Minimumvereiste om je christen te noemen?

[Petra]

Ik denk dat je hier wel wat aansnijdt. Ik ken ook veel gelovigen die helemaal geen behoefte hebben aan discussie/gesprekken over dat geloof. Ze voelen zich er gewoon prettig bij en eigenlijk interesseert het ze niet of die god nou wel of niet echt bestaat.
Maar goed, die zul je hier dan ook niet tegenkomen. Want dat iets goed voelt, is prima. Hier worden beweringen gedaan dat iets wel of niet waar is. Dus ook deze mensen zullen zich ongetwijfeld christen noemen. Zij die voor 0,1% geloven.

Ja, maar waar gaat het dan nog om?
Dan maakt het weinig uit, of je islamiet wordt, of christen of...
Is het dan alleen maar om het beestje een naampje te geven?
Maar dan zou IETS ook een naam kunnen zijn.
Ik ben een tijdje ietsist geweest, maar toch maar toch, is het 't niet helemaal.

Of om maar bij een groep te kunnen horen? Toch weer die gemeenschapszin?
Of is het toch een fijne gedachte, dat er ergens een hogere macht bestaat?

Ik denk dat het wel rustgevend is, om wat gekozen te hebben.
Krijg je dr meteen een fijn boek bij.
En de vragen zijn beantwoord.
'Je bestaat omdat ik je geschapen heb. Je moet je best doen om je verschrikkelijke zelf te overwinnen en als je doodgaat zal ik beoordelen hoe je dat hebt gedaan.'

Dat is een opdracht en het geeft zin aan je bestaan.
Het waarom, waarheen en hoe zijn beantwoord.

Als ik die god maar niet zo'n -heleboel lelijke woorden- vond.
Dan vond ik het wel prima te doen.

[dikkemick]

Petra,
Ik denk niet eens dat ze denken: "Wat fijn dat we er een boek bij krijgen" of "wat prettig dat we geschapen zijn". Volgens mij is het meer de gemeenschapszin waar je het over hebt. Het gevoel bij een bepaalde (geromantiseerde!) traditie te horen. Het is inderdaad: Het beestje een naampje geven. Wat klinkt het immers romantisch: "Ik ben christen". We gebruiken de uitdrukking zelf ook vaak: "Dat is niet erg christelijk van je..." Maar wat is dat??

Geldt niet voor mijn buurvrouw hoor, die zondags 2X ter kerke gaat. Die is geschapen, is Christen (met hoofdletter) en leeft, door den duivel verleidt, in zonde.
Mijn collega;s zijn die mensen die God niet de schuld geven van die tsunami of die mij de hel in praten omdat ik een zondaar ben. Zij geloven meer in het mysterische en de werkelijkheid (quantummechanica, quarks, bosonen, evolutie etc.) boeit ze gewoonweg niet.

[Petra]

Het zou ook tijd kunnen zijn om het anders te gaan proberen.
Ik herken het tegen grenzen aan lopen en in rondjes wel eens rond blijven gaan.
Dan kun je door blijven gaan in de cirkel of de cirkel eens doorbreken.

Dit is voor mij het doorbreken van de cirkel.
Om te proberen ondanks mijn enorme reusachtige aversie tegen religie toch daar te zoeken.
Denkkaders loslaten.
Waar zit dat licht?

[Petra]

Petra,
Ik denk niet eens dat ze denken: "Wat fijn dat we er een boek bij krijgen" of "wat prettig dat we geschapen zijn". Volgens mij is het meer de gemeenschapszin waar je het over hebt. Het gevoel bij een bepaalde (geromantiseerde!) traditie te horen. Het is inderdaad: Het beestje een naampje geven. Wat klinkt het immers romantisch: "Ik ben christen". We gebruiken de uitdrukking zelf ook vaak: "Dat is niet erg christelijk van je..." Maar wat is dat??

Sja, maar als je kijkt hoe het eruit ziet als dat geloof wegvalt...
dan lijkt het mij dat er niks is om dat gat op te vullen.
Daar zit volgens mij het probleem.

[Dat beloof ik]

De vergelijking met een luchtballon wordt nogal eens gemaakt.
Het líjkt heel veel, maar bij doorprikken blijkt het slechts te gaan om een dun omhulsel van opgeblazen lucht.
Alleen het omhulsel valt weg, maar in feite blijkt dat niets voor te stellen.
Er ontstaat geen gat.

