HJW schreef:Rereformed schreef:
Je maakt het steeds gekker. Moraal is toch echt per definitie een opvatting. Bovendien bestaat er per definitie geen 'overkoepelende moraal', aangezien er vele opvattingen bestaan, net zoals er per definitie geen 'overkoepelende muziekstijl' bestaat.
Je denkt te beperkt, maar het is lastig uit te leggen.
Net zoals de zwaartekracht bestaat, los van mijn overtuigingen daarvan. Dat heeft niets met overkoepelend te maken, het is gewoon.
Niks beperkt denken. Ik denk wat betreft deze zaak zeer helder. Jij niet.
Ten eerste kwam je zelf aan met de term 'overkoepelende moraal'. Nu opeens heeft moraal weer niets met overkoepelend te maken. Make up your mind.
Ten tweede,
uiteraard bestaat moraal, los van
mijn moraal, omdat alle mensen kunnen nadenken over wat wenselijk is en wat niet, en daar opinies over vormen of krijgen opgedrongen. Het behoort tot het menszijn, net zoals lopen op twee benen tot het menszijn behoort. Maar er is geen objectieve moraal, net zo min als je 'objectieve manier van lopen' hebt.
Hier heb je definities:
Moraal: Het begrip moraal (of zeden) geeft de handelingen en gedragingen aan die in een maatschappelijke context als correct en wenselijk worden gezien.
Moraal: de heersende opvattingen, gewoonten en gebruiken.
Er is echt niets aan te doen, maar moraal is een set
opvattingen. Ook als God zijn moraal aan ons laat zien dan is het zijn opvatting over hoe wij ons zouden moeten gedragen.
HJW schreef:
Het is ook onzin vanuit de gedachte dat God de schepper van alles is:
Het feit dat hij een wereld van goed en kwaad geschapen heeft bewijst ten eerste dat hij dat juist wil.
Het feit dat hij onverschillig is tov. het kwaad bewijst ten tweede dat hij helemaal geen moraal heeft.
Als je uitgaat van de God van de bijbel ga ik met je mee.
Maar voor mij is de God van de bijbel niet de waarheid.
Het zijn menselijke gedachten, en die geprojecteerd.
Het enige waar ik van uit ging is een God die het universum geschapen heeft.
Maar indien jij het over een andere God hebt, over welke God die de waarheid is heb je het? Wat precies weet je over die God, en hoe ben je aan die kennis gekomen?
HJW schreef:Ieder godgeloof is onverantwoord en onwetenschappelijk, want er is geen enkel wetenschappelijk bewijs voor welke God dan ook.
Een wetenschapper zou zoiets nooit zeggen.......
Jazeker wel, want de wetenschapper heeft het over de godgeloven die bekend zijn.
HJW schreef:Het godgeloof van mensen die geen heilige boeken meer hebben, maar enkel geloof in iets waar ze niets over kunnen zeggen omdat ze er geen idee van hebben is warhoofdigheid.
Weer jammer......
Jammer is dat jij niet over meer helderheid van denken beschikt. Want waarover je niets weet kun je echt niet spreken, noch iets over geloven. Een kind kan zoiets begrijpen.
HJW schreef:Het gaat hierom: als je iets niet kunt bewijzen wil niet zeggen dat het niet bestaat.
Nee, daar gaat het niet om, want
wat je hier zegt wordt door niemand, maar dan ook niemand ontkend!
Waar het om gaat is dat geloof moet berusten op
kennis van iets. En voor kennis moet er een kenbron zijn.
HJW schreef:Gelovigen hebben uiteraard wel een reden: die is psychisch. Het beantwoordt aan existentiële benauwdheid.
Is dat wetenschappelijk vastgesteld ?
Ja. Je kunt hierover in tal van godsdienstpsychologische boeken lezen. Je kunt het ook bijzonder gemakkelijk destilleren uit wat mensen in het dagelijks leven zeggen. Zie
hier voor een voorbeeld. Men kan het ook in jou opmerken. Ga er maar eens een nachtje over slapen. Nee, je zou er een studie van moeten maken voor het hele komende jaar. Dat is het beste waar je jezelf op kan tracteren. Leer jezelf kennen!
HJW schreef:Hier wil ik graag een onderbouwing van je.
Laat me het bewijs zien dat dit de reden is van het bestaan van geloven.
Je leest het verkeerd. Ik heb het niet over "de reden voor het bestaan van geloven", maar over moderne nederlanders die nog wat met geloof hebben. Het bewijs is uiteraard de sterke drang tot geloof, desondanks dat men geen enkel bewijs heeft, sterker nog, de wil tot geloof zelfs wanneer het geloof tot op het bot door de wetenschap gefileerd is als onwaarheid. Sterker nog, de sterke drang tot geloof zelfs wanneer je de bijbel helemaal aan de kant hebt gelegd, en niet eens meer weet waar je het over hebt wanneer je over 'God' spreekt. Mensen geven bijvoorbeeld frequent aan dat er een God
moet bestaan, omdat anders hun leven geen zin heeft. Dat staat gelijk aan de creatie van het denkbeeld God ter bevrediging van de menselijke psyche. Je kan het exact uit je eigen woorden destilleren, wanneer je uitspreekt:
Er is een optie (die jij onwaarschijnlijk acht) dat er iets is (geest/god/bewustzijn) met een allesoverkoepelende moraal, waarin bijvoorbeeld het doden en martelen van mensen onjuist is. De uitspraak laat de verborgen psychische reden zien voor de drang tot godsgeloof. Ten eerste zul je het namelijk nooit hebben over de optie dat er een goddelijk wezen is met een allesoverkoepelende moraal dat het doden en martelen van mensen goed is en zelfs zoveel voldoening verschaft dat het zin geeft aan het bestaan van dat wezen. Aan deze optie heb je geen behoefte, en dus negeer je die. Ten tweede laat je zien dat de optie volkomen uit de lucht gegrepen is omdat je niet kan definiëren waar je het over hebt. Je noemt het een 'iets met moraal'. Je zet er tussen haakjes achter aan dat je het over een hoogontwikkeld wezen met denkvermogen hebt (dat is de voorwaarde voor 'bewustzijn met moraal'). Waarom vermijd je zo'n duidelijke formulering? Zelfs het woord 'wezen' durf je niet te schrijven. Uiteraard omdat zo'n duidelijke omschrijving verraadt dat je optie op geen enkele informatie berust, waaruit je het bestaan van zo'n intellectueel hoogontwikkeld Wezen vermoedt. Je uitspraak is ook wartaal omdat je niet definieert wat 'allesoverkoepelende moraal' betekent. Ik ving dat eerder op als de standaard voor moraal waarnaar mensen zich moeten richten, maar je liet weten dat je dat niet bedoelt. Indien zo, dan moet je exact uitleggen wat het betekent.
Wat betreft redenen voor geloof kan men ook andere psychische factoren opmerken dan existentiële benauwdheid of behoefte, oa. dat geloof een verslaving is. Ons denken leert hetzelfde pad te volgen. Zoiets is moeilijk te doorbreken, net zoals wanneer je foute noten in een pianostuk instudeert. Wanneer op een gegeven moment iemand opmerkt dat je bepaalde noten fout speelt, moet je ze afleren en vervangen door de juiste noten, maar vanwege dat je ze eindeloos ingestudeerd hebt is dat buitengewoon moeilijk, veel moeilijker dan het origineel leren van de noten. Dat is exact de situatie van iemand die opgroeit met een religieus wereldbeeld. Veranderen van wereldbeeld vraagt veel van iemands psyche. Of volgens de beroemde tegeltjeswijsheid: "Wie een verkeerde weg inslaat moet een heel eind lopen".
HJW schreef:
Ik ga er enkel opnieuw en opnieuw op in om te laten zien hoe religieuze mensen altijd in strijd zijn met wetenschappelijk denken.
Of complementair, aanvullend.
Toen ik aankwam met "de gelovige is van mening dat de wetenschap de betrouwbaarheid van zijn religieuze kenbronnen ofwel ondersteunt, of anderszins niet tegenspreekt", en Kasper erbij haalde als voorbeeld, gaf je er onmiddellijk kritiek op:
"De wetenschap spreekt de betrouwbaarheid van zijn kenbronnen fundamenteel tegen", liet je weten. Maar wanneer het je eigen religieuze fantasieën betreft denk je opeens dat het wel weer goed bij elkaar past. OK, leg je kenbronnen voor je religieuze geloof eens op tafel.