Moderator: Moderators
Ik weet nog precies wanneer die foto genomen is. januari 1097. Het was vlak na mijn eedsaflegging voor Alexius I van Byzantium. Ik weet nog dat hij raar stond te kijken toen ik zo de kerk binnenwandelde. Mooie tijd was dat...Rereformed schreef:Gershom schreef:(Hoe ziet een goed gelukte atheïst er eigenlijk uit?)
Niet de zaken door elkaar halen Storm. Zij joegen de duiven niet weg, maar lokte ze met hun gezang naar binnen.Storm schreef:@ Gershom,
Ja een spannende tijd toen die duiven weg gejaagd werden uit Jeruzalem. Was dat het begin van het zionisme?
Dat heet satire Storm.Storm schreef:@Rereformed; nee hè, ook al een persoonlijke relatie.
Blijkbaar was het vroeger erg belangrijk om je te houden aan de verplichtingen die bij een godsdienst horen. Ik snap best wat die mensen willen, maar het klopt niet bij de juiste betekenis van het woord religie.Wikipedia schreef:Bij Romeinse auteurs treft men de volgende etymologieën van het woord religio aan:
Cicero leidt het woord af van relegere (herlezen, overdoen, nauwgezet in acht nemen) en typeert daarmee het begrip religie als het voortdurend en ijverig in acht nemen van alles wat op de verering van de goden betrekking heeft (vergelijk De natura deorum II, 28 en De inventione II, 22 en 53).
Lactantius verklaart religie uit religare (opnieuw binden, goed binden) en verstaat onder religie de band (liga) tussen God en de mens (Divinae Institutiones IV, 28).
Aulus Gellius leidt het begrip af van relinquere (achterlaten) en geeft daarmee aan dat alles wat tot de religie behoort van het profane is afgezonderd (Noctes Atticae IV, 9).
Augustinus brengt het woord in verband met re-eligere (opnieuw verkiezen): in de religie kiest de mens God, die hij door de zonde had verloren, weer als bron van zijn zaligheid (De civitate Dei X, 4).
Antieke theorieën over woordafleiding (etymologie) zijn echter zelden betrouwbaar. De moderne taalwetenschap leidt 'religio' af van een (niet overgeleverd) werkwoord 'religere', dat zoiets als 'verplichten' moet hebben betekend. Dat is ook in overeenstemming met de oudst vastgestelde betekenis van 'religio': (het naleven van een) religieuze plicht. De foutieve etymologie van Lactantius als zou 'religie' eigenlijk verwijzen naar een 'verbinding' tussen god(en) en mensen geniet in sommige religieuze kringen nog steeds een - begrijpelijke - populariteit. Voor een dergelijk type verbinding reserveert het Latijn echter het woord coniunctio.
Dit is inderdaad de algemeen gedeelde opvatting van de gelovigen die de spreuk gebruiken.Arjen2015 schreef:Zoals ik het vroeger zelf gebruikte...ik volg geen religie..ik heb een relatie met jezus...
ik bedoelde daarmee mijn geloof is niet een slaafs volgen van regeltjes en wetjes...ik beleef wat ik geloof in tegenstelling tot de religieuzen gelovigen die wetjes en regeltjes navolgen zonder de ervaring te hebben van een liefdevolle persoonlijke god die zich in je leven begeeft. Dmv ervaringen , gevoel, aanwijzingen ( toevallige) gebeurtenissen, gebedsverhoringen, gedachten, uitingen , gaven van de Geest,
weet niet of je dit iets wijzer maakt , maar dat betekende het voor mij..
Die mensen die zich keurig aan de regels hielden, hadden die volgens jou dat "contact dan niet"? Hoe kwam je daar achter dan? Heb je het eens op de man af gevraagd?Arjen2015 schreef:Zoals ik het vroeger zelf gebruikte...ik volg geen religie..ik heb een relatie met jezus...
ik bedoelde daarmee mijn geloof is niet een slaafs volgen van regeltjes en wetjes...ik beleef wat ik geloof in tegenstelling tot de religieuzen gelovigen die wetjes en regeltjes navolgen zonder de ervaring te hebben van een liefdevolle persoonlijke god die zich in je leven begeeft. Dmv ervaringen , gevoel, aanwijzingen ( toevallige) gebeurtenissen, gebedsverhoringen, gedachten, uitingen , gaven van de Geest,
Als ik het goed begrijp was het bij jou eigenlijk een grote zinsbegoocheling. Je lichtte de hand met de regels en de voorschriften, en daardoor ontstond een diepe relatie met god, die andere gelovigen niet hadden?het was zoals ik het nu zie, je zelf inprenten ,inbeelden dat je het bij het goede eind hebt....dat vele gelovigen religieus zijn, wetjes en regeltjes navolgen zonder " contact" te hebben met god maar dat je zelf wel op het goede pad wandelt en wel dat " contact" hebt...
Eigenlijk dus niet. Maar misschien kan je een verklaring formuleren die ons een beter inzicht geeft in het mechanisme waarmee je voor jezelf de rechtvaardiging vond voor een dergelijke overtuiging?weet niet of je dit iets wijzer maakt , maar dat betekende het voor mij..