[dikkemick]

Petra,
Ik denk niet eens dat ze denken: "Wat fijn dat we er een boek bij krijgen" of "wat prettig dat we geschapen zijn". Volgens mij is het meer de gemeenschapszin waar je het over hebt. Het gevoel bij een bepaalde (geromantiseerde!) traditie te horen. Het is inderdaad: Het beestje een naampje geven. Wat klinkt het immers romantisch: "Ik ben christen". We gebruiken de uitdrukking zelf ook vaak: "Dat is niet erg christelijk van je..." Maar wat is dat??

Sja, maar als je kijkt hoe het eruit ziet als dat geloof wegvalt...
dan lijkt het mij dat er niks is om dat gat op te vullen.
Daar zit volgens mij het probleem.

Ik denk dat dat gat voor steeds meer gelovigen steeds kleiner wordt. De jeugd is niet meer zo goed te beteugelen als vroeger.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

De vergelijking met een luchtballon wordt nogal eens gemaakt.
Het líjkt heel veel, maar bij doorprikken blijkt het slechts te gaan om een dun omhulsel van opgeblazen lucht.
Alleen het omhulsel valt weg, maar in feite blijkt dat niets voor te stellen.
Er ontstaat geen gat.

Ik hen wel eens de vergelijking met een ui gehoord.

Je pelt het omhulsel er af, laag voor laag.
Dan blijkt er alleen maar omhulsel te zijn en geen inhoud.

[Petra]

De vergelijking met een luchtballon wordt nogal eens gemaakt.
Het líjkt heel veel, maar bij doorprikken blijkt het slechts te gaan om een dun omhulsel van opgeblazen lucht.
Alleen het omhulsel valt weg, maar in feite blijkt dat niets voor te stellen.
Er ontstaat geen gat.

Ik hen wel eens de vergelijking met een ui gehoord.

Je pelt het omhulsel er af, laag voor laag.
Dan blijkt er alleen maar omhulsel te zijn en geen inhoud.

Hm, dat geloof ik dus niet helemaal.
Religie heeft niet voor niks zo'n enorme ruimte ingenomen.
Ik heb het idee dat er wel inhoud in te vinden is, maar dat dat overschreeuwd is door aanpassingen voor eigen parochie.

Het gebruik van de Griekse oudheid bijv.; levenslang leren hoe te leven door te overdenken. (Zelfzorg)
Kalokagathia: Een mooi en goed leven leiden. (Die had ik drie keer verkeerd gespeld, wat moesten we toch zonder google )
Dat gebruik is overgenomen door het christendom, en in een vorm van publieke zorg gegoten. De pastoor is de autoriteit geworden over dat mooie goede leven.

Met dat er een gat valt, bedoelde ik dat met het wegvallen van de religie, of zo je wilt, het afpellen van de ui, het doorprikken van de ballon... ook dit soort zaken wegvallen.

Er is m.i. niet alleen maar leegte, er is wel degelijk inhoud.
Het is alleen verrekte moeilijk om die -in goede staat- nog terug te vinden.

[Petra]

Ik denk dat dat gat voor steeds meer gelovigen steeds kleiner wordt. De jeugd is niet meer zo goed te beteugelen als vroeger.

Ik denk dat dat juist het zorgwekkende is. Er is (nog) niks voor in de plaats gekomen.
We zijn alleen maar uien aan het afpellen, ballonnen aan het doorprikken en ouwe zooi weg aan 't gooien.
Maar de wat en hoe dan wel... is nogal een rommelzootje.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Er bestaan hele grote uien Petra.

PS.
Religie neemt slechts die plaats in die de mensen er voor geven.
Ook al is er veel religie dan blijft ze nog steeds inhoudsloos.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Ik denk dat dat gat voor steeds meer gelovigen steeds kleiner wordt. De jeugd is niet meer zo goed te beteugelen als vroeger.

Ik denk dat dat juist het zorgwekkende is. Er is (nog) niks voor in de plaats gekomen.
We zijn alleen maar uien aan het afpellen, ballonnen aan het doorprikken en ouwe zooi weg aan 't gooien.
Maar de wat en hoe dan wel... is nogal een rommelzootje.

Het zou een ramp zijn als er weer zo iets voor in de plaats zou komen.

