Thomas72 schreef:
In al jouw reacties komt steeds dezelfde, terechte vraag naar voren: hoe kun je binnen de veelheid van religies, die elk hun claim op de waarheid doen, bepalen welke de juiste is?
Zonder tekort te willen doen aan de verschillen, zou ik in de eerste plaats op zoek gaan naar overeenkomsten. En die zijn misschien wel significanter dan de verschillen.
Ten eerste hebben alle religies gemeen dat ze een transcendente identiteit verantwoordelijk houden voor het ontstaan der dingen.
Verder biedt elke religie een kader, een set van waarden en normen, die het leven hier en nu structuur geeft.
Een ander punt van overeenkomst is de idee van een aangetaste wereld, van waaruit redding nodig en mogelijk is. Of dat nu een verlichte toestand, een hemel of walhalla is. Het idee blijft hetzelfde.
En dat de wereld, ook hier in het westen lijdt, is voor mij evident.
Je geeft aan zelf geen atheïst te zijn. Hoe zie jij dit dan?
Ik ben blij dat je op zoek gaat naa de overeenkomsten, dat lijkt me een prima insteek.
Is ook bijbels te onderbouwen: niet hij die roept Here, Here, maar hij die doet de wil mijns Vaders.
Aanwijzing dat het niet gaat om het juiste geloof, maar eerder om hoe je als mens bent. Dat staat voor ieder geloof en ongeloof open.
Overeenkomsten zijn inderdaad significant. Kijk naar de islam, christendom, jodendom, hindoeisme. Ze hebben grotendeels dezelfde moraal. En daarmee dezelfde oorsprong ?
Hoe ik het zie ?
Kort door de bocht:
ik zie overeenkomsten met het verhaal van de verloren zoon.
Hij eist zijn deel op en vertrekt (eigen keuze, niet gedwongen).
Hij jast het erdoor en komt uiteindelijk tussen het varkensvoer terecht. Kijk om je heen en zie het overweldigende "varkensvoer" op deze wereld.
Hij beseft dat hij het thuis beter had en besluit terug te keren. Vrije keuze, niet gedwongen.
Thuis aangekomen wacht geen oordeel, hoeft hij geen offer aanvaard te hebben, wordt niet gevraagd wat hij gedaan heeft, geen rekenschap van daden. Alleen feest dat hij terug is gekeerd.
Ik zie dan ook geen basis voor een oordeel.
Wij zijn blijkbaar vertrokken en maken ons hetzelf lastig door de verbinding met Thuis kwijt te zijn danwel niet meer te herinneren.
Oplossing van het geheel is de terugkeer naar huis.
Wat christenen en anderen doen is te trachten via regels en gedrag het in het varkensvoer nog enigszins leefbaar te houden. Christenen hopen dat nu hun dood hun gedrag en het volgen van de regels wordt beloond.
Ik zie dat diametraal anders. Er hoeft niets verdiend te worden, het is een kwestie van het herinneren van onze afkomst en terug te keren daarin. Geen maker en maaksel, dat is afgescheidenheid. Ik geloof in eenheid.
Het is niet van belang HOE je naat huis gaat of WAAROM je naar huis gaat, het enige dat telt is DAT je naar huis gaat.
Atheisten zullen aangeven dat er geen Thuis is, en daarin verschil ik met ze van mening.
Maar als gelovige kan ik er een andere duiding aan geven, die het beeld van God in combinatie met liefde in stand houdt.
Ik ben heel benieuwd, ik heb het nog niemand overtuigend zien doen.
Hoe ik het zie ?
Het zijn de gedachten in die tijd over hoe het bovennatuurlijke in elkaar zou steken.
Overgenomen van reeds bestaande godsbeelden, waarin mensen dachten dat een ziekte een straf van God was en alle andere ellende ook.
Begrijpelijk in die tijd, maar desalniettemin niet correct.
Net zoals het joodse geloof eerst henotheitisch was, en pas later monotheistisch.