Nee. Het is een in de eerste plaats een theologisch statement, of anders gezegd propaganda voor de richting waartoe je behoort. De spreuk is het motto van alle evangelische groeperingen. Oorspronkelijk ontstond de spreuk omdat het centrale kenmerk van evangelicaal christendom een persoonlijke, bewuste bekering tot het geloof is.Gershom schreef:Als ik het goed begrijp was het bij jou eigenlijk een grote zinsbegoocheling. Je lichtte de hand met de regels en de voorschriften, en daardoor ontstond een diepe relatie met god, die andere gelovigen niet hadden?
M.a.w. Je was onachtzaam, en kende jezelf daarvoor een beloning toe? Ik blijf mij over mensen verbazen.
Dat is een interessante vraag. Want met een beetje kritische blik zal het een evangelisch gelovige zeker duidelijk worden dat enerzijds zijn richting wel degelijk een helehoop regeltjes kent. Men zet zich vaak af tegen de regeltjes van een oudere tijd, maar verzint voor de eigen tijd weer nieuwe regeltjes. En anderzijds de claim van een 'persoonlijke relatie' met een godheid nogal potsierlijk is.Gershom schreef:Had je dan nooit eens op een rustig moment de neiging jouw eigen houding kritisch te bekijken?
reformed hierboven omschrijft het denk ik goed. Het is geen poging jezelf voor de gek te houden of de hand te lichten met regels, juist dat je overtuigd ben dat de regels zoals religieuzen ze naleven niet zo door god bedoelt is, zoals kinderdoop, i.p.v. wedergeboorte, en vervulling doop met de heilige geest,etc.., het is een welgemeende overtuiging dat je het goede pad aan het volgen ben. Dat je er niet naast zit zoals een grote groep gevestigde kerken die geen persoonlijke relatie met jezus ervaren. Dat is tenminste de overtuiging die je hebt dat de anderen geen relatie met jezus hebben want als ze die in jouw ogen wel hadden dan zouden ze wel hetzelfde denken... Je voelt dan ook de drang om jouw zienswijze over te brengen naar degene die "het" nog niet hebben. Het is ook dan in je eigen ogen geen arrogante gedachte dat jij erbij hoort, je hebt zelf compassie voor degene die het nog niet snappen. Je hebt er alles voor over om ze jouw waarheid te laten zien, vasten, huis verkopen , zending ingaan. geld weggeven alles onder het mom van dat je wilt delen wat jij denkt de waarheid is...arrogantie? nee dat komt geen moment bij je op...het is uit de beste bedoeling..Gershom schreef:Die mensen die zich keurig aan de regels hielden, hadden die volgens jou dat "contact dan niet"? Hoe kwam je daar achter dan? Heb je het eens op de man af gevraagd?Arjen2015 schreef:Zoals ik het vroeger zelf gebruikte...ik volg geen religie..ik heb een relatie met jezus...
ik bedoelde daarmee mijn geloof is niet een slaafs volgen van regeltjes en wetjes...ik beleef wat ik geloof in tegenstelling tot de religieuzen gelovigen die wetjes en regeltjes navolgen zonder de ervaring te hebben van een liefdevolle persoonlijke god die zich in je leven begeeft. Dmv ervaringen , gevoel, aanwijzingen ( toevallige) gebeurtenissen, gebedsverhoringen, gedachten, uitingen , gaven van de Geest,
Als ik het goed begrijp was het bij jou eigenlijk een grote zinsbegoocheling. Je lichtte de hand met de regels en de voorschriften, en daardoor ontstond een diepe relatie met god, die andere gelovigen niet hadden?het was zoals ik het nu zie, je zelf inprenten ,inbeelden dat je het bij het goede eind hebt....dat vele gelovigen religieus zijn, wetjes en regeltjes navolgen zonder " contact" te hebben met god maar dat je zelf wel op het goede pad wandelt en wel dat " contact" hebt...
M.a.w. Je was onachtzaam, en kende jezelf daarvoor een beloning toe? Ik blijf mij over mensen verbazen. Dat zal ik even toelichten. Ik heb er niet al te veel moeite mee andere mensen iets op de mouw te spelden. Te belazeren als je het hard wilt uitdrukken. Maar ik vind het uitermate moeilijk om mijzelf te belazeren. Ik kan proberen te begrijpen dat anderen dat wel kunnen, maar het lukt mij niet dat te snappen. Ik kan wel eens trachten een soort rechtvaardiging te vinden voor een arrogante gedachtegang, maar dat lukt mij nooit langer dan een paar dagen.
Had je dan nooit eens op een rustig moment de neiging jouw eigen houding kritisch te bekijken? Want je had wel het vermogen om de regels aan een kritische beschouwing te onderwerpen, om ze vervolgens als loze bedenksels terzijde de schuiven. En daarvoor in de plaats kwam een relatie tot god? Was dat dan zonder regels? Of had je daar zelf een set afspraken bij bedacht? Kwam er een nieuw reglement voor in de plaats? Want een relatie met iets of iemand is toch niet vrijblijvend?Eigenlijk dus niet. Maar misschien kan je een verklaring formuleren die ons een beter inzicht geeft in het mechanisme waarmee je voor jezelf de rechtvaardiging vond voor een dergelijke overtuiging?weet niet of je dit iets wijzer maakt , maar dat betekende het voor mij..
Ja anders zat ik hier nu niet op dit forum. Na 12 jaar begonnen er barsten te verschijnen in mijn geloof..door inderdaad kritisch na te denken, maar gedurende de 12 jaar daarna veranderde mijn relatie met jezus nog niet...ik bleef overtuigd dat ik een relatie met jezus had , juist omdat ik andere inzichten kreeg, was ik nog meer overtuigd van mijn persoonlijke relatie met jezus... hij liet me zien dat hij de bijbel anders bedoelde, hij liet mij (en een hele selecte groep gelovigen) zien wat hij wilde..( zo is de pinkster evangelische beweging ontstaan in 1800-1900). Ja grootheidswaanzin, nu zie ik dat...toen niet. Pas toen ik de echte anti christelijke boeken ging lezen, (zie boeken link) gingen mijn ogen open, maar normaal lezen christenen uit de kringen waar ik toe behoorde dat soort boeken niet...die mijden ze...waarom aandacht aan iets geven wat door de duivel is geinspireerd.Rereformed schreef:Nee. Het is in de eerste plaats een theologisch statement, of anders gezegd propaganda voor de richting waartoe je behoort. De spreuk is het motto van alle evangelische groeperingen. Oorspronkelijk ontstond de spreuk omdat het centrale kenmerk van evangelicaal christendom een persoonlijke, bewuste bekering tot het geloof is.Gershom schreef:Als ik het goed begrijp was het bij jou eigenlijk een grote zinsbegoocheling. Je lichtte de hand met de regels en de voorschriften, en daardoor ontstond een diepe relatie met god, die andere gelovigen niet hadden?
M.a.w. Je was onachtzaam, en kende jezelf daarvoor een beloning toe? Ik blijf mij over mensen verbazen.
Ze zetten zich daarmee af tegen 'de grote, traditionele kerken' (Reformatorisch, Luthers, Anglicaans, Katholiek enz.). Het is ahw. de uitleg van de evangelische richting in één zin opgesomd, terwijl men de concurrentie tegelijkertijd met minachting als ver beneden hun peil neerzet.
Dat is een interessante vraag. Want met een beetje kritische blik zal het een evangelisch gelovige zeker duidelijk worden dat enerzijds zijn richting wel degelijk een helehoop regeltjes kent. Men zet zich vaak af tegen de regeltjes van een oudere tijd, maar verzint voor de eigen tijd weer nieuwe regeltjes. En anderzijds de claim van een 'persoonlijke relatie' met een godheid nogal potsierlijk is.Gershom schreef:Had je dan nooit eens op een rustig moment de neiging jouw eigen houding kritisch te bekijken?
ik kan nog steeds brabbelen..maar ja een gave gegeven is onherroepelijk...Henry II schreef:Ach ja, het spreken in tongen. Ik weet nog dat er destijds, toen ik nog naar de Vol Evangelische gemeente ging, iemand was die vol overgave stond te brabbelen. Ik dacht steeds dat die vent niet goed wijs was. Toen was er een keer iemand uit 'donker' Afrika (ergens waar die zendelingen waren geweest) en die vertaalde toen wat die tongen-spreker had gezegd. Ze beweerde dat hij in haar taal sprak. Nou, ik ben geen linguïst, maar de taal die die mafkees sprak was zeker geen taal die welke mens dan ook dagelijks zou gebruiken. Dat heb ik ook gezegd, maar ja, de Heilige Geest had die taal van dat gebrabbel naar die Afrikaanse overgezet, waardoor zij het kon interpreteren. Heel wonderlijk, vooral omdat iedereen in die gemeente het écht geloofde ook nog. Daarna was het helemaal onmogelijk om die halve gare zijn mond te doen houden tijdens de gebedsdienst. Die brabbelde er nog lustiger op los. Jaja, de Gaven van de Geest.
wat ik wel eens interessant vind of er ook ongelovigen zich zo'n gebrabbel heb aangeleerd (uit nieuwsgierigheid)..want volgens mij gaat het niet zo eenvoudig.... Interessant.Arjen2015 schreef: juist omdat ik andere inzichten kreeg, was ik nog meer overtuigd van mijn persoonlijke relatie met jezus... hij liet me zien dat hij de bijbel anders bedoelde, hij liet mij (en een hele selecte groep gelovigen) zien wat hij wilde..( zo is de pinkster evangelische beweging ontstaan in 1800-1900).
Pas toen ik de echte anti christelijke boeken ging lezen, (zie boeken link) gingen mijn ogen open, maar normaal lezen christenen uit de kringen waar ik toe behoorde dat soort boeken niet...die mijden ze...waarom aandacht aan iets geven wat door de duivel is geinspireerd.