[Petra]

Het zou een ramp zijn als er weer zo iets voor in de plaats zou komen.

Zoals je zegt 'zoiets'
Dat zou een ramp zijn.
Maar het 'niks' vind ik ook geen goed ding.

Het niks; geen sturing, geen houvast.
Allemaal ikken met allemaal eisen.

En dat is iets wat religie wel biedt.
Gemeenschap, contemplatie e.d.
Volgens mij is dat ook wat bijv. tot de pastafari beweging heeft geleid.
Niet alleen afzetten tegen het huidig bestel, maar toch weer die gemeenschap vormen.

Maar wat klets ik, ik ben zelf allergisch voor groepsvorming.

[HJW]

Als ik die god maar niet zo'n -heleboel lelijke woorden- vond.
Dan vond ik het wel prima te doen.

Die god of dat beeld van god ?
Als dat beeld van het goddelijke niet klopt, dan is het tijd om afscheid te nemen van dat beeld.

Er is m.i. niet alleen maar leegte, er is wel degelijk inhoud.
Het is alleen verrekte moeilijk om die -in goede staat- nog terug te vinden.

Dat denk ik ook. Er is inhoud, maar waar, wat en hoe......
Ik denk dat het denken in afgescheidenheid een groot obstakel is om de inhoud weer te kunnen vinden.
Mensen blijven maar denken in God versus ik.
Die Hogere Macht met regels en alles.
Maar wat als er sprake is van eenheid, dat jij en ik een onlosmakelijk onderdeel zijn van die eenheid ?

En mensen zoeken en zoeken en zoeken.
Maar wat als het geen kwestie is van zoeken maar van herinneren ?

Dat bedoel ik ook met de cirkel doorbreken.
Geheel anders er naar kijken.

Tekst van speech Mandela:

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.

[Henry II]

Als je het sec bekijkt, dan zijn mensen niet anders dan wel dier op aarde. Behalve dan dat wij een groter brein hebben, waardoor we een zelfbewustzijn hebben en daardoor weer kunnen nadenken over de zin van het bestaan. Maar waarom zou de mens dan ineens een ander doel hebben dan al die andere dieren op aarde? Ik zie geen logisch gevolg. Godsdienst geeft hierop geen antwoord, hoewel ze het wel claimt. Maar helemaal niets doen, dat is ook niet goed. Het is juist dat veel vormen van atheïsme geen alternatief bieden, waardoor mensen dan toch weer naar een godsdienst stappen, zichzelf wijs makende dat dit beter is dan niets. Maar als je kijkt naar bijv. Zen-boedhisme, dan zie je dat ze daar juist die leegte omarmen en je laten zien dat dit wél een alternatief is. Als je dus religie vaarwel zegt, dan kan je niet op de bank gaan zitten en uit je neus eten. Alleen boekjes lezen werkt ook niet. Je moet iets doen, want dat is wat godsdiensten je ook bieden. Ze geven een heleboel rituelen en handelingen die je het gevoel geven dat er een inhoud is. En een stok achter de deur om ergens aan mee te doen en ergens bij te horen.

[Petra]

Als ik die god maar niet zo'n -heleboel lelijke woorden- vond.
Dan vond ik het wel prima te doen.

Die god of dat beeld van god ?
Als dat beeld van het goddelijke niet klopt, dan is het tijd om afscheid te nemen van dat beeld.

Dat probeer ik ook.

Ik denk dat het denken in afgescheidenheid een groot obstakel is om de inhoud weer te kunnen vinden.
Mensen blijven maar denken in God versus ik.
Die Hogere Macht met regels en alles.
Maar wat als er sprake is van eenheid, dat jij en ik een onlosmakelijk onderdeel zijn van die eenheid ?

En mensen zoeken en zoeken en zoeken.
Maar wat als het geen kwestie is van zoeken maar van herinneren ?
.

Ik ken de spirituele verlichtingswereld, ik heb het boeddhisme 'gedaan'. Ik ben een kei in mediteren.
Ik ken het non-dualisme, Theosofisme.
Ik zie het wel, en ik snap het wel. Maar ik voel het niet, die eenheid.
Wel in de zin dat we allemaal uit één bron stammen en m.i. daar ook naar teruggaan.
Maar zo, hier, in de levende realiteit, bewegen we niet op die manier.