het is geen schande dat je het spoor bijster bent. Je denkt te logisch. Je dient te denken als een gelovige, dus alle logica de deur uit.
Je kunt je hele leven vreemd gaan of wat dan ook voor foute gedragingen , maar als je jezus aanvaardt als de enige weg tot de vader en daarmee tot het eeuwige leven wordt je "gered".
De rest doet er niet toe, liegen bedriegen, vreemd gaan. het maakt niet uit. Als je jezus maar aanvaardt.

Ik denk niet dat een gelovige geen logica kent. Het probleem is alleen; wát moet je geloven? Ik veronderstelde dat je braaf moet leven naar de aanwijzingen van God. Berjan heeft er een andere opinie over. En zoals we weten zijn er vele soorten christenen. Er zal toch geen katholieke, hervormde, gereformeerde enzovoorts hemel zijn? En hoe weet de ene katholiek dat hij in dezelfde God gelooft als de andere katholiek? Hoe weet een gelovige eigenlijk van zichzelf of hij wel goed gelooft?

Geloven is nog niet zo eenvoudig als het lijkt.

[Hopper]

Ieder gezond en gelukkig mens, zou best een oneindigheid willen bestaan. Alleen iemand met een zwaar pessimistische levensvisie en depressiviteit, zou de vergetelheid verkiezen boven het zijn. Nu moet ik wel zeggen dat er van die eerste soort, heb ik in mijn leven ervaren, niet al teveel zijn.

Ik heb me van jongs af aan neergelegd bij de eindigheid van mijn bestaan. Daar zit een eenvoudige, logische gedachte achter. Er zijn talloze zaken welke ik leuk vind of vond. Maar ik merkte al snel dat zaken alleen leuk konden blijven als ze eindig waren. In het leven moeten steeds zaken achter de horizon verborgen blijven, anders gaat de lol er af. En naarmate je ouder wordt blijft er steeds minder verborgen. Alles wat je voor de eerste keer doet is leuk, spannend, intrigerend of misschien wel teleurstellend. Het aardige van het leven is dat je niet kan weten wat je nog niet ontdekt hebt.

Maar hè, het houdt allemaal een keer op. Volgens mij ga je je suf vervelen in de oneindigheid.

[Hopper]

Ik zit me trouwens ook af te vragen hoe je dat moet doen? Iets geloven wat je niet gelooft? Ik geloof -ondanks dat ik er nooit geweest ben- dat de noord en zuidpool wit en koud zijn. Hoe kan ik mijzelf dwingen om te geloven dat noord en zuidpool tropische oorden zijn met wuivende palmbomen?
Je kan je zelf helemaal niet dwingen om iets te geloven wat je niet gelooft. Laat staan dat God er in trapt! Die neem je heus niet even in de maling. Dan sta je er nog gekleurd op als bedrieger ook! Dat is op zeker een enkele reis naar de hel.


In mijn beschouwing is de zaak niet zo moeilijk. God als Schepper van het universum is prima. Hij heeft jou en mij de mogelijkheid geboden om wat van je leven te maken, om dingen te ontdekken, om je talenten te ontwikkelen. En dat is eigenlijk alles. Je mag er ook een bende van maken, wat sommigen dan ook doen. Goed en kwaad komen voort uit het denken van mensen. En datzelfde denken heeft een oordelende God voortgebracht. Geloof komt voort uit angst. Het denken verzint een oordelende God en de gelovige wil aan onmogelijke eisen voldoen. Het is misschien voor sommige mensen onverteerbaar dat Hitler nergens gestraft wordt en Ghandi nergens beloond. Men wil een bepaalde 'rechtvaardigheid’ en God moet dat dan maar regelen.

In werkelijkheid mag je doen en laten wat je wil. Als je kwaad bedrijft moet je alleen uitkijken voor justitie. Dat is alles.

[Giovedico delle Fate]

Ik ben verrast door de hoeveelheid (en veelzijdigheid van de) reacties op mijn stelling, die ik zelf overigens in het geheel niet onderschrijf.
Misschien moet ik inmiddels mijn stelling enigszins toelichten, hoewel de wijze van stellen zijn doel wel bereikt lijkt te hebben (namelijk de discussie op gang brengen over het 'beloningsaspect' dat religies hebben ingebouwd).

Ten eerste is het voor mij volslagen onmogelijk om iets te gaan geloven vanuit opportuniteit. En slechts voor een bepaald percentage in een god geloven (anders dan 0% of 100%), daar snap ik ook niets van. Dus óf je gelooft in een god, óf je gelooft er niet in.

Wat m.i. wél mogelijk is, is slechts een deel van een religie 'accepteren', hoewel ik meen dat daar dan wellicht toch enige opportuniteit om de hoek komt koekeloeren. M.a.w: je kunt wel zeggen: ik geloof in die of die god, en toch bepaalde aspecten uit 'de leer' ter zijde schuiven.

Maar het gaat in deze stelling dus om het 'beloningsaspect'. De belofte van een hemel, nirwana, elysium, al-jana, walhalla, of hoe ze ook allemaal mogen heten, met als tegenhanger de, inmiddels in sommige religies al weer afgeschafte, hel. Ik denk dat het geen toeval is dat de bedenkers van de diverse religies dat beloningsaspect hebben ingebouwd. Als lokkertje, zullen we maar zeggen. Het is een marketingstrategie. En de hel als tegenhanger is een controlemiddel, een machtsmiddel, een dreigmiddel.

Als ik schrijf: "Je kunt maar beter wél gelovig zijn" dan doel ik dus op het gegeven dat mensen gevoelig zijn voor beloning en zich mogelijk mede om die reden aansluiten bij een religie, of er deel van blijven uitmaken (naast de belangrijkste reden: angst). Atheïsten krijgen immers helemaal niks (behalve eindelijke en eeuwige rust). En omdat mensen zich maar al te graag laten belazeren, zijn ze van lieverlee maar religieus. Krijgen ze ook nog een fijne beloning (die ik overigens ook eerder als een straf zou opvatten; stel je voor... de eeuwigheid... pffff...)

Overigens vind ik het opmerkelijk dat er in de reïncarnatie religies kennelijk (en mogelijk terecht) van uit wordt gegaan dat de hel zich hier op aarde bevindt. Je reïncarneert immers telkens, tot je uiteindelijk voldoende gestraft bent, dan wel fatsoenlijk geworden bent om toegelaten te worden in Nirwana.

Mijn moeder pretendeert behoorlijk RK te zijn. Maar ze is 'als de dood' zo bang voor de dood, die in haar geval toch heel dichtbij is gekomen. Ik vind dat wonderlijk en heb haar gevraagd: "Waarom ben jij zo bang voor de dood? Jij gelooft immers in de hemel, waar je op grond van je levenswandel ongetwijfeld terecht zult komen. Ík ben degene die moet bang zou moeten zijn, want ik kom daar met zekerheid niet terecht!" Ze moet het antwoord daarop schuldig blijven.

[dikkemick]

Zoveel mensen zoveel geloven. En niet ieder geloof heeft straf en beloning. Het enige dat je hieruit kunt concluderen is dat mensen willen geloven.

[SomeStranger]

Ik heb me van jongs af aan neergelegd bij de eindigheid van mijn bestaan. Daar zit een eenvoudige, logische gedachte achter. Er zijn talloze zaken welke ik leuk vind of vond. Maar ik merkte al snel dat zaken alleen leuk konden blijven als ze eindig waren. In het leven moeten steeds zaken achter de horizon verborgen blijven, anders gaat de lol er af. En naarmate je ouder wordt blijft er steeds minder verborgen. Alles wat je voor de eerste keer doet is leuk, spannend, intrigerend of misschien wel teleurstellend. Het aardige van het leven is dat je niet kan weten wat je nog niet ontdekt hebt.

Maar hè, het houdt allemaal een keer op. Volgens mij ga je je suf vervelen in de oneindigheid.

Ik denk dat dan is te wijten aan een gebrek aan fantasie, ik zal altijd wel iets vinden om te doen. Mocht ik een oneindigheid bestaan zal ik pogen alles over het universum te weten. Mocht dat zijn gelukt zal ik wel weer andere interessante projecten kunnen opzetten met deze kennis. Misschien maak ik wel een planeet.
Of ga ik een ster observeren van zijn begin tot eind. Maak ik het perfecte wezen of probeer ik de big bang te reproduceren. Met genoeg tijd kan je zoveel interessants doen. De eindigheid van het bestaan maakt dingen niet per se interessant, want zeg nou eerlijk het is niet zo dat je elk moment van de dag er bij stil staat dat je leven eindig is. Dat argument word naar mijn mening gebruikt, om het iets makkelijker te maken om de dood en de onvermijdelijkheid van de dood te verzachten.

Plus heb je de oneindigheid kan je uiteraard altijd een manier vinden om je geheugen te wissen en elke keer weer overnieuw te beginnen, wat het probleem van nieuw houden ook oplost.

Quote hersteld.

[Giovedico delle Fate]

@ SomeStranger:

Een quote begint met een blokhaak [ gevolgd door het woord quote en afgesloten met een blokhaak ].
Een quote eindigt met een blokhaak [ gevolgd door een slash / gevolgd door het woord quote en afgesloten met een blokhaak]

Als je voor het versturen van je bericht even op de knop 'Voorbeeld' klikt (links van de knop 'Verstuur') dan kun je zien hoe je boodschap eruit ziet.

[Maria]

Plus heb je de oneindigheid kan je uiteraard altijd een manier vinden om je geheugen te wissen en elke keer weer overnieuw te beginnen, wat het probleem van nieuw houden ook oplost.

Misschien bedoel je almacht ipv. oneindigheid???
Zijn zoals de eeuwige God, die ook van alles creëerde, toen hij al een eeuwigheid bestond en daarna weer wiste?
Of ook zijn hemelgenoot, die later weggestuurd werd, Satan, even zijn gang liet gaan om de mensheid uit te proberen en daarna weer helemaal opnieuw te beginnen???

Jaaaaaaah dan